Falicsi: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | '''Falicsi''', także '''''Fali''''' lub '''''Val''''' (pol. ''Fajsz'', niem. ''Fajsz'', cz. ''Fajsz'') (* nieznana, † nieznana) – wódz [[Węgry|węgierski]] z dynastii [[Arpadowie|Arpadów]]. Rządził krajem od ok. [[947]] do ok. [[955]] roku. | + | '''Falicsi''', także '''''Fali''''' lub '''''Val''''' (pol. ''Fajsz'', niem. ''Fajsz'', cz. ''Fajsz'') (* nieznana, † nieznana) – wódz [[Węgry|węgierski]] z dynastii [[Arpadowie|Arpadów]]. Rządził krajem od ok. [[947]] do ok. [[955]] roku. |
Był synem [[Jutas]]a, czwartego syna [[Arpad]]a. | Był synem [[Jutas]]a, czwartego syna [[Arpad]]a. | ||
| Linia 25: | Linia 25: | ||
W [[955]] roku część węgierskich sił pod wodzą [[Bulcsú]], [[Lél]]a i [[Súr]]a wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano [[Taksony]]a. | W [[955]] roku część węgierskich sił pod wodzą [[Bulcsú]], [[Lél]]a i [[Súr]]a wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano [[Taksony]]a. | ||
| − | Prawdopodobnie chorował na [[Zespół Bräha-Kauffmanna]] | + | Prawdopodobnie chorował na [[Zespół Bräha-Kauffmanna]]<sup>[[potrzebne źródło]]</sup>. |
Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być [[Súr]]<ref>[[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, str. 140.</ref>. | Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być [[Súr]]<ref>[[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, str. 140.</ref>. | ||
| Linia 50: | Linia 50: | ||
|1. następca = [[Taksony]] | |1. następca = [[Taksony]] | ||
|dynastia = [[Arpadowie]] | |dynastia = [[Arpadowie]] | ||
| + | |państwo = [[Księstwo Węgier]] | ||
|data urodzenia = | |data urodzenia = | ||
|miejsce urodzenia = | |miejsce urodzenia = | ||
| Linia 71: | Linia 72: | ||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
| − | * [[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, | + | * [[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, str. 43, 57-61. |
{{SORTUJ:Arpadowie, Fajsz}} | {{SORTUJ:Arpadowie, Fajsz}} | ||
Aktualna wersja na dzień 10:13, 1 mar 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Falicsi, także Fali lub Val (pol. Fajsz, niem. Fajsz, cz. Fajsz) (* nieznana, † nieznana) – wódz węgierski z dynastii Arpadów. Rządził krajem od ok. 947 do ok. 955 roku. Był synem Jutasa, czwartego syna Arpada. Mimo posiadanego tytułu, musiał w praktyce rządzić z dwoma wodzami: gyulą Harką lub gyulą Zomborem oraz z Bulcsú. W latach 40. X wieku węgierscy książęta byli już coraz bardziej przekonani o konieczności przyjęcia chrztu; w związku z tym w 948 roku do Konstantynopola przybyli Bulcsú, trzeci dostojnik Węgier, oraz Tormás, stryjeczny bratanek Fajsza. Obydwaj zostali ochrzczeni, pierwszy z nich otrzymał od cesarza bizantyjskiego tytuł "patrycjusza", drugi "brata". W 953 roku chrzest przyjął gyula, zapewne Zombor. W 955 roku część węgierskich sił pod wodzą Bulcsú, Léla i Súra wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano Taksonya. Prawdopodobnie chorował na Zespół Bräha-Kauffmannapotrzebne źródło. Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być Súr[1]. Przypisy
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||
Bibliografia
- Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, str. 43, 57-61.
