Osl (klan)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Herb klanu Osl Osl (Osli, Osth lub Ozsol) to nazwa rodzaju (łac. „Klan”; nemzetség po węgiersku) z pieczyngiem lub węgierskim pochodzeniem w Królestwie Węgier, z siedzibą w dzisiejszym okręgu Győr-Moson-Sopron. Wieś Osli została nazwana na cześć tego klanu. Osl (Osli, Osth or Ozsol) was the name of a gens (Latin for "clan"; nemzetség in Hungarian) with Pecheneg or Hungarian origin in the Kingdom of Hungary, based in today's Győr-Moson-Sopron County. The village of Osli was named after that clan. Genealogia A1. I. Osl miała ośmioro dzieci: B1. II. Osl C1. III. Osl Ostfi de Asszonyfalva, (fl. 1250-1303; żona: Nagymartoni Nn, teść: Nagymartoni Bertalan, przodek rodu Ostfi de Asszonyfalva D0. tutaj Ród Ostffy C3. Jakab D1. Osl István D2. Osl János E1. Osl Lökös B2. Osl Herbord ispán Baranya , főlovász és főétekfogó mester (1229–1270) C1. Osl II. Herbord (1280–1321) D1. Osl István E1. Osl János B3. Osl Benedek / Lendvai Benedek, biskup Várad (1231–1243), biskup Győri (1242–1244) B4. Osl Sur 1200 C1. Osl Péter ispán fl. 1222–56 D1. Osl Péter fl. 1256-58 E1. Osl András fl. 1269-85 E2. Osl Gergely fl. 1267-92 E3. Osl kaboldi várnagy fl. 1277–98 D2. Osl Gergely alramsi fl. 1256-92 D3. Osl Feldre fl. 1256-58 D4. Osl András fl. 1256-58 D5. Osl Margit B5. Osl Beled pohárnokmester, tárnokmester (1216–1236), przodek gałęzi Viczay C1. Osl II. Belud / Viczay Beled raczej ten na górze ?? (1237–1291) → rodzina Vicai-Lózsi B6. Osl Tamás, „filius meus”[2] (1221–1248) ??, protoplasta rodu Kanizsai C1. Osl Tamás D0. Imre fl. 1262-81 D1. Osl Gergely fl. 1284-25 E1. Osl János E2. Osl István D2. Kanizsai (Osl) Lõrinc 1318 ??, założyciel rodu Kanizsai (od nazwy zamku) E0. tutaj Ród Kanizsai D3. Osl László fl. 1308-09 D4. Osl Mihály fl. 1308-1376 E1. László fl. 1370-76 En. Kónya zágrábi prépost fl. 1370–76 Ek. Mihály fl. 1370–76 Dn. Dezsõ fl. 1308–25 Dn. Imre fl. 1308–25 C2. Osl Imre D1. Osl Dezsõ E1. Kanizsay (Osl) Benedek D2. Osl Imre E1. Csornay János Cn. Tamás fl. 1262–64 B7. Osl Miklós[1] ispán Győri (1237–1250) B8. Osl János[1] (1238–1250) C0. András (1257–1269) C1. Viczay Péter C2. Viczay Jakab Gen 2 http://ostffyasszonyfa.hu/.viwo/users/content/2019/05/osl-ostffycsaladfa-dokumentacio190502.pdf?dl=true A1. I. Osl (Comes) Jest głową gałęzi osiadłej w regionie Fertő. A Csornai Prépostság megalapítója / Kierownik rodzaju osiadł w regionie Fertő. Założyciel Czernowcy Provost B1. I. Osl Osl 1235-ben fõispán Sopron , ban Severin (ok.1240) C1. III. Osl, posiadacz Asszonyfa; żona Nagymartoni Nn D1. IV. Osl (Oslu) ban Severin E1. Osl Domonkos, ban Maczwy (ok.1340); żona Nn F1. Osl Johannes de Azzunfalva, pierwszy, który zaczął nazywać się Asszonyfáról; żona: Nn G1. Ostffy I. Ferenc főispán {Sopron]] i Vas, właściciel zamku Asszonyfa; żona: Losonczy Kata H1. Ostffy János H2. Ostffy II. Ferenc. W 1456 r. otrzymał królewskie pozwolenie na budowę nowego zamku; żona: Nn I1. Ostffy István H3. Ostffy László Várépítő. posiadacz: Asszonyfa, Mihályfa, Csenge, Csehi, Hőgyész, Far; żona: Bánfi Anna I1. ... i ciąg dalszy H4. Ostffy János sz.:1434 H5. Ostffy Margit sz:1439 H6. Ostffy István H7. Ostffy Katalin Ilona H8. Ostffy Borbála G2. Osl Demeter G3. Osl Miklós F2. Osl János G1. Osl János F3. Osl Péter; żona Nn G1. Osl Gergely F4. Osl Erzsébet F5. Osl Miklós, 1237-1239 ispán Győri C2. Osl Benedek C3. Osl Jakab D1. Osl István D2. Osl János E1. Osl Lökös B2. Osl Herbord, walczył u boku króla Wegier Beli IV za co dostał majątki wzdłuż Raby. C1. Osl II. Herbord D1. Osl István E1. Osl János B3. Osl Benedek / Lendvai Benedek, biskup Várad (1231–1243), biskup Győr (1242–1244) B4. Osl Sur C1. Osl Péter D1. Osl Péter D2. Osl Gergely D3. Osl Feldre D4. Osl András D5. Osl Margit B5. Osl Belud , założyciel rodu Viczay C1. Ose II. Belud / Viczay Beled (1237–1291) D1. Ose Miklós D2. Viczay János fl. 1309 E1. Viczay Miklós E2. Viczay Péter ?? E3. Viczay Tamás, főispán Sopron, (fl. 1347-60 F1. Viczay János (1368-1394) G1. György, (1438-1464); 1.żona: Sitkei Dorottya; 2.żona: Nn Ilona H1. István, (1451-1457) I1. (g1.) György, (*1505) G2. Viczay Mihály ?? D2. Viczay Imre fl. 1309, żona: NN fl. 1355 E1. Viczay Péter fl. 1335 E2. Ilona, (* 1335); mąż: Ebergőci István E3. córka; mąż: Megyes Jakab D3. Viczay János fl. 1309 E1. Viczay Péter († przed 1358), (fl. 1335–1355 F1. lózsi Jakab (1355–1377) E2. Péter († 1355/1358) F1. Jakab Lózsi fl. 1355-1377 G1. Beled (Imre), (fl. 1381-1415; 1.żona: Pinnyei Katalin; 2.żona: Nn Anna (Anics)? H1. János fl. 1409-1410 H2. János fl. 1410 F2. Mihály fl. 1355-1370 D4. Osl III. Beled sługa komitatau Sopron fl. 1309–1349 E1. János fl. 1349–1355 F1. Osli († 1355/1366); żona: Egervári Katalin D5 László fl. 1309 B6. Osl Tamás, założyciel rodu Kanizsai ág őse C1. Osl Tamás D1. Osl Gergely E1. Kanizsai (Osl) János E2. Kanizsai István D2. Kanizsai (Osl) Lõrinc. W 1321 r. otrzymał zamek Kanizsa w prezencie królewskim. E1. Kanizsai Miklós E2. Kanizsai Lõrinc (Levkó) E3. Kanizsai II. János Johannes fílius Johannis de genere Osl Kanizsai János arcybiskup Ostrzyhomia, także Prymas Węgier E4. Kanizsai István D3. Osl László D4. Osl Mihály C2. Osl Imre D1. Osl Dezsõ E1. Kanizsai (Osl) Benedek D2. Osl Imr E2. Csornay János B7. Osl Miklós B8. Osl János C1. Viczay Péte C2. Viczay Jakab po węgiersku A1. „Oslu comes” (1200–1230) ─ Osli ág B2. asszonyfalvi Osl soproni ispán, szörényi bán, tárnokmester, pozsonyi ispán (1216–1246) C1. Benedek (1246–1256) C2. Jakab (1250–1294) C3. Ostfi Osl (1250–1303) → Ostfi de Asszonyfalva család Rodzina Móroc Móric „frater meus” (1228–1230) – Móroc ág zemenyei György (1239–1264) Márk (1290–1327) György (1290–1323) Móric ( 1277–1281) Rodzina Németi Péter (–1228) – németi ág Péter (1228–1239) András (–1298) Dénes (1278–1279) Péter (–1299) Domonkos (1300–1302) Benedek (–) Rodzina Csornai Töredék István (–1228) – csornai töredék ág István (1255–1257) János (Iván) (1257–1264) Szatmárfia Miklós (1234–1237) – egyes töredék Pétertfia Guor (–1281) – egyes töredék Posiadłości Możliwe do zidentyfikowania posiadłości do początku XIV wieku: [6] W trakcie Ráby: Csorna, Barbacs, Mugurch, Maglóca, Farád, Szárföld, Örs, Tóttelek, Osli, Enyed, Család, Potahc, Hueche, Borhofölde, Erlen, Tamási, Potyond, Németi, Zamarol, Vica, Beled, Újfalu, Janoa, Pertel, Sobor. A 14. század elejéig beazonosítható birtokok: A Rábaközben: Csorna, Barbacs, Mugurch, Maglóca, Farád, Szárföld, Örs, Tóttelek, Osli, Enyed, Család, Potahc, Hueche, Borhofölde, Erlen, Tamási, Potyond, Németi, Zamarol, Vica, Beled, Újfalu, Janoa, Pertel, Sobor. Kapuvártól nyugatra: Agyagos, Neweg, Szerdahely, Sarud, Széplak, Kalacs, Loos, Pereszteg, Homok, Hidegség. Sopron megye déli részén: Völcsej, Horpács, Pusztacsalád, Szopor, Gyalóka, Dicsk, Garablyán, Bő, Damonya, Salajsa. Sopron megye északnyugati részén: Móroc, Zemenye, Szerdahely, Semverd, Heren, Kis- és Nagy-Höflány, Sebret, Alramos. Sopron megyei falvaik voltak még: Dág, Péter-Németi, Csáva, Német-Barom, Péterfalva, Adul, Aranaz és Bezernuk. Győr megyében: Bikafölde, továbbá Borbán és Sokorón voltak szőlőik. Somogy megyében: Nágocs és Kisasszond. Pilis megyében a Pomáz mellé eső Aszófő. A Dráván túl: Szentvid, Raszina és Herbortya. Bihar megyében: Keserű és Süvegd. A főágak nevezetesebb leszármazottai Słynne potomstwo głównych gałęzi Miklós Provost of Várad (1323-1327) Beled Lieutenant Gate (1327-1377) János Lőkös (1385-1393) w Fejér Gergely hrabia z Szarvkő (1379–1411) * Miklós váradi prépost (1323–1327) * Beled kapui várnagy (1327–1357) *asszonyfalvi Lőkös János (1385–1393) * Gergely szarvkői várnagy (1379–1411) Wnuk Jakaba , János Lőkös z Felsőfalva, zdobył sławę dzięki swojej służbie zagranicznej. Mianowicie, zięć Dominika, zięć Macho, Ferenc, został zamordowany w powiecie Veszprém, András Szörzsöki, który został skazany na utratę głowy Zygmunta i żywego inwentarza. W 1388 r., Na prośbę Zygmunta, niektórzy arcykapłani i lordowie zostali ułaskawieni i zarządzili odkupienie oryginalnej kary pieniężnej. Mimo łaski w 1403 r. Obaj stanęli na przyjęciu László Neapolu. W 1409 r. Jego spadkobiercy zostali zmuszeni do tymczasowego przekazania pałacu Miklós Garai za swoje długi, z wyjątkiem zamku Kigyókő. Jakab unokája, asszonyfalvi Lőkös János nevezetességét nem országos szolgálataival érdemelte ki. Ugyanis Domonkos macsói bán unokájával, Ferenccel a Veszprém megyei Szörzsöki Andrást megölték, amiért Zsigmond fej és jószágvesztésre ítélte őket. 1388-ban Zsigmond, némely főpapok és főurak kérésére mindkettőjüknek megkegyelmezett és az eredeti büntetés pénzzel való megváltását rendelte el. A kegyelem ellenére, 1403-ban mindketten Nápolyi László pártjára álltak. 1409-ben örökösei, adósságai fejében a Jakab ág összes birtokát – Kigyókő várának kivételével – kénytelenek voltak ideiglenesen Garai Miklós nádor kezelésébe adni. Historia Plik:Címerfaragvány.JPG A lózsi ág címere A lózsi Szent István temetőkápolna Fejfaragvány a kápolna kapuzatán Gesta Hunnorum et Hungarorum („Czyny Hunów i Węgrów”) odnotowuje, że klan pochodził z jednego z 108 rodzajów podczas węgierskiego podboju Kotliny Karpackiej. Według legend przodkiem rodzaju był Súr, dowódca bitwa nad rzeką Lech i ewentualny potomek dynastii Árpád. [1] Przodkiem klanu był Osli I, który mieszkał między 1200 a 1230 rokiem. Prawdopodobnie miał siedmioro dzieci, w tym Beleda, który służył jako Mistrz nosicieli, którego najstarszy syn Beled był przodkiem rodziny hrabiego Viczaya, która wyginęła w 1873 r. The Gesta Hunnorum et Hungarorum ("Deeds of the Huns and Hungarians") records that the clan was from one of the 108 original genera during the Hungarian Conquest of the Carpathian Basin. According to the legends, the forefather of the genus was Súr, a commander in the Battle of Lechfeld and a possible descendant of the Árpád dynasty. The ancestor of the clan was Osli I who lived around between 1200 and 1230. Presumably, he had seven children, including Beled, who served as Master of the cupbearers, whose eldest son, Beled was the ancestor of the Count Viczay family which became extinct in 1873. Drugim synem Osli był Osli de Asszonyfalva, Ban Severin, którego trzeci syn Osli Ostffy został przodkiem rodziny Ostffy de Asszonyfalva. Trzecim synem był Benedek, biskup Váradu (dziś: Oradea, Rumunia). Przeżył inwazję Mongołów na Europę, a później został mianowany biskupem Győr. Czwarty syn, Tamás de Csorna, był pierwszym członkiem Domu Kanizsai. Jego wnuk Gergely nabył znaczące ziemie w okręgu Győr. Rábaszentmiklós otrzymał od Władysława IV w 1287 roku. Nie miał jednak męskich następców, więc majątek odziedziczył Lőrinc, Ispán z hrabstwa Zala, synowie jego brata. Ostatnim ocalałym członkiem tej rodziny była Orsolya Kanizsai (zm. 1571), żona Palatine Tamás Nádasdy. Osli's second son was Osli de Asszonyfalva, Ban of Szörény, whose third son, Osli Ostffy became ancestor of the Ostffy de Asszonyfalva family. The third son was Benedek, Bishop of Várad (today: Oradea, Romania). He survived the Mongol invasion of Europe and later was appointed Bishop of Győr. The fourth son, Tamás de Csorna was the first member of the House of Kanizsai. His grandson Gergely acquired significant lands in Győr County. He was received Rábaszentmiklós by Ladislaus IV in 1287. However, he had no male successors, thus the property were inherited by Lőrinc, Ispán of Zala County, his brother's sons. The last surviving member of that family was Orsolya Kanizsai (d. 1571), wife of Palatine Tamás Nádasdy. Piątym synem był Herbold, Ispán (hrabia; przybył) z hrabstwa Baranya. Po bitwie pod Mohi (1241) umieścił Bélę IV i rodzinę królewską w Twierdzy Klis (), która uciekła z Mongołów do Dalmacji. W tym czasie Herbold był kasztelanem Klis, który skutecznie bronił się przed Tatarami. W rezultacie później Béla IV przekazała duże majątki wzdłuż Raby. The fifth son was Herbold, Ispán (Count; comes) of Baranya County. After the Battle of Mohi (1241), he put in safety Béla IV and the royal family at Klis Fortress () who fled from the Mongols to Dalmatia. During that time, Herbold served as castellan of Klis who defended successfully from the Tatars. As a result, later, Béla IV donated large estates along the Raba. Przypisy Źródła János Karácsonyi: A magyar nemzetségek a XIV. század közepéig. Budapest: Magyar Tudományos Akadémia. 1900–1901. August Ernst: Geschichte des Burgenlandes. Verlag für Geschichte u. Politik, Wien 1991, Gyula Kristó (editor): Korai Magyar Történeti Lexikon - 9-14. század (Encyclopedia of the Early Hungarian History - 9-14th centuries); Akadémiai Kiadó, 1994, Budapest; .

Osl Kraj Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji — Ban Severin Mistrz skarbu Stolnik królewski — Pierwszy I. Osli Ostatni Héder Viczay Początek XII wiek Koniec 1873 (ostatni Viczay) Pochodzenie węgierskie Gałęzie Kanizsai Ostffy / Asszonyfalvi Viczay / Vicai-Lózsi