Borisz: Różnice pomiędzy wersjami
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
m (Zastępowanie tekstu - ", † " na ", † ") |
m (Zastępowanie tekstu - "importowane z czeskiej" na "przetłumaczone z czeskiej") |
||
| (Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
[[Kategoria:0]] | [[Kategoria:0]] | ||
| − | [[Kategoria:Strony | + | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z czeskiej Wikipedii]] |
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
|strona = https://cs.wikipedia.org/wiki/Boris_Uhersk%C3%BD | |strona = https://cs.wikipedia.org/wiki/Boris_Uhersk%C3%BD | ||
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | '''Borisz''' (pol. ''Borys'', ros. ''Борис Коломанович'') (* | + | '''Borisz''' (pol. ''Borys'', ros. ''Борис Коломанович'') (* 1113÷14, † 1154), węgierski królewicz, pretendent do tronu Węgier jako syn króla [[Koloman]]a. |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| Linia 21: | Linia 21: | ||
Urodził się jako syn węgierskiego króla [[Koloman]]a i jego cudzołożnej żony [[Eufémia magyar királyné|Eufemii]], córki księcia Włodzimierza Monomacha z Kijowa. Podobno w 1128 roku brał udział w nieudanym buncie przeciwko królowi [[II. István|Stefanowi II]]. Następnie udał się do Bizancjum, gdzie ożenił się i próbował uzyskać poparcie cesarza [[Jan II Komnen|Jana II. Komnena]]. | Urodził się jako syn węgierskiego króla [[Koloman]]a i jego cudzołożnej żony [[Eufémia magyar királyné|Eufemii]], córki księcia Włodzimierza Monomacha z Kijowa. Podobno w 1128 roku brał udział w nieudanym buncie przeciwko królowi [[II. István|Stefanowi II]]. Następnie udał się do Bizancjum, gdzie ożenił się i próbował uzyskać poparcie cesarza [[Jan II Komnen|Jana II. Komnena]]. | ||
| − | + | W 1131 r. zmarł bezdzietny [[Stefan II]], a jego ślepy kuzyn [[II. Béla|Bela II]] został jego następcą na tronie. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i pojawił się na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez swego austriackiego szwagra [https://pl.wikipedia.org/wiki/Adalbert_II_Pobo%C5%BCny Adalberta Babenberskiego] i czeskiego [https://pl.wikipedia.org/wiki/Sobies%C5%82aw_I_Przemy%C5%9Blida Sobiesława I], którzy wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier <ref>BLÁHOVÁ, Marie; FROLÍK, Jan; PROFANTOVÁ, Naďa. ''Velké dějiny zemí Koruny české I. Do roku 1197''. Praha ; Litomyšl: Paseka, 1999. 800 s. ISBN 80-7185-265-1. S. 549-550.</ref>. Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli [[II. Géza|Gejzą]]. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zginął w bitwie z [[Pieczyngowie|Pieczyngami]] w 1154 r. | |
| − | |||
| − | W 1131 r. zmarł bezdzietny Stefan II, a jego ślepy kuzyn [[II. Béla|Bela II]] został jego następcą na tronie. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i pojawił się na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez swego austriackiego szwagra [https://pl.wikipedia.org/wiki/Adalbert_II_Pobo%C5%BCny Adalberta Babenberskiego] i czeskiego [https://pl.wikipedia.org/wiki/Sobies%C5%82aw_I_Przemy%C5%9Blida Sobiesława I], którzy wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier <ref>BLÁHOVÁ, Marie; FROLÍK, Jan; PROFANTOVÁ, Naďa. ''Velké dějiny zemí Koruny české I. Do roku 1197''. Praha ; Litomyšl: Paseka, 1999. 800 s. ISBN 80-7185-265-1. S. 549-550.</ref>. Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli [[II. Géza|Gejzą]]. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zginął w bitwie z [[Pieczyngowie|Pieczyngami]] w 1154 r. | ||
| − | |||
| − | |||
== Przypis == | == Przypis == | ||
| Linia 32: | Linia 28: | ||
| | | | ||
{{Władca infobox | {{Władca infobox | ||
| − | |władca = Borisz<br>Borys | + | |władca = Borisz (węg.)<br>Borys (pol.)<br>Борис Коломанович (ros.) |
|imiona = | |imiona = | ||
|tytulatura = królewicz węgierski | |tytulatura = królewicz węgierski | ||
| Linia 51: | Linia 47: | ||
|1. następca = | |1. następca = | ||
|dynastia = [[Arpadowie]] | |dynastia = [[Arpadowie]] | ||
| − | |data urodzenia = ok. | + | |data urodzenia = ok.1113÷14 |
|miejsce urodzenia = [[Kijów]], [[Ruś Kijowska]] | |miejsce urodzenia = [[Kijów]], [[Ruś Kijowska]] | ||
|data śmierci = 1154 | |data śmierci = 1154 | ||
Aktualna wersja na dzień 16:50, 7 mar 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku czeskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku czeskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Borisz (pol. Borys, ros. Борис Коломанович) (* 1113÷14, † 1154), węgierski królewicz, pretendent do tronu Węgier jako syn króla Kolomana. ŻyciorysUrodził się jako syn węgierskiego króla Kolomana i jego cudzołożnej żony Eufemii, córki księcia Włodzimierza Monomacha z Kijowa. Podobno w 1128 roku brał udział w nieudanym buncie przeciwko królowi Stefanowi II. Następnie udał się do Bizancjum, gdzie ożenił się i próbował uzyskać poparcie cesarza Jana II. Komnena. W 1131 r. zmarł bezdzietny Stefan II, a jego ślepy kuzyn Bela II został jego następcą na tronie. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i pojawił się na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez swego austriackiego szwagra Adalberta Babenberskiego i czeskiego Sobiesława I, którzy wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier [1]. Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli Gejzą. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zginął w bitwie z Pieczyngami w 1154 r. Przypis
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
