Ojtozi-szoros: Różnice pomiędzy wersjami
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | + | [[Plik:Pasul_Oituz.jpg|thumb]] | |
| − | + | [[File:RO CV Oituz 1.jpg|thumb|left|200px|<div style="text-align:center">Intrarea în satul [[Oituz, Covasna|Oituz (Covasna)]]</div>]] | |
| + | |||
| + | '''Ojtozi-szoros''' (pol. ''przełęcz Ojtoz'', rum. ''Pasul Oituz'') to przełęcz górska w [[Keleti-Kárpátok]] (''Karpatach Wschodnich'') w Rumunii. Przebiega tu główna droga DN11 między Siedmiogrodem a Mołdawią, [[Kézdivásárhely]] (rum. ''Târgu Secuiesc'') i [[Ónfalva]] (rum. ''Ónfalva''). | ||
== Pochodzenie nazwy == | == Pochodzenie nazwy == | ||
| − | Swoją nazwę zawdzięcza małej osadzie, na której granicy się znajduje, a | + | Swoją nazwę zawdzięcza małej osadzie, na której granicy się znajduje, a także od potoku [[Ojtoz-patak]] (''Ojtoz''. Dawni Turcy ottuz (= trzydzieści) mogli pierwotnie być prawdopodobnie nazwą plemienia. Według innego wyjaśnienia pochodzi od tureckich słów al (= czerwony) i tuz (= sól) i nosi nazwę czerwonawych złóż soli. |
Nevét arról a kistelepülésről kapta, melynek határában fekszik, az pedig az Ojtoz-patakról. Az ótörök ''ottuz'' (= harminc) eredetileg valószínűleg egy törzs neve lehetett. Más magyarázat szerint a [[török nyelv|török]] ''al'' (= vörös) és ''tuz'' (= só) szavakból ered, és vöröses színű sótelepeiről kapta nevét. | Nevét arról a kistelepülésről kapta, melynek határában fekszik, az pedig az Ojtoz-patakról. Az ótörök ''ottuz'' (= harminc) eredetileg valószínűleg egy törzs neve lehetett. Más magyarázat szerint a [[török nyelv|török]] ''al'' (= vörös) és ''tuz'' (= só) szavakból ered, és vöröses színű sótelepeiről kapta nevét. | ||
| − | == | + | == Historia == |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | + | W 1241 r. dotarł do wsi czambuł Tatarów. W 1466 roku tędy król [[Maciej]] wyruszył przeciwko zbuntowanym Mołdawianom. W 1550 r. wojska mołdawskie pod dowództwem [[Ștefan Rareș|Stafana Raresza]] wdarły się przez przełęcz do Siedmiogrodu, lecz zostały pokonane przez [[Sekler]]ów w bitwie o Saksonię 13 listopada. W 1576 r. tędy [[Báthori IX. István|Stefan Batory]] wycofał się z Siedmiogrodu, by objąć tron polski, a tu z pomocą [https://pl.wikipedia.org/wiki/G%C3%A1bor_Bethlen Gáborowi Bethlenowi] przybył wojewoda Thomsa. W 1707 r. wojska Seklerów wycofały się do Mołdawii przed cesarską armią [https://hu.wikipedia.org/wiki/Jean_Rabutin Rabutina]. W 1788 r. do wąwozu przedarły się wojska tureckie, które w wyniku zdrady siały ogromne spustoszenie w strzegącej wąwozu armii Seklerów. W lipcu 1849 roku tędy Józef Bem przemaszerował tu do Mołdawii ze swoją armią Szeklerów. | |
| − | + | Podczas pierwszej wojny światowej wybuchły tu krwawe bitwy między wojskami węgierskimi i rumuńskimi (zob. Bitwa pod Ojtozi (1916) i Bitwa pod Ojtozi (1917)). Pomnika 18. Pułku Piechoty Sopron już nie ma, w Sopronie można zobaczyć jego kopię. W sierpniu 1944 r. 24 Batalion Łowców Pogranicza bronił wąwozu przed potężnymi wojskami rosyjskimi i rumuńskimi załogą twierdzy Szekler. | |
| − | + | Zamek Rákóczi wzniesiony został w wąwozie na zboczu Máglyakő. Choć już w XVI wieku, to tradycja przypisuje jego budowę [https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_II_Rakoczy Jerzemu II Rakoczemu]. W rzeczywistości został zbudowany przez komitat [[Háromszék]]. W 1788 roku został zajęty i zdewastowany przez Turków. W XIX wiekuzZostał uderzony piorunem i od tego czasu jest ruiną. Ma tylko małą resztkę. Wiejska droga w cieśninie powstała w latach 1850-54. | |
| − | |||
== Galeria == | == Galeria == | ||
| Linia 51: | Linia 42: | ||
| név = '''<big><big><center>Ojtozi-szoros</big></big>''' (węg.)<br><big><big>'''Pasul Oituz</big></big> (rum.)'''</center> | | név = '''<big><big><center>Ojtozi-szoros</big></big>''' (węg.)<br><big><big>'''Pasul Oituz</big></big> (rum.)'''</center> | ||
| helyi név = | | helyi név = | ||
| − | | kép = | + | | kép = Pasul_Oituz.jpg |
| képaláírás = | | képaláírás = | ||
| országok = {{Románia}} | | országok = {{Románia}} | ||
Wersja z 11:14, 8 mar 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:RO CV Oituz 1.jpg Intrarea în satul Oituz (Covasna) Ojtozi-szoros (pol. przełęcz Ojtoz, rum. Pasul Oituz) to przełęcz górska w Keleti-Kárpátok (Karpatach Wschodnich) w Rumunii. Przebiega tu główna droga DN11 między Siedmiogrodem a Mołdawią, Kézdivásárhely (rum. Târgu Secuiesc) i Ónfalva (rum. Ónfalva). Pochodzenie nazwySwoją nazwę zawdzięcza małej osadzie, na której granicy się znajduje, a także od potoku Ojtoz-patak (Ojtoz. Dawni Turcy ottuz (= trzydzieści) mogli pierwotnie być prawdopodobnie nazwą plemienia. Według innego wyjaśnienia pochodzi od tureckich słów al (= czerwony) i tuz (= sól) i nosi nazwę czerwonawych złóż soli. Nevét arról a kistelepülésről kapta, melynek határában fekszik, az pedig az Ojtoz-patakról. Az ótörök ottuz (= harminc) eredetileg valószínűleg egy törzs neve lehetett. Más magyarázat szerint a török al (= vörös) és tuz (= só) szavakból ered, és vöröses színű sótelepeiről kapta nevét. HistoriaW 1241 r. dotarł do wsi czambuł Tatarów. W 1466 roku tędy król Maciej wyruszył przeciwko zbuntowanym Mołdawianom. W 1550 r. wojska mołdawskie pod dowództwem Stafana Raresza wdarły się przez przełęcz do Siedmiogrodu, lecz zostały pokonane przez Seklerów w bitwie o Saksonię 13 listopada. W 1576 r. tędy Stefan Batory wycofał się z Siedmiogrodu, by objąć tron polski, a tu z pomocą Gáborowi Bethlenowi przybył wojewoda Thomsa. W 1707 r. wojska Seklerów wycofały się do Mołdawii przed cesarską armią Rabutina. W 1788 r. do wąwozu przedarły się wojska tureckie, które w wyniku zdrady siały ogromne spustoszenie w strzegącej wąwozu armii Seklerów. W lipcu 1849 roku tędy Józef Bem przemaszerował tu do Mołdawii ze swoją armią Szeklerów. Podczas pierwszej wojny światowej wybuchły tu krwawe bitwy między wojskami węgierskimi i rumuńskimi (zob. Bitwa pod Ojtozi (1916) i Bitwa pod Ojtozi (1917)). Pomnika 18. Pułku Piechoty Sopron już nie ma, w Sopronie można zobaczyć jego kopię. W sierpniu 1944 r. 24 Batalion Łowców Pogranicza bronił wąwozu przed potężnymi wojskami rosyjskimi i rumuńskimi załogą twierdzy Szekler. Zamek Rákóczi wzniesiony został w wąwozie na zboczu Máglyakő. Choć już w XVI wieku, to tradycja przypisuje jego budowę Jerzemu II Rakoczemu. W rzeczywistości został zbudowany przez komitat Háromszék. W 1788 roku został zajęty i zdewastowany przez Turków. W XIX wiekuzZostał uderzony piorunem i od tego czasu jest ruiną. Ma tylko małą resztkę. Wiejska droga w cieśninie powstała w latach 1850-54. Galeria |
{{#invoke:Infobox|pozíciós térkép}}
| ||||||||||||||||||
