Thuróczi János: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "Kategoria:2 {{Uwaga polska| |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%A1nos_Thur%C3%B3czi |autorzy = https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=J%C3%A1nos_Thur%C...")
 
 
(Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
[[Kategoria:2]]
+
[[Kategoria:0]]
 +
[[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]]
 
{{Uwaga polska|
 
{{Uwaga polska|
 
|strona  = https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%A1nos_Thur%C3%B3czi
 
|strona  = https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%A1nos_Thur%C3%B3czi
Linia 14: Linia 15:
 
  |
 
  |
  
'''János Thuróczi''' – XV–wieczny [[Węgrzy|węgierski]] kronikarz, syn Pétera Turócziego z Szentmihály, protonotariusz [[Królestwo Węgier|Królestwa Węgier]]. W 1470 r. wziął udział w konwencie komitatu Turóc, gdzie pełnił funkcję świeckiego sekretarza. Wybitny prawoznawca, mówca i historyk swoich czasów.
+
'''Thuróczi János''' – XV–wieczny [[Węgrzy|węgierski]] kronikarz, syn Pétera Turócziego z Szentmihály, protonotariusz [[Królestwo Węgier|Królestwa Węgier]]. W 1470 r. wziął udział w konwencie komitatu Turóc, gdzie pełnił funkcję świeckiego sekretarza. Wybitny prawoznawca, mówca i historyk swoich czasów.
  
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
Na temat jego życia mamy mało informacji. Urodził się w górnowęgierskiej rodzinie posiadaczy ziemskich, zaliczających się do średniej szlachty. Jego żyjący w XIII wieku przodek, komes András, otrzymał w darowiźnie od króla wieś Nádasér, położoną w [[Komitat Turóc|komitacie Turóc]]. W czasie panowania [[Zygmunt Luksemburski|Zygmunta Luksemburskiego]] jego wuj András Nádaséri służył na królewskim dworze i tam otrzymał nazwisko András Turóczi. Jego samego źródła wspominają po raz pierwszy w 1459 roku. Na temat jego nauki również nic nie wiemy. Wiedzę prawniczą i znajomość łaciny mógł uzyskać w którejś ze szkół kościelnych. Nie ma śladu po tym, że mógł studiować na którymś z zagranicznych uniwersytetów. Robił świecką karierę prawniczą: w 1465 roku działał jako prokurator i adwokat klasztoru [[Norbertanie|norbertanów]] w [[Šahy|Ipolyságu]] w procesie przed nadwornym sędzią królewskim, ''(judex curiae regiae)'', w 1467 roku był sekretarzem nadwornego sędziego królewskiego, potem od 1470 roku w miejscu wiary publicznej w Ipolyságu, od 1475 roku znowu działa w urzędzie nadwornego sędziego, a w 1486 roku zostaje protonotariuszem ([[Język węgierski|węg.]] ''ítélőmester'')<ref>[http://fogalmak.blogspot.com/2009/03/itelomester.html] opis stanowiska, po węgiersku</ref>, czyli urzędnikiem zajmującym się redagowaniem wyroków i innych orzeczeń sądowych u Tamása Drágiego, naczelnika urzędu sędziowskiego prawnego przedstawiciela króla (węg. ''királyi személynök''). Po raz ostatni w 1488 roku, roku wydania jego książki, imię jego pojawia się w źródłach, stąd jest prawdopodobne, że umarł przed latem 1489 roku. Jego dzieło nosi tytuł ''Chronica Hungarorum'' i jest znane jako '''[[Kronika Thurócziego]]'''.
+
Na temat jego życia mamy mało informacji. Urodził się w górnowęgierskiej rodzinie posiadaczy ziemskich, zaliczających się do średniej szlachty. Jego żyjący w XIII wieku przodek, komes András, otrzymał w darowiźnie od króla wieś Nádasér, położoną w [[Komitat Turóc|komitacie Turóc]]. W czasie panowania [[Zygmunt Luksemburski|Zygmunta Luksemburskiego]] jego wuj András Nádaséri służył na królewskim dworze i tam otrzymał nazwisko András Turóczi. Jego samego źródła wspominają po raz pierwszy w 1459 roku. Na temat jego nauki również nic nie wiemy. Wiedzę prawniczą i znajomość łaciny mógł uzyskać w którejś ze szkół kościelnych. Nie ma śladu po tym, że mógł studiować na którymś z zagranicznych uniwersytetów. Robił świecką karierę prawniczą: w 1465 roku działał jako prokurator i adwokat klasztoru [[Norbertanie|norbertanów]] w [[Šahy|Ipolyságu]] w procesie przed nadwornym sędzią królewskim, ''(judex curiae regiae)'', w 1467 roku był sekretarzem nadwornego sędziego królewskiego, potem od 1470 roku w miejscu wiary publicznej w Ipolyságu, od 1475 roku znowu działa w urzędzie nadwornego sędziego, a w 1486 roku zostaje protonotariuszem (węg. ''ítélőmester'')<ref>[http://fogalmak.blogspot.com/2009/03/itelomester.html] opis stanowiska, po węgiersku</ref>, czyli urzędnikiem zajmującym się redagowaniem wyroków i innych orzeczeń sądowych u Tamása Drágiego, naczelnika urzędu sędziowskiego prawnego przedstawiciela króla (węg. ''királyi személynök''). Po raz ostatni w 1488 roku, roku wydania jego książki, imię jego pojawia się w źródłach, stąd jest prawdopodobne, że umarł przed latem 1489 roku. Jego dzieło nosi tytuł ''[[Chronica Hungarorum]]'' i jest znane jako ''Kronika Thurocziego''.
 +
 
 +
[[Plik:Matei Corvin Johannes de Thurocz f137.jpg|thumb|Król [[Maciej Korwin]] na ilustracji z [[Kronika Thurócziego|Kroniki Thurocziego]]]]
  
[[Plik:Matei Corvin Johannes de Thurocz f137.jpg|thumb|Król [[Maciej Korwin]] na ilustracji z [[Kronika Thurócziego|Kroniki Thurócziego]]]]
 
 
Jego urzędowi zwierzchnicy (László Hásságyi i Tamás Drági) zachęcili go około roku 1480 do napisania historii dawnych Węgrów. Najpierw na podstawie wierszowanego dzieła Lorenzo de Menaciego, XIV–XV–wiecznego posła [[Republika Wenecka|weneckiego]], napisał dzieje [[Karol III z Durazzo|Karola III]]. Następnie dokonał przeróbki pisemnej spuścizny powstałych w XIV wieku [[Kronika Ilustrowana|Kroniki Ilustrowanej]] i [[Kronika Budzińska|Kroniki Budzińskiej]], polegającej głównie na poszerzeniu rozdziałów dotyczących historii Hunów i Scytów na podstawie dzieł papieża [[Pius II|Piusa II]] i [[Florencja|florenckiego]] biskupa Antoninusa. W tym czasie przebadał też dzieła historyczne powstałe we wczesnym [[Średniowiecze|średniowieczu]]. Oprócz dziejów Karola III dołączył do nich dzieło na temat [[Ludwik Węgierski|Ludwika I]] autorstwa [[János Küküllei|Jánosa Kükülleiego]], [[archidiakon]]a Küküllő. Zdarzenia z lat 1386–1470 opisał samodzielnie i jest to, z historycznego punktu widzenia, najważniejsza część jego pracy. Na końcu dodaje do niej jako załącznik „Żałobną pieśń” mistrza Rogera. Dzieło, noszące tytuł ''Chronica Hungarorum'', ilustrowane [[drzeworyt]]ami, wydrukowano 20 marca 1488 roku w [[Brno|Brnie]], a potem w [[Augsburg]]u<ref>[http://www.corvina.oszk.hu/corvinas-html/hub1inc1143.htm]Bibliotheca Corviniana Digitalis</ref>, jako drugą książkę, po [[Kronika Budzińska|Kronice Budzińskiej]], zajmującą się historią Węgier. Pierwsze wydanie zadedykował Tamásowi Drágiemu, a drugie [[Maciej Korwin|królowi Maciejowi]]. W wydaniu pomagało dwóch budzińskich księgarzy, Tibold (Theobald) Feger i György Ruem oraz Erhard Ratdolt.
 
Jego urzędowi zwierzchnicy (László Hásságyi i Tamás Drági) zachęcili go około roku 1480 do napisania historii dawnych Węgrów. Najpierw na podstawie wierszowanego dzieła Lorenzo de Menaciego, XIV–XV–wiecznego posła [[Republika Wenecka|weneckiego]], napisał dzieje [[Karol III z Durazzo|Karola III]]. Następnie dokonał przeróbki pisemnej spuścizny powstałych w XIV wieku [[Kronika Ilustrowana|Kroniki Ilustrowanej]] i [[Kronika Budzińska|Kroniki Budzińskiej]], polegającej głównie na poszerzeniu rozdziałów dotyczących historii Hunów i Scytów na podstawie dzieł papieża [[Pius II|Piusa II]] i [[Florencja|florenckiego]] biskupa Antoninusa. W tym czasie przebadał też dzieła historyczne powstałe we wczesnym [[Średniowiecze|średniowieczu]]. Oprócz dziejów Karola III dołączył do nich dzieło na temat [[Ludwik Węgierski|Ludwika I]] autorstwa [[János Küküllei|Jánosa Kükülleiego]], [[archidiakon]]a Küküllő. Zdarzenia z lat 1386–1470 opisał samodzielnie i jest to, z historycznego punktu widzenia, najważniejsza część jego pracy. Na końcu dodaje do niej jako załącznik „Żałobną pieśń” mistrza Rogera. Dzieło, noszące tytuł ''Chronica Hungarorum'', ilustrowane [[drzeworyt]]ami, wydrukowano 20 marca 1488 roku w [[Brno|Brnie]], a potem w [[Augsburg]]u<ref>[http://www.corvina.oszk.hu/corvinas-html/hub1inc1143.htm]Bibliotheca Corviniana Digitalis</ref>, jako drugą książkę, po [[Kronika Budzińska|Kronice Budzińskiej]], zajmującą się historią Węgier. Pierwsze wydanie zadedykował Tamásowi Drágiemu, a drugie [[Maciej Korwin|królowi Maciejowi]]. W wydaniu pomagało dwóch budzińskich księgarzy, Tibold (Theobald) Feger i György Ruem oraz Erhard Ratdolt.
  
Linia 29: Linia 31:
  
 
== Przypisy ==
 
== Przypisy ==
{{Przypisy}}
+
{{izvori}}
  
 
== Literatura ==
 
== Literatura ==
Linia 43: Linia 45:
 
|
 
|
 
{{Biogram infobox
 
{{Biogram infobox
  |imię i nazwisko      = János Thuróczi
+
  |imię i nazwisko      = Thuróczi János
  |imię i nazwisko org  = Thuróczi János
+
  |imię i nazwisko org  =  
 
  |grafika              = Thuroczy elso lap.jpg
 
  |grafika              = Thuroczy elso lap.jpg
 
  |opis grafiki        =  
 
  |opis grafiki        =  
Linia 52: Linia 54:
 
  |data śmierci        = [[1489]]?
 
  |data śmierci        = [[1489]]?
 
  |miejsce śmierci      =  
 
  |miejsce śmierci      =  
  |zawód                = [[kronika]]rz
+
  |zawód                = [[kronikarz]]
 +
|faksymile            =
 +
|opis faksymile      =
 +
|opis faksymile      = 
 
  |odznaczenia          =  
 
  |odznaczenia          =  
 
  |commons              =  
 
  |commons              =  
Linia 59: Linia 64:
 
|}
 
|}
  
{{SORTUJ:Thuróczi, János}}
+
{{SORTUJ:Thuroczi, Janos}}
 +
 
 
[[Kategoria:Średniowieczni kronikarze]]
 
[[Kategoria:Średniowieczni kronikarze]]
 
[[Kategoria:Węgierscy kronikarze]]
 
[[Kategoria:Węgierscy kronikarze]]
 
[[Kategoria:Węgierska szlachta]]
 
[[Kategoria:Węgierska szlachta]]
[[Kategoria:Importowane]]
 

Aktualna wersja na dzień 07:15, 25 sty 2021

Thuróczi János – XV–wieczny węgierski kronikarz, syn Pétera Turócziego z Szentmihály, protonotariusz Królestwa Węgier. W 1470 r. wziął udział w konwencie komitatu Turóc, gdzie pełnił funkcję świeckiego sekretarza. Wybitny prawoznawca, mówca i historyk swoich czasów.

Życiorys

Na temat jego życia mamy mało informacji. Urodził się w górnowęgierskiej rodzinie posiadaczy ziemskich, zaliczających się do średniej szlachty. Jego żyjący w XIII wieku przodek, komes András, otrzymał w darowiźnie od króla wieś Nádasér, położoną w komitacie Turóc. W czasie panowania Zygmunta Luksemburskiego jego wuj András Nádaséri służył na królewskim dworze i tam otrzymał nazwisko András Turóczi. Jego samego źródła wspominają po raz pierwszy w 1459 roku. Na temat jego nauki również nic nie wiemy. Wiedzę prawniczą i znajomość łaciny mógł uzyskać w którejś ze szkół kościelnych. Nie ma śladu po tym, że mógł studiować na którymś z zagranicznych uniwersytetów. Robił świecką karierę prawniczą: w 1465 roku działał jako prokurator i adwokat klasztoru norbertanów w Ipolyságu w procesie przed nadwornym sędzią królewskim, (judex curiae regiae), w 1467 roku był sekretarzem nadwornego sędziego królewskiego, potem od 1470 roku w miejscu wiary publicznej w Ipolyságu, od 1475 roku znowu działa w urzędzie nadwornego sędziego, a w 1486 roku zostaje protonotariuszem (węg. ítélőmester)[1], czyli urzędnikiem zajmującym się redagowaniem wyroków i innych orzeczeń sądowych u Tamása Drágiego, naczelnika urzędu sędziowskiego prawnego przedstawiciela króla (węg. királyi személynök). Po raz ostatni w 1488 roku, roku wydania jego książki, imię jego pojawia się w źródłach, stąd jest prawdopodobne, że umarł przed latem 1489 roku. Jego dzieło nosi tytuł Chronica Hungarorum i jest znane jako Kronika Thurocziego.

Jego urzędowi zwierzchnicy (László Hásságyi i Tamás Drági) zachęcili go około roku 1480 do napisania historii dawnych Węgrów. Najpierw na podstawie wierszowanego dzieła Lorenzo de Menaciego, XIV–XV–wiecznego posła weneckiego, napisał dzieje Karola III. Następnie dokonał przeróbki pisemnej spuścizny powstałych w XIV wieku Kroniki Ilustrowanej i Kroniki Budzińskiej, polegającej głównie na poszerzeniu rozdziałów dotyczących historii Hunów i Scytów na podstawie dzieł papieża Piusa II i florenckiego biskupa Antoninusa. W tym czasie przebadał też dzieła historyczne powstałe we wczesnym średniowieczu. Oprócz dziejów Karola III dołączył do nich dzieło na temat Ludwika I autorstwa Jánosa Kükülleiego, archidiakona Küküllő. Zdarzenia z lat 1386–1470 opisał samodzielnie i jest to, z historycznego punktu widzenia, najważniejsza część jego pracy. Na końcu dodaje do niej jako załącznik „Żałobną pieśń” mistrza Rogera. Dzieło, noszące tytuł Chronica Hungarorum, ilustrowane drzeworytami, wydrukowano 20 marca 1488 roku w Brnie, a potem w Augsburgu[2], jako drugą książkę, po Kronice Budzińskiej, zajmującą się historią Węgier. Pierwsze wydanie zadedykował Tamásowi Drágiemu, a drugie królowi Maciejowi. W wydaniu pomagało dwóch budzińskich księgarzy, Tibold (Theobald) Feger i György Ruem oraz Erhard Ratdolt.

Wydania dzieła

  • Chronica Hungarorum, Augsburg, Brno, 1488. OSZK
  • A magyarok krónikája, Helikon Könyvkiadó, Budapest, 1986,
  • A magyarok krónikája és Siralmas ének (Rogerius mester), Osiris Kiadó, Budapest, 2001,
  • MVGYOSZ hangoskönyv

Przypisy

  1. [1] opis stanowiska, po węgiersku
  2. [2]Bibliotheca Corviniana Digitalis

Literatura

  • Kaszák József: Thuróczy János élete és krónikája, Stephaneum Nyomda, Budapest, 1906.
  • Mályusz Elemér: Thuróczy János krónikája és a Corvina, Akadémia Kiadó, Budapest, 1966.
  • Mályusz Elemér: A Thuróczy-krónika és forrásai, Akadémia Kiadó, Budapest, 1967.
  • Tolnai világlexikona
  • A Pallas nagy lexikona

Linki zewnętrzne

Thuróczi János

Plik:Thuroczy elso lap.jpg
Urodziny 1435?
Śmierć 1489?
Zawód, zajęcie kronikarz