Pokój w Zadarze

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:HAZU 72 17 lipnja 2008.jpg Škrinja sv. Šimuna: Ludovik I. Anžuvinac ulazi u Zadar (prizor) Błąd przy generowaniu miniatury: Kopija teksta mirovnog ugovora u crkvi sv. Franje Pokój w Zadarze to nazwa traktatu pokojowego zawartego 18 lutego 1358 r. Między Republiką Wenecką a węgiersko-chorwackim królem Ludovikiem I. Anjuvinacem, na mocy którego Republika Wenecka musiała zrzec się posiadłości w Dalmacji. Zadarski mir naziv je za mirovni ugovor koji je sklopljen 18. veljače 1358. godine između Mletačke Republike i ugarsko-hrvatskog kralja Ludovika I. Anžuvinca, kojim se Mletačka Republika morala odreći svojih posjeda u Dalmaciji. Događaji koji su prethodili Wydarzenia, które poprzedziły W pierwszej połowie XIV wieku trwały walki o Dalmację, zwane także wojnami weneckimi. Szczególnie uparty w jednoczeniu swojego kraju był węgiersko-chorwacki król Ludovik I, który rządził w latach 1342–1382. Przybycie Ludovika do Chorwacji w 1345 r. Podniosło lud Zadarski przeciwko Wenecjanom, którzy następnie oblegli Zadar. Armia osobiście dowodzona przez Ludovika, która przybyła pod Zadar w czerwcu 1346 r., Nie była wystarczająco silna, aby wyzwolić miasto. [1] W wielkiej bitwie z 1 lipca 1346 r., W której udział wzięły dziesiątki tysięcy żołnierzy po obu stronach, armia Ludovika została pokonana, a Zadar musiał powrócić do weneckich rządów 15 grudnia po szesnastomiesięcznym oblężeniu. Następnie, w 1348 r., Ludovik zawarł pokój z Wenecjanami przez osiem lat. [2] [1] Podczas ośmioletniego zawieszenia broni z Republiką Wenecką Ludovik I. Anjuvinac wykorzystał okazję do wzmocnienia swoich rządów w południowo-zachodnich prowincjach wasalnych. Jednocześnie wzmocnił swoje wpływy w Bośni, poślubiając Elżbietę, córkę Szczepana II. Kotromanić (1353), aw Serbii moc cesarza Stefana Dušana zostaje zmiażdżona przez broń. 1353. Ludovik nawet negocjował z Wenecjanami, aby dać im wybrzeże za 5000 dukatów rocznie, ale jego bratu Stjepanowi, chorwackiemu księciu, zapobiegł [1]. Kroz čitavu prvu polovicu 14. stoljeća nastavile su se borbe za Dalmaciju, zvane i mletački ratovi. Posebno je uporan u objedinjavanju svoje države bio ugarsko-hrvatski kralj Ludovik I., koji je vladao u razdoblju od 1342. do 1382. Dolazak Ludovika u Hrvatsku 1345. dignulo je Zadrane na otpor protiv Mlečana, koji su potom opsjeli Zadar. Vojska koju je Ludovik osobno predvodio i koja je u lipnju 1346. stigla nadomak Zadra, nije bila dovoljno jaka da oslobodi grad. U velikoj bitki 1. srpnja 1346., u kojoj je s obje strane ukupno sudjelovalo više desetaka tisuća vojnika, Ludovikova vojska je poražena i Zadar se nešto kasnije, nakon šesnaestomjesečne opsade, morao vratiti pod mletačku upravu 15. prosinca. Nakon toga Ludovik je 1348. sklopio s Mlečanima mir na osam godina. Za vrijeme osmogodišnjeg primirja s Mletačkom Republikom Ludovik I. Anžuvinac iskoristio je priliku da ojača svoju vlast u jugozapadnim vazalnim pokrajinama. Istovremeno je ojačao i svoj utjecaj u Bosni oženivši se Elizabetom, kćerkom Stjepana II. Kotromanića (1353.), a u Srbiji oružjem slama snagu cara Stefana Dušana. 1353. Ludovik je čak pregovarao s Mlečanima da im ustupi obalu za 5000 dukata godišnje, ali je to spriječio njegov brat Stjepan, hrvatski herceg. Wszystko to poprzedzało „wielkie starcie” na Adriatyku. Ludovik zebrał krucjatę przeciwko Serbii przy pomocy finansowej papieża (papież Ludovik wybacza dziesięcinę kościelną na okres do trzech lat), ale nieoczekiwanie latem 1356 roku wysłał swoją armię przeciwko Wenecjanom, rozpoczynając w ten sposób dwuletnią wojnę wenecką [3]. Ludwik I. ze swoją armią najeżdża północne Włochy i narzuca Wenecjanom wojnę na ich terytorium, zagrażając samej Wenecji. Latem 1357 r. Mieszkańcy Splitu i Trogiru wznieśli powstanie i wyrzucili weneckie załogi i urzędników, aw grudniu armia Bansko wkroczyła do Szybenika i skierowała się do Zadaru. 17 grudnia dzięki dzielnym mieszkańcom Zadaru, którzy w nocy przekroczyli mury linowe, armia wkroczyła do Zadaru, wypędziła Wenecjan i cała Dalmacja została wyzwolona. Dwuletnia wojna zakończyła się zwycięstwem armii węgiersko-chorwackiej. [2] Sve to prethodilo je "velikom obračunu" na Jadranu. Ludovik je sakupljao križarsku vojsku protiv Srbije uz novčanu pomoć pape (papa Ludoviku oprašta crkvenu desetinu do tri godine), ali je neočekivano, u ljeto 1356. godine uputio svoju vojsku protiv Mlečana, čime započinje dvogodišnji mletački rat. Ludovik I. sa svojom vojskom provaljuje u sjevernu Italiju i nameće Mlečanima rat na njihovom državnom području ugrožavajući i samu Veneciju. Tijekom ljeta 1357. Splićani i Trogirani podižu bune i istjeruju mletačke posade i činovnike, a u prosincu banska vojska ulazi i u Šibenik i kreće prema Zadru. Na dan 17. prosinca zahvaljujući hrabrim Zadranima, koji su noću prebacili preko zidina konope, vojska ulazi u Zadar, istjeruje Mlečane i čitava Dalmacija je oslobođena. Dvogodišnji rat završio je pobjedom ugarsko-hrvatske vojske. Sklapanje mira i posljedice Zawarcie pokoju i konsekwencje Plik:Zadarski mir.jpg Hrvatska, Slavonija i Dalmacija nakon Zadarskoga mira Pokój w Zadarze został zawarty 18 lutego 1358 r. W zakrystii kościoła św. Frane w Zadarze, z którą Ludovik I sprowadził całą Dalmację pod jego rządami, a Republika Wenecka zrzekła się posiadania całej Dalmacji kontynentalnej i wszystkich wysp od Kvarneru do Draco (Durazzo). Wenecki doża zrezygnował także z tytułu „książę chorwacki i dalmatyński”. Zadarski mir sklopljen je dana 18. veljače 1358. u sakristiji crkve Sv. Frane u Zadru, čime je Ludovik I. pod svoju vlast vratio cijelu Dalmaciju, a Mletačka Republika odrekla se posjeda cijelog dalmatinskog kopna i svih otoka od Kvarnera do Drača (Durazzo). Mletački dužd odrekao se, također, titule "hrvatskog i dalmatinskog hercega". Po raz pierwszy od Zvonimiru w Zadarze wybrzeże Chorwacji i wszystkie jego wyspy zostały wyzwolone spod władzy weneckiej [1]. Aneksja chorwackiego królestwa przez Dalmację miała poważne konsekwencje polityczne, społeczne i gospodarcze, mimo że taka sytuacja utrzymywała się przez pół wieku. [4] Zadarskim mirom prvi je put nakon Zvonimira hrvatska obala sa svim svojim otocima bila oslobođena od mletačke vlasti. Priključenje Dalmacije hrvatskom kraljevstvu imalo je znatne političke, društvene i gospodoarske implikacije, bez obzira što se takvo stanje održalo pola stoljeća. Odnosząc się do faktu, że w przeciwieństwie do innych miast Dalmacji, nigdy wcześniej nie uznał rządów węgierskich władców, Dubrownikowi udało się samodzielnie wynegocjować wydanie Traktatu Wyszehradzkiego, który gwarantował pełną autonomię. Od tego czasu system Republika Dubrownika jest systematycznie używany [3]. Pozivanjem na činjenicu da, za razliku od drugih dalmatinskih gradova, nikad prije nije priznavao vlast ugarskih vladara, Dubrovnik je uspio u samostalnim pregovorima postići izdavanje Višegradskog ugovora, kojim mu je bila zajamčena potpuna autonomija. Od tada se počinje sustavno rabiti i pojam Republika za dubrovačku državu. Ludovik po raz kolejny musiał prowadzić wojnę z Wenecją (tzw. Trzecią wojnę wenecką) w latach 1378–1381, ponieważ utrudniał handel na Adriatyku. Wenecjanie, którzy spustoszyli chorwackie wybrzeże, tymczasowo okupowali Kotor, który w 1371 r. Podporządkował Chorwację i Węgry oraz Sibenik i Rab. Po klęsce w bitwie z Genueńską Marynarką Wojenną wkrótce zapanował pokój w Turynie. Dzięki temu Wenecjanie uznali pokój w Zadarze i zobowiązali się zapłacić 7 000 dukatów królowi węgiersko-chorwackiemu. Zwrócili także Kotor, ale Ludovik zrezygnował z eksportu soli i innych towarów na terytorium Wenecji, co poważnie wpłynęło na handel w południowej Chorwacji [1]. Ludovik je još jednom morao ratovati protiv Venecije (tzv. treći mletački rat) od 1378. do 1381., budući da je ometala trgovinu Jadranom. Mlečani, koji su pustošli hrvatsku obalu, privremeno su zauzeli Kotor, koji se 1371. podvrgnuo Hrvatskoj i Ugarskoj, te Šibenik i Rab. Nakon poraza u bitki s genoveškom mornaricom ubrzo je sklopljen mir u Torinu. Njime su Mlečani priznali Zadarski mir te se obvezali plaćati 7000 dukata ugarsko-hrvatskom kralju. Također su vratili Kotor, ali se Ludovik odrekao izvoza soli i druge robe na mletačko područje, što je teško pogodilo južnohrvatsku trgovinu. Vidi još Hrvatsko-mletački ratovi Hrvatske zemlje pod mletačkom vlašću Izvori Vanjske poveznice Dubrovački list Zadarski mir - zaboravljena obljetnica