Otto I. (HRR): Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 5 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
[[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | [[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga polska| | {{Uwaga polska| | ||
| Linia 20: | Linia 20: | ||
Był synem [[Henryk I Ptasznik|Henryka I Ptasznika]], króla [[Niemcy|Niemiec]] i jego drugiej żony [[Matylda von Ringelheim|Matyldy z Ringelheim]], córki saskiego hrabiego Dytryka. | Był synem [[Henryk I Ptasznik|Henryka I Ptasznika]], króla [[Niemcy|Niemiec]] i jego drugiej żony [[Matylda von Ringelheim|Matyldy z Ringelheim]], córki saskiego hrabiego Dytryka. | ||
| − | Otton został królem [[Niemcy|Niemiec]] w drodze [[Wolna elekcja|elekcji]] w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w [[Akwizgran]]ie<ref name="whs"> | + | Otton został królem [[Niemcy|Niemiec]] w drodze [[Wolna elekcja|elekcji]] w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w [[Akwizgran]]ie<ref name="whs">Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: ''Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza''. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, str. 314. ISBN 83-85719-85-7.</ref> w tym samym roku. |
Po koronacji musiał zwalczyć bunt książąt [[Saksonia|Saksonii]], [[Bawaria|Bawarii]], [[Lotaryngia|Lotaryngii]] i [[Frankonia|Frankonii]] wspieranych przez braci Ottona [[Thankmar]]a i [[Henryk I Ludolfing|Henryka]]. Po zwycięstwie w 939 roku rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych<ref name="whs" />. | Po koronacji musiał zwalczyć bunt książąt [[Saksonia|Saksonii]], [[Bawaria|Bawarii]], [[Lotaryngia|Lotaryngii]] i [[Frankonia|Frankonii]] wspieranych przez braci Ottona [[Thankmar]]a i [[Henryk I Ludolfing|Henryka]]. Po zwycięstwie w 939 roku rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych<ref name="whs" />. | ||
| − | Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne [[marchia|marchie]], osiągając brzegi [[Odra|Odry]]. Uzależnił od Niemiec [[Włochy]], [[Czechy]] i [[Dania|Danię]]. Podbitą ludność [[chrystianizacja|chrystianizował]]. 10 sierpnia 955 pokonał [[Węgrzy|Madziarów]] w [[ | + | Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne [[marchia|marchie]], osiągając brzegi [[Odra|Odry]]. Uzależnił od Niemiec [[Włochy]], [[Czechy]] i [[Dania|Danię]]. Podbitą ludność [[chrystianizacja|chrystianizował]]. 10 sierpnia 955 pokonał [[Węgrzy|Madziarów]] w [[Augsburg|bitwie na Lechowym Polu]] koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę. Od 963 roku Otton otrzymywał [[Danina|trybut]] od [[Mieszko I|Mieszka I]], księcia [[Polanie|Polan]] (według przekazu kronikarza [[Thietmar z Merseburga|Thietmara]]) z części jego ziem – ta informacja bywa jednak kwestionowana przez znaczną część badaczy. |
| − | 2 lutego 962<ref> | + | 2 lutego 962<ref>Gerd Althoff: Otto I., Kaiser. W: ''[https://pl.wikipedia.org/wiki/Neue_Deutsche_Biographie Neue Deutsche Biographie]''. T. 19. Berlin: Duncker & Humblot, 1999, str. 658.</ref> [[Jan XII (papież)|papież Jan XII]] koronował Ottona w [[Rzym]]ie na cesarza rzymskiego. Chcąc jednak ułatwić sobie uznanie ze strony [[Cesarstwo Bizantyńskie|Bizancjum]] używał on tego tytułu bez przymiotnika „rzymski”. Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna [[Otton II (cesarz rzymski)|Ottona II]]. |
| − | Po roku [[967]] cesarz Zachodu Otton I Wielki zamierzał doprowadzić do pojednania z [[cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwem Bizantyńskim]]. Domagał się jednak prowincji bizantyńskich na [[Półwysep Apeniński|Półwyspie Apenińskim]]. W tym celu Otton wysłał do [[Konstantynopol]]a biskupa [[Cremona|Cremony]] [[Liutprand | + | Po roku [[967]] cesarz Zachodu Otton I Wielki zamierzał doprowadzić do pojednania z [[cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwem Bizantyńskim]]. Domagał się jednak prowincji bizantyńskich na [[Półwysep Apeniński|Półwyspie Apenińskim]]. W tym celu Otton wysłał do [[Konstantynopol]]a biskupa [[Cremona|Cremony]] [[Liutprand|Liutpranda]]. Misja zakończyła się fiaskiem, a Bizancjum wysłało do [[Italia (kraina historyczna)|Italii]] wojsko i okręty wojenne. |
Otton I podjął wówczas najazd na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego w Italii. Wiosną roku [[969]] przerwał wyprawę i opuścił południowe Włochy pozostawiając dalszą wojnę Pandolfowi z Kapui, który wkrótce dostał się do niewoli bizantyńskiej. W tej sytuacji Otton posłał na południe Włoch kolejne wojska, które rozbiły armię bizantyńską w bitwie pod [[Ascola Piceno|Ascoli]] (Asculum) w roku [[969]]. Mimo zwycięstwa Ottona sytuacja w południowych Włoszech nie uległa zmianie. | Otton I podjął wówczas najazd na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego w Italii. Wiosną roku [[969]] przerwał wyprawę i opuścił południowe Włochy pozostawiając dalszą wojnę Pandolfowi z Kapui, który wkrótce dostał się do niewoli bizantyńskiej. W tej sytuacji Otton posłał na południe Włoch kolejne wojska, które rozbiły armię bizantyńską w bitwie pod [[Ascola Piceno|Ascoli]] (Asculum) w roku [[969]]. Mimo zwycięstwa Ottona sytuacja w południowych Włoszech nie uległa zmianie. | ||
| Linia 116: | Linia 116: | ||
[[Kategoria:Ludolfingowie]] | [[Kategoria:Ludolfingowie]] | ||
[[Kategoria:Urodzeni w 912]] | [[Kategoria:Urodzeni w 912]] | ||
| + | [[Kategoria:Urodzeni w X wieku]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w 973]] | [[Kategoria:Zmarli w 973]] | ||
| + | [[Kategoria:Zmarli w X wieku]] | ||
[[Kategoria:Cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego]] | [[Kategoria:Cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego]] | ||
Aktualna wersja na dzień 06:12, 17 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Otton I Wielki (ur. 23 listopada 912, zm. 7 maja 973 w Memleben) – książę Saksonii 936–961, król niemiecki od 936 i Święty Cesarz Rzymski od 962, z dynastii Ludolfingów. ŻyciorysBył synem Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim, córki saskiego hrabiego Dytryka. Otton został królem Niemiec w drodze elekcji w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w Akwizgranie[1] w tym samym roku. Po koronacji musiał zwalczyć bunt książąt Saksonii, Bawarii, Lotaryngii i Frankonii wspieranych przez braci Ottona Thankmara i Henryka. Po zwycięstwie w 939 roku rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych[1]. Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne marchie, osiągając brzegi Odry. Uzależnił od Niemiec Włochy, Czechy i Danię. Podbitą ludność chrystianizował. 10 sierpnia 955 pokonał Madziarów w bitwie na Lechowym Polu koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę. Od 963 roku Otton otrzymywał trybut od Mieszka I, księcia Polan (według przekazu kronikarza Thietmara) z części jego ziem – ta informacja bywa jednak kwestionowana przez znaczną część badaczy. 2 lutego 962[2] papież Jan XII koronował Ottona w Rzymie na cesarza rzymskiego. Chcąc jednak ułatwić sobie uznanie ze strony Bizancjum używał on tego tytułu bez przymiotnika „rzymski”. Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna Ottona II. Po roku 967 cesarz Zachodu Otton I Wielki zamierzał doprowadzić do pojednania z Cesarstwem Bizantyńskim. Domagał się jednak prowincji bizantyńskich na Półwyspie Apenińskim. W tym celu Otton wysłał do Konstantynopola biskupa Cremony Liutpranda. Misja zakończyła się fiaskiem, a Bizancjum wysłało do Italii wojsko i okręty wojenne. Otton I podjął wówczas najazd na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego w Italii. Wiosną roku 969 przerwał wyprawę i opuścił południowe Włochy pozostawiając dalszą wojnę Pandolfowi z Kapui, który wkrótce dostał się do niewoli bizantyńskiej. W tej sytuacji Otton posłał na południe Włoch kolejne wojska, które rozbiły armię bizantyńską w bitwie pod Ascoli (Asculum) w roku 969. Mimo zwycięstwa Ottona sytuacja w południowych Włoszech nie uległa zmianie. W zaistniałej sytuacji w roku 972 Otton zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwem Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa. Otton I zmarł w wieku 60 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu. Małżeństwa i potomstwoOtton I był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Edyta Angielska, córka króla Edwarda Starszego. Po raz drugi ożenił się w październiku 951 roku z Adelajdą, córką króla Burgundii – Rudolfa II. Z pierwszego małżeństwa pochodzili:
Z drugiego małżeństwa pochodzili:
Z nieformalnego związku, prawdopodobnie z córką Tęgomira księcia Stodoran, pochodził:
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
