Paweł II: Różnice pomiędzy wersjami
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
[[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | [[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga polska| | {{Uwaga polska| | ||
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | '''Paweł II''' | + | '''Paweł II''', właściwie '''Pietro Barbo''' (łac. ''Paulus II'') (* 23 lutego [[1417]] w [[Wenecja|Wenecji]], † 26 lipca [[1471]] w [[Rzym]]ie<ref name="Kelly">John N. D. Kelly: ''Encyklopedia papieży''. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, str. 347-349. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[papież]] w okresie od 30 sierpnia 1464 do 26 lipca 1471<ref name="Wollpert">Rudolf Fischer-Wollpert: ''Leksykon papieży''. Kraków: Znak, 1996, str. 126. ISBN 83-7006-437-X.</ref>. |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | Urodził się w rodzinie kupieckiej i to taką karierę początkowo rozważał | + | Urodził się w rodzinie kupieckiej i to taką karierę początkowo rozważał<ref name="Kelly" />. Jednak jego wuj [[Eugeniusz IV]] mianował go kolejno: [[archidiakon]]em [[Bolonia|Bolonii]] i [[protonotariusz apostolski|protonotariuszem apostolskim]]<ref name="Kelly" />. W 1440 papież mianował go [[kardynał]]em diakonem<ref name="Kelly" /> [[Bazylika św. Franciszki Rzymianki w Rzymie|S. Maria Nuova]], a następnie administratorem apostolskim diecezji Cervia (1446-51)<ref>Konrad Eubel: ''Hierarchia Catholica Medii Aevi''. Münster: 1914, str. 126. podaje, że Barbo został administratorem Cervii w roku 1440, ale najwyraźniej jest to omyłka pisarska, gdyż jednocześnie Eubel twierdzi, że nominacja ta miała miejsce po śmierci poprzedniego administratora kardynała Antonio Correra, który zmarł w styczniu 1445. Rok 1446 jako datę nominacji Barbo na administratora diecezji Cervii podają Gaetano Moroni: ''[https://books.google.pl/books?id=mIiViWZN9L4C&pg=PA112&dq=Pietro+Barbo+vescovo+Cervia&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwjft7belJvVAhWFK5oKHRs4C6kQ6AEIKzAB#v=onepage&q=Pietro%20Barbo%20vescovo%20Cervia&f=false Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da s. Pietro sino ai nostri giorni]''. T. 11: Cav-Chi. Wenecja: Tipografia Emiliana, 1841, str. 112. oraz Lorenzo Cardella: Memorie storiche de'cardinali della santa Romana chiesa. T. 4. Rzym: Stamperia Pagliarini, 1793, str. 98.</ref>. W 1451 [[Mikołaj V]] awansował do rangi kardynała prezbitera [[Bazylika św. Marka w Rzymie|S. Marci]]<ref name="Kelly" />. Był też biskupem Vicenzy (od 1451 r. aż do wyboru na papieża) i przez krótki czas biskupem Padwy (1459-60). Od 1445 roku pełnił funkcję archiprezbitera Bazyliki Watykańskiej<ref>[http://cardinals.fiu.edu/bios1440.htm#Barbo Barbo, Pietro] (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-04-08].</ref>. Na [[konklawe 1464]] roku został wybrany papieżem już w pierwszym głosowaniu<ref>[http://cardinals.fiu.edu/election-paulii.htm The election of Pope Paul II (1464)] (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-04-08].</ref>. Podobnie jak pozostali kardynałowie, przed głosowaniem złożył tzw. "kapitulację wyborczą", regulującą sposób postępowania przyszłego papieża<ref name="Wollpert" />. Barbo zobowiązał się do kontynuowania wojny z Turkami, zmniejszenia liczby kardynałów do 18 i zwołaniu soboru w ciągu trzech lat<ref name="Wollpert" />. |
| − | Paweł II był miłośnikiem przepychu i imprez karnawałowych | + | Paweł II był miłośnikiem przepychu i imprez karnawałowych<ref name="Kelly" />. W 1470 roku wydał dokument stwierdzający, że rok święty winno się obchodzić co 25 lat<ref name="Kelly" />. W porównaniu ze swoim poprzednikiem, [[Pius II|Piusem II]] nie wykazywał zainteresowania sztuką<ref name="Wollpert" />. Dość szybko popadł w konflikt z humanistami i artystami, kiedy to nakazał uwięzić [[Bartolomeo Platina|Bartolomea Platinę]]<ref name="Kelly" />. Wkrótce potem zamknął także [[Akademia Rzymska|Akademię Rzymską]], za co został nazwany "barbarzyńcą"<ref name="Wollpert" />. Paweł skupił swoje wysiłki na organizowaniu [[krucjata|wyprawy krzyżowej]] przeciwko Turkom, którzy zagrażali Europie – wsparł finansowo i wojskowo Węgrów i Albańczyków, na czele ze [[Skanderbeg]]iem<ref name="Kelly" />. Napotkał jednak trudności w samych Włoszech – śmierć władcy [[Mediolan]]u, [[Franciszek I Sforza|Francesco Sforzy]] w 1466, mocno zagroziła stabilności państwa<ref name="Kelly" />. Ponadto jedynym europejskim władcą, nadającym się na przywódcę krucjaty, był [[Jerzy z Podiebradów]], który był podejrzewany o kontakty z [[husytyzm|husytami]]<ref name="Kelly" />. Po nieudanej próbie polubownego załatwienia sprawy, Paweł ekskomunikował czeskiego króla w grudniu 1466<ref name="Kelly" />. Gdy w 1470 roku sułtan [[Mehmed II Zdobywca]] podbił [[Eubea|Negroponte]], papież natychmiast zwołał do Rzymu kongres państw włoskich, czego efektem był sojusz obronny podpisany 22 grudnia 1470<ref name="Kelly" />. W kwestii zwołania soboru i zreformowania Kościoła, papież nie podjął żadnych działań<ref name="Wollpert" />. |
| − | Planował doprowadzić do małżeństwa [[Iwan III Srogi|Iwana III]] z katoliczką, [[Zoe Paleolog]] (córką [[Tomasz Paleolog|Tomasza Paleologa]]), dzięki czemu miało dojść do pojednania z Kościołem rosyjskim | + | Planował doprowadzić do małżeństwa [[Iwan III Srogi|Iwana III]] z katoliczką, [[Zoe Paleolog]] (córką [[Tomasz Paleolog|Tomasza Paleologa]]), dzięki czemu miało dojść do pojednania z Kościołem rosyjskim<ref name="Kelly" />. Papież zmarł jednak przed zaślubinami na [[udar mózgu|wylew]]<ref name="Kelly" />. Do małżeństwa rok później doprowadził ostatecznie jego następca, [[Sykstus IV]]. |
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
| Linia 89: | Linia 89: | ||
[[Kategoria:Papieże]] | [[Kategoria:Papieże]] | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Urodzeni w XV wieku]] |
| + | [[Kategoria:Urodzeni w 1417]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w 1471]] | [[Kategoria:Zmarli w 1471]] | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Zmarli w XV wieku]] |
| − | |||
Aktualna wersja na dzień 15:33, 25 sty 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Paweł II, właściwie Pietro Barbo (łac. Paulus II) (* 23 lutego 1417 w Wenecji, † 26 lipca 1471 w Rzymie[1]) – papież w okresie od 30 sierpnia 1464 do 26 lipca 1471[2]. Spis treściŻyciorysUrodził się w rodzinie kupieckiej i to taką karierę początkowo rozważał[1]. Jednak jego wuj Eugeniusz IV mianował go kolejno: archidiakonem Bolonii i protonotariuszem apostolskim[1]. W 1440 papież mianował go kardynałem diakonem[1] S. Maria Nuova, a następnie administratorem apostolskim diecezji Cervia (1446-51)[3]. W 1451 Mikołaj V awansował do rangi kardynała prezbitera S. Marci[1]. Był też biskupem Vicenzy (od 1451 r. aż do wyboru na papieża) i przez krótki czas biskupem Padwy (1459-60). Od 1445 roku pełnił funkcję archiprezbitera Bazyliki Watykańskiej[4]. Na konklawe 1464 roku został wybrany papieżem już w pierwszym głosowaniu[5]. Podobnie jak pozostali kardynałowie, przed głosowaniem złożył tzw. "kapitulację wyborczą", regulującą sposób postępowania przyszłego papieża[2]. Barbo zobowiązał się do kontynuowania wojny z Turkami, zmniejszenia liczby kardynałów do 18 i zwołaniu soboru w ciągu trzech lat[2]. Paweł II był miłośnikiem przepychu i imprez karnawałowych[1]. W 1470 roku wydał dokument stwierdzający, że rok święty winno się obchodzić co 25 lat[1]. W porównaniu ze swoim poprzednikiem, Piusem II nie wykazywał zainteresowania sztuką[2]. Dość szybko popadł w konflikt z humanistami i artystami, kiedy to nakazał uwięzić Bartolomea Platinę[1]. Wkrótce potem zamknął także Akademię Rzymską, za co został nazwany "barbarzyńcą"[2]. Paweł skupił swoje wysiłki na organizowaniu wyprawy krzyżowej przeciwko Turkom, którzy zagrażali Europie – wsparł finansowo i wojskowo Węgrów i Albańczyków, na czele ze Skanderbegiem[1]. Napotkał jednak trudności w samych Włoszech – śmierć władcy Mediolanu, Francesco Sforzy w 1466, mocno zagroziła stabilności państwa[1]. Ponadto jedynym europejskim władcą, nadającym się na przywódcę krucjaty, był Jerzy z Podiebradów, który był podejrzewany o kontakty z husytami[1]. Po nieudanej próbie polubownego załatwienia sprawy, Paweł ekskomunikował czeskiego króla w grudniu 1466[1]. Gdy w 1470 roku sułtan Mehmed II Zdobywca podbił Negroponte, papież natychmiast zwołał do Rzymu kongres państw włoskich, czego efektem był sojusz obronny podpisany 22 grudnia 1470[1]. W kwestii zwołania soboru i zreformowania Kościoła, papież nie podjął żadnych działań[2]. Planował doprowadzić do małżeństwa Iwana III z katoliczką, Zoe Paleolog (córką Tomasza Paleologa), dzięki czemu miało dojść do pojednania z Kościołem rosyjskim[1]. Papież zmarł jednak przed zaślubinami na wylew[1]. Do małżeństwa rok później doprowadził ostatecznie jego następca, Sykstus IV. Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.svg){kind=link}