Fogarasi-havasok

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Prelucrare 3D pentru Creasta Fagarasului, Romania.gif 500px Plik:Muntii Fagaras.jpg Góry Fogaraskie widziane od północy Plik:Gory.Fogaraskie.jpg Góry Fogaraskie widziane od północy z drogi nr 7C Plik:Custura Saratii.jpg Custura Saratii (w centrum zdjęcia) Plik:Gory Fogaraskie (Fagaras Mountains) 53.jpg Jezioro Lacul Călțun Fogarasi-havasok (pol. Góry Fogaraskie, także Fogarasze, Fagarasze; rum. Munții Făgăraș, niem. Fogaraschen Alpen) – najwyższe pasmo Déli-Kárpátok (Karpat Południowych) oraz całej Rumunii. Najbardziej znane i zarazem najwyższe szczyty Gór Fogaraskich to Moldoveanu (2544 m n.p.m.), Negoiu (2535 m n.p.m.) i Viștea Mare (2527 m n.p.m.). W okolicach drugiego z wymienionych oraz w centralnej części pasma góry przyjmują skalisty charakter, a na idącym głównym grzbietem szlaku turystycznym pojawiają się trudności techniczne oraz ekspozycja (niebezpieczeństwa i trudności porównywalne z Orlą Percią w Tatrach). Nieco trudny jest fragment szlaku "Trzy kroki od śmierci" biegnący główną granią przez grań Custura Arpaşului w stronę jeziora Capra (rum. Lacul Capra, 2230 m n.p.m.). Także nieco trudna jest jedna z dróg na Negoiu − Strunga Dracului (pol. Czarci Żleb). Najtrudniejszy odcinek to grań Custura Sărății między Șerbotą (2331 m n.p.m.) a przełęczą Șaua Cleopatrei (2355 m n.p.m.). Na grani tej w kominku pod Serbotą znajduje się kilkanaście metrów stalowych linek poręczowych, na pozostałej jej części nie ma już żadnych sztucznych ułatwień. Ze względu na surowe warunki klimatyczne Góry Fogaraskie stanowią poważne wyzwanie w sezonie zimowym. Pierwszego zimowego przejścia głównej grani tych gór, obejmującej 6 szczytów o wysokości powyżej 2500 m n.p.m. i 30 szczytów powyżej 2300 m n.p.m. dokonali w dniach 7–18 lutego 1972 r. alpiniści niemieccy i czechosłowaccy: Fritz Bender, Ivan Dieška, Gustav Ginzel, Dieter List, Zdeněk Lukeš, František Pulpan, Jan Šváb i Václav Širl. Pasmo położone jest w środkowej Rumunii, pomiędzy Niziną Wołoską na południu i Erdélyi-medence (Wyżyną Transylwańską) na północy. Jego powierzchnia wynosi ok. 2000 km². Lokalizacja Od zachodu graniczą: poprzez Vöröstoronyi-szoros (Przełom Czerwonej Wieży) i dolinę Olt (rum. Aluty) z pasmem Lotru, północne zbocza obniżają się do Fogarasföld (Kotliny Fogaraskiej), od północnego wschodu pasmo graniczy z masywem Țaga, a od wschodu z pasmami: Királykő-hegység (rum. Piatra Craiului) i Jézer-hegység (Iezer-Papușa), na południu obniżenie tektoniczne Culoarul Loviștei oddziela od pasma Cozia-hegység (Cozia0. Topografia Główny grzbiet Gór Fogaraskich rozciąga się na odległość około 70 km, natomiast na odcinku ponad 45 km tylko jeden raz obniża się poniżej 2000 m n.p.m. W paśmie leży 7 z 13 rumuńskich szczytów o wysokości co najmniej 2500 m n.p.m., w tym 6 z 10 samodzielnych: Moldoveanu (2544 m), Negoiu (2535 m), Viștea Mare (2527 m), Călțun-Lespezi (2522 m), Vânătoarea lui Buteanu (2507 m) i Dara (2501 m). Fogarasze charakteryzują się dużymi wysokościami względnymi. Deniwelacja między najwyższymi szczytami, a dnem dolin często przekracza 2000 m. Turystyka W górach znajduje się kilkanaście schronisk, jednak większość z nich położona jest dosyć nisko, na wysokości ok. 1500 m n.p.m., a więc ok. 1000 m poniżej głównej grani. Wyjątkami są schronisko (rum. cabana) "Podragu" (2136 m n.p.m.) oraz hotele i schroniska przy jeziorze Bâlea (2034 m n.p.m.), położone przy poprowadzonej w latach 70. przez góry Szosie Transfogaraskiej. Na szlaku idącym główną granią Gór Fogaraskich co kilka godzin znajdują się niewielkie schrony dla turystów (refugi), które jednak w sezonie mogą być przepełnione (miejsca na dwóch pryczach z sklejki starczy dla maksymalnie 12 osób). Najbardziej popularnym sposobem zwiedzania gór jest wielodniowa wycieczka z własnym sprzętem biwakowym. Galeria Transfagarasan-north.JPG Północna część drogi widziana spod przełęczy Vue route depuis citadelle Arefu.jpg Droga Transfogaraska z zamku Arefu w Poienari Tunel.transfogaraski875m2027mnpm.jpg Najdłuższy rumuński tunel, Căpăţâneni Trasa Transfogarska.jpg Droga Transfogaraska Transfagarasan during winter time.JPG Droga w zimie Na polskim rynku dostępne są dwie różne mapy Gór Fogaraskich: węgierska wydawnictwa DIMAP w skali 1:60 000 oraz rumuńska wydawnictwa Bel Alpin Tour w skali 1:75 000. Przypisy Bibliografia Paweł Klimek: Góry Fogaraskie oraz Iezer. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2007. ISBN 978-83-60506-44-8. Witold Korsak, Jacek Tokarski: Rumunia i Mołdowa. Bielsko-Biała: Wyd. Pascal, 2008. ISBN 978-83-7513-145-1. Linki zewnętrzne Opis oraz zdjęcia pasma Góry Fogaraskie na SummitPost

Fogarasi-havasok (węg.) Góry Fogaraskie (pol.) także Fogarasze lub Fagarasze Munții Făgăraș (rum.) Fogaraschen Alpen (niem.) {{{opis grafiki}}} W tle Negoiu i Călțun-Lespezi, po prawej masyw Ciortea Plik:Fagaras-mountains-Ro.jpg Megaregion Region karpacki Prowincja Karpaty Południowe Podprowincja Właściwe Karpaty Południowe Makroregion Grupa Fogaraska Mezoregion Góry Fogaraskie Zajmowane jednostki administracyjne Rumunia – okręg Braszów – okręg Sybin – okręg Ardżesz – okręg Vâlcea Plik:SAC Munții Făgăraș und SPA Piemontul Făgăraș, 001.jpg Obszar FFH »Munții Făgăraș« (żółty i pomarańczowy, 1986,2 km²), rezerwat ptaków „Piemontul Făgăraș” (czerwony i pomarańczowy, 712,0 km²) oraz obszary wyznaczone zarówno jako obszar FFH, jak i rezerwat ptaków (pomarańczowy, 261,4 km²).

Panorama Gór Fogaraskich ze szczytu