Krsto I. Frankopan

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[5]	[6]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii (1527) Następca: Batthyány Ferenc Batthyány Ferenc Krsto I. Frankapan Brinjski lub Ozaljski (1482-27 września 1527), chorwacki książę ze szlachetnej rodziny Frankapana, syn księcia Bernardina Ozaljsky'ego i księżniczki Louise z Aragonii - wnuczki króla hiszpaszpańskiego Alfonsa V. Naczelny wódz, ban Królestwa Chorwacji, obrońca Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii, Najwyższy Kapitan Węgier między rzeką Drava a Dunajem i Przeor Vrany , jego pełny tytuł w języku łacińskim brzmi: „Christophorus de Frangepanibus, Segniae, Vegliae, Modrusiae Comes, Joannis Regis Hungariae Capitaneus Generalis, Dalmatiae, Croatiae and Sclavoniae Banus, Eorumque Regnorum i Comitatuum Simegiensis i de Posega Generalis Tutor, et Comector”.Utrzymując się w konflikcie z Habsburgami i Zapoliem, uważano, że chce dla siebie tronu królewskiego, ale historiografia odrzuciła takie twierdzenie. Życiorys Krsto Frankapan na zagrebačkom Zrinjevcu Krzysztof i jego ojciec byli lojalni wobec króla Macieja Korwina, a po jego śmierci węgierskiemu królowi Władysławowi II Jagiellończykowi. Od 1505 r. był w służbie wojskowej cesarza Maksymiliana I Habsburga, gdzie wyróżniał się jako dowódca wojskowy w wojnie z Wenecją, za którą w 1510 r. otrzymał w nagrodę Novigrad i część mienia miasta Postojna, a jednocześnie został mianowany doradcą cesarskim i dowódcą Postojny i Krasa. W 1512 roku walczył ze swoim ojcem przeciwko Wenecjanom, próbując wyzwolić swoją dawną posiadłość rodzinną, wyspę Krk. W latach 1513 i 1514 przejął od Wenecjan z Monfalcone, Cividale del Friuli, Udine i prawie całą Friuli, ale wkrótce ją stracił. W latach 1514-1519 był w niewoli weneckiej i po ucieczce z więzienia ponownie był w służbie wojskowej Habsburgów. W 1520 r. cesarz Karol V potwierdził swoje posiadłości i mianował go dowódcą wojskowym Istrii. Od 1523 r. przebywał ponownie w Chorwacji, gdzie wraz z ojcem próbował kontrolować Senj i inne dobra rodzinne, które zostały skonfiskowane jego rodzinie w 1469 r. przez króla Macieja Korwina. W tym samym roku udał do papieża Hadriana VI do Rzymu, aby poprosić go o pomoc Chorwacji w wojnie przeciwko Turkom. W czerwcu 1525 r. udało mu się dostarczyć żywność i pomoc okupowanemu przez Turków Jajce i był generalnie zaangażowany w obronę Chorwacji przed Turkami, dlatego król Ludwik II nadał mu tytuł obrońcy Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii. Gdy król odmówił zwrotu Senja i mianownia go chorwackim banem, zgodnie z żądaniem chorwackiego parlamentu w 1525 r., Krzysztof poddał się Habsburgom jako nowym władcom Chorwacji na sesji zgromadzenia w Križevci 25 stycznia 1526 r. Rekrutował wojsko podczas najazdu tureckiego w 1526 r., z którym zamierzał dołączyć do pięciotysięcznej armii chorwackiej. Po klęsce armii węgierskiej na polu pod Mohaczem i śmierci Ludwika II. w 1526 r. chorwacka szlachta na zgromadzeniu w Koprivnicy 23 września nadała mu tytuł „naszego gubernatora i najwyższego obrońcy” (łac. Nostro Governatore et defensor generale). Po przegranej bitwie podążył za Turkami z setkami żołnierzy, kilkakrotnie pokonał ich i poszedł pomóc Székesfehérvár. Podczas oblężenia Varaždin został śmiertelnie raniony kulą armatnią. Rodzina Krsto zmarł bezpotomnie, choć był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Lang Apollonia, siostra arcybiskupa Matthiasa Langa. Drugą żoną była Anna Drágffy, wdowa po László Kanizsay. Przodkowie                                     16. Frangepán János vegliai gróf               8. Frangepán Miklós                       17. Görzi Anna vegliai grófné               4. Frangepán István                             18. Garai Miklós (nádor, ?–1386)               9. Garai Dorottya                       19. N. N.               2. Frangepán Bernát                                   20. I. Albert modenai úr               10. III. Miklós modenai úr                       21. Isotta Albaresani               5. Estei Isotta vegliai grófné                             22. N. N.               11. Filippa della Tavola                       23. N. N.               1. Frangepán Kristóf                                         24. Marzanói Jakab sessai herceg               12. Marzanói János Antal sessai herceg                       25. Sanseverino Katalin sessai hercegné               6. Marzanói János Ferenc Mariano rossanói herceg                             26. Carlo Ruffo               13. Ruffo Covella sessai hercegné                       27. Ceccarella Sanseverino               3. Marzanói-Aragóniai Lujza vegliai grófné                                   28. I. Ferdinánd aragóniai király               14. V. Alfonz aragóniai király                       29. Alburquerquei Eleonóra aragóniai királyné               7. Aragóniai Eleonóra Diána rossanói hercegné                             30. Enrico Carlino               15. Giraldina Carlino                       31. Isabella Carlino             Przypisy Link zewnętrzny Frankapan, Krsto I. Brinjski - Hrvatski biografski leksikon

Krsto Frankopan Brinjski Frangepán Kristóf — Ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii — Popiersie Krzysztofa Frangepán Popiersie Krzysztofa Frangepán Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami Ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii Okres od 1526 do 1527 Poprzednik Ivan Karlović Następca Batthyány Ferenc Dane biograficzne Ród Frankopan Urodziny 1482 Miejsce Modruš, Chorwacja Śmierć 22 września 1527 (wiek 44–45) Miejsce Varaždin, Chorwacja Przyczyna śmiertelnie raniony kulą armatnią Ojciec Bernardin Frankopan hrabia Krk i Modrus Matka Luiza Marzano d'Aragona Rodzeństwo Beatrix/Beatrica Matija, Ferdinand, Marija Magdalena, Elizabeta/Ižota, Ivan Franjo Żona Lang Apollonia Żona Drágffy Anna