Grzegorz VII: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 14: Linia 14:
 
  |
 
  |
  
−
'''Grzegorz VII''' ([[łacina|łac.]] ''Gregorius VII'', właśc. '''Hildebrand''' '''[[Benedyktyni|OSB]]'''; ur. ok. [[1020]] w [[Sovana|Sovanie]], zm. [[25 maja]] [[1085]] w [[Salerno]]<ref name="Kelly"> John N. D. Kelly: ''Encyklopedia papieży''. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego|święty Kościoła katolickiego]], [[papież]] w okresie od 22 kwietnia 1073 do 25 maja 1085{{r|Wollpert}}.
+
'''Grzegorz VII''' ([[łacina|łac.]] ''Gregorius VII'', właśc. '''Hildebrand''' '''[[Benedyktyni|OSB]]'''; ur. ok. [[1020]] w [[Sovana|Sovanie]], zm. [[25 maja]] [[1085]] w [[Salerno]]<ref name="Kelly"> John N. D. Kelly: ''Encyklopedia papieży''. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego|święty Kościoła katolickiego]], [[papież]] w okresie od 22 kwietnia 1073 do 25 maja 1085<ref name="Wollpert"> Rudolf Fischer-Wollpert: ''Leksykon papieży''. Kraków: Znak, 1996. ISBN 83-7006-437-X.</ref>.
  
−
Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. [[spór o inwestyturę|sporu o inwestyturę]], z władcą Niemiec [[Henryk IV Salicki|Henrykiem IV]]{{r|Wollpert}}.
+
Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. [[spór o inwestyturę|sporu o inwestyturę]], z władcą Niemiec [[Henryk IV Salicki|Henrykiem IV]]<ref name="Wollpert"></ref>.
  
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
Linia 23: Linia 23:
  
 
=== Wybór ===
 
=== Wybór ===
−
Na pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany na papieża przez lud rzymski, który wołał: „Hildebrand ma być papieżem!”, co zostało później potwierdzone przez [[kardynał]]ów{{r|Wollpert}}. Miesiąc po wyborze otrzymał [[sakrament święceń|święcenia]] [[prezbiter]]atu, a 30 czerwca – [[Sakra|sakrę]] [[biskup]]ią. Nie poinformował dworu cesarskiego o swoim wyborze, ani nie prosił o zatwierdzenie, ze względu na napięcie panujące wówczas pomiędzy papiestwem a cesarstwem<ref name="Kelly"></ref>.
+
Na pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany na papieża przez lud rzymski, który wołał: „Hildebrand ma być papieżem!”, co zostało później potwierdzone przez [[kardynał]]ów<ref name="Wollpert"></ref>. Miesiąc po wyborze otrzymał [[sakrament święceń|święcenia]] [[prezbiter]]atu, a 30 czerwca – [[Sakra|sakrę]] [[biskup]]ią. Nie poinformował dworu cesarskiego o swoim wyborze, ani nie prosił o zatwierdzenie, ze względu na napięcie panujące wówczas pomiędzy papiestwem a cesarstwem<ref name="Kelly"></ref>.
  
 
=== Pontyfikat ===
 
=== Pontyfikat ===
−
Z jego okresu pochodzi dokument tzw. ''[[Dictatus Papae]]'' (1075) – jest to program reformy, w którym sformułowano m.in. zasady [[uniwersalizm papieski|uniwersalizmu papieskiego]]<ref name="Kelly"></ref>. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy Kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II{{r|Wollpert}}. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej{{r|Wollpert}}. Na dwóch synodach wielkopostnych w 1074 i 1075, papież potwierdził, wprowadzone przez swoich poprzedników, dekrety potępiające [[symonia|symonię]] i małżeństwa duchownych<ref name="Kelly"></ref>. Ponadto, pozbawił godności wszystkich biskupów, zezwalających na łamanie [[celibat]]u, w zamian za łapówki{{r|Wollpert}}. Szczególnie przeciwni tym zmianom byli księża z Niemiec i Francji{{r|Wollpert}}. Prawdziwe zaognienie sporu z biskupami i władzą cesarską spowodował [[spór o inwestyturę]], czyli mianowanie biskupów przez książąt świeckich{{r|Wollpert}}.
+
Z jego okresu pochodzi dokument tzw. ''[[Dictatus Papae]]'' (1075) – jest to program reformy, w którym sformułowano m.in. zasady [[uniwersalizm papieski|uniwersalizmu papieskiego]]<ref name="Kelly"></ref>. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy Kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II<ref name="Wollpert"></ref>. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej<ref name="Wollpert"></ref>. Na dwóch synodach wielkopostnych w 1074 i 1075, papież potwierdził, wprowadzone przez swoich poprzedników, dekrety potępiające [[symonia|symonię]] i małżeństwa duchownych<ref name="Kelly"></ref>. Ponadto, pozbawił godności wszystkich biskupów, zezwalających na łamanie [[celibat]]u, w zamian za łapówki<ref name="Wollpert"></ref>. Szczególnie przeciwni tym zmianom byli księża z Niemiec i Francji<ref name="Wollpert"></ref>. Prawdziwe zaognienie sporu z biskupami i władzą cesarską spowodował [[spór o inwestyturę]], czyli mianowanie biskupów przez książąt świeckich<ref name="Wollpert"></ref>.
  
 
W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał [[Pasterka|pasterkę]] w [[bazylika Matki Bożej Większej|kościele św. Marii Maggiore]], do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia.
 
W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał [[Pasterka|pasterkę]] w [[bazylika Matki Bożej Większej|kościele św. Marii Maggiore]], do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia.
  
−
Z początku król [[Henryk IV Salicki]] był przychylny reformom, lecz nie zamierzał podporządkować się dekretowi o inwestyturze{{r|Wollpert}}. Gdy 9 czerwca 1075 roku zakończył walkę z Sasami, sam wpłynął na mianowanie biskupów w [[Mediolan]]ie, [[Niemcy|Niemczech]], a także w [[Spoleto]] i [[Fermo]]<ref name="Kelly"></ref>. Dowiedziawszy się o tym, Grzegorz ostro upomniał króla i zagroził mu klątwą{{r|Wollpert}}. W wyniku tego 24 stycznia 1076 roku król, wraz z biskupami niemieckimi, odbył synod w [[Wormacja|Wormacji]], na którym wystosował list do papieża żądając, by ten opuścił [[Stolica Apostolska|Stolicę Piotrową]]<ref name="Kelly"></ref>. Kilka miesięcy później, Grzegorz odpowiedział na [[synod]]zie wielkopostnym, [[ekskomunika|ekskomunikując]] Henryka i pozbawiając go władzy świeckiej{{r|Wollpert}}. Spór ten udało się załagodzić legatowi papieskiemu, który doprowadził do spotkania papieża z królem w [[Kanossa|Canossie]] w styczniu 1077 roku{{r|Wollpert}}. Henryk przez trzy dni publicznie pokazywał się w pokutnych szatach i prosił Grzegorza o wybaczenie i zdjęcie klątwy, czego papież dokonał 27 stycznia{{r|Wollpert}}.
+
Z początku król [[Henryk IV Salicki]] był przychylny reformom, lecz nie zamierzał podporządkować się dekretowi o inwestyturze<ref name="Wollpert"></ref>. Gdy 9 czerwca 1075 roku zakończył walkę z Sasami, sam wpłynął na mianowanie biskupów w [[Mediolan]]ie, [[Niemcy|Niemczech]], a także w [[Spoleto]] i [[Fermo]]<ref name="Kelly"></ref>. Dowiedziawszy się o tym, Grzegorz ostro upomniał króla i zagroził mu klątwą<ref name="Wollpert"></ref>. W wyniku tego 24 stycznia 1076 roku król, wraz z biskupami niemieckimi, odbył synod w [[Wormacja|Wormacji]], na którym wystosował list do papieża żądając, by ten opuścił [[Stolica Apostolska|Stolicę Piotrową]]<ref name="Kelly"></ref>. Kilka miesięcy później, Grzegorz odpowiedział na [[synod]]zie wielkopostnym, [[ekskomunika|ekskomunikując]] Henryka i pozbawiając go władzy świeckiej<ref name="Wollpert"></ref>. Spór ten udało się załagodzić legatowi papieskiemu, który doprowadził do spotkania papieża z królem w [[Kanossa|Canossie]] w styczniu 1077 roku<ref name="Wollpert"></ref>. Henryk przez trzy dni publicznie pokazywał się w pokutnych szatach i prosił Grzegorza o wybaczenie i zdjęcie klątwy, czego papież dokonał 27 stycznia<ref name="Wollpert"></ref>.
  
−
Pokój ten okazał się jednak krótkotrwały, ponieważ niemieccy książęta, zbuntowali się przeciw Henrykowi i mianowali antykrólem jego szwagra, [[Rudolf Szwabski|Rudolfa Szwabskiego]]{{r|Wollpert}}. Henryk natychmiast zwrócił się do papieża z prośbą o ekskomunikę Rudolfa i zagroził, że jeśli odmówi, król powoła [[antypapież]]a{{r|Wollpert}}. Na tę groźbę, papież po raz kolejny ekskomunikował Henryka, zdjął z urzędu i obłożył klątwą (marzec 1080){{r|Wollpert}}. Wówczas Henryk zwołał synod w [[Bressanone|Brixen]] i 25 czerwca 1080 roku odwołał Grzegorza i powołał na jego miejsce [[arcybiskup]]a [[Rawenna|Rawenny]], [[Klemens III (antypapież)|Wiberta]] (później uznanego za [[antypapież]]a)<ref name="Kelly"></ref>. Wkrótce potem Henryk wyruszył podbić [[Rzym]] i w 1083 zajął tzw. „miasto Leona”, a w rok później pozostałe dzielnice miasta<ref name="Kelly"></ref>. Wówczas kilkunastu [[kardynał]]ów przeszło na stronę Wiberta – antypapieża Klemensa, który w 1084 roku koronował Henryka na cesarza rzymskiego{{r|Wollpert}}. Z pomocą Grzegorzowi (broniącemu się w [[Zamek Świętego Anioła|Zamku św. Anioła]]), przyszedł władca [[Normanowie|Normanów]] [[Robert Guiscard]], który jednocześnie spustoszył miasto{{r|Wollpert}}. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców, Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do [[Salerno]], gdzie rok później zmarł{{r|Wollpert}}.
+
Pokój ten okazał się jednak krótkotrwały, ponieważ niemieccy książęta, zbuntowali się przeciw Henrykowi i mianowali antykrólem jego szwagra, [[Rudolf Szwabski|Rudolfa Szwabskiego]]<ref name="Wollpert"></ref>. Henryk natychmiast zwrócił się do papieża z prośbą o ekskomunikę Rudolfa i zagroził, że jeśli odmówi, król powoła [[antypapież]]a<ref name="Wollpert"></ref>. Na tę groźbę, papież po raz kolejny ekskomunikował Henryka, zdjął z urzędu i obłożył klątwą (marzec 1080)<ref name="Wollpert"></ref>. Wówczas Henryk zwołał synod w [[Bressanone|Brixen]] i 25 czerwca 1080 roku odwołał Grzegorza i powołał na jego miejsce [[arcybiskup]]a [[Rawenna|Rawenny]], [[Klemens III (antypapież)|Wiberta]] (później uznanego za [[antypapież]]a)<ref name="Kelly"></ref>. Wkrótce potem Henryk wyruszył podbić [[Rzym]] i w 1083 zajął tzw. „miasto Leona”, a w rok później pozostałe dzielnice miasta<ref name="Kelly"></ref>. Wówczas kilkunastu [[kardynał]]ów przeszło na stronę Wiberta – antypapieża Klemensa, który w 1084 roku koronował Henryka na cesarza rzymskiego<ref name="Wollpert"></ref>. Z pomocą Grzegorzowi (broniącemu się w [[Zamek Świętego Anioła|Zamku św. Anioła]]), przyszedł władca [[Normanowie|Normanów]] [[Robert Guiscard]], który jednocześnie spustoszył miasto<ref name="Wollpert"></ref>. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców, Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do [[Salerno]], gdzie rok później zmarł<ref name="Wollpert"></ref>.
  
 
W sprawach zagranicznych Grzegorz poparł [[Królestwo Kastylii|króla Kastylii]] [[Alfons VI|Alfonsa VI]], który w 1080 roku wprowadził liturgię rzymską w miejsce [[ryt mozarabski|liturgii mozarabskiej]]<ref name="Kelly"></ref>. Planował także wysłać krucjatę do [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyńskiego]] przeciw Turkom i odzyskać Grób Święty w [[Jerozolima|Jerozolimie]]<ref name="Kelly"></ref>. Pomimo że nie udało mu się tego zrealizować, zachował przyjazne stosunki z [[Michał VII Dukas|Michałem VII Dukasem]]<ref name="Kelly"></ref>. W 1079 roku, po wieloletnich pertraktacjach, udało mu się przekonać [[Berengar z Tours|Berengara z Tours]], że podczas [[Eucharystia (sakrament)|Eucharystii]], chleb i wino ulegają [[Transsubstancjacja|przemianie substancjalnej]]<ref name="Kelly"></ref>.
 
W sprawach zagranicznych Grzegorz poparł [[Królestwo Kastylii|króla Kastylii]] [[Alfons VI|Alfonsa VI]], który w 1080 roku wprowadził liturgię rzymską w miejsce [[ryt mozarabski|liturgii mozarabskiej]]<ref name="Kelly"></ref>. Planował także wysłać krucjatę do [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyńskiego]] przeciw Turkom i odzyskać Grób Święty w [[Jerozolima|Jerozolimie]]<ref name="Kelly"></ref>. Pomimo że nie udało mu się tego zrealizować, zachował przyjazne stosunki z [[Michał VII Dukas|Michałem VII Dukasem]]<ref name="Kelly"></ref>. W 1079 roku, po wieloletnich pertraktacjach, udało mu się przekonać [[Berengar z Tours|Berengara z Tours]], że podczas [[Eucharystia (sakrament)|Eucharystii]], chleb i wino ulegają [[Transsubstancjacja|przemianie substancjalnej]]<ref name="Kelly"></ref>.

Wersja z 15:32, 11 kwi 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Grzegorz VII (łac. Gregorius VII, właśc. Hildebrand OSB; ur. ok. 1020 w Sovanie, zm. 25 maja 1085 w Salerno[1]) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 22 kwietnia 1073 do 25 maja 1085[2].

Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. sporu o inwestyturę, z władcą Niemiec Henrykiem IV[2].

Życiorys

Życie przed wyborem na papieża

Hildebrand urodził się w niezamożnej rodzinie, w Toskanii; wykształcenie i formację duchową zdobył w klasztorze benedyktyńskim na Awentynie, związanym z opactwem św. Piotra i Pawła w Cluny[1]. Wiosną 1047 roku opuścił Rzym, towarzysząc jako osobisty sekretarz papieżowi Grzegorzowi VI, zdetronizowanemu przez cesarza Henryka III na synodzie w Sutri i deportowanemu do Kolonii[1]. Z rąk Grzegorza VI, otrzymał w 1047 roku, niższe święcenia kapłańskie[1]. Po śmierci Grzegorza, wstąpił do klasztoru kluniackiego, lecz po dwóch latach wrócił do Rzymu, by stać się jednym z najbliższych współpracowników pierwszego papieża reformy, Leona IX (1049-1054) oraz jego następców: Wiktora II (1054-1057), Stefana IX[uwaga 1] (1057-1059), Mikołaja II (1059-1061) i Aleksandra II (1061-1073)[1]. Pełnił funkcję subdiakona Kościoła Rzymskiego (1049) (święcenia subdiakonatu otrzymał od Leona IX), rektora bazyliki św. Pawła za Murami, papieskiego legata przewodzącego reformacyjnym synodom w Tours (1054) i Chalon-sur-Saone (1056) i archidiakona Kościoła rzymskiego (1059)[1]. Posłował też na dwór cesarzowej Agnieszki oraz do Mediolanu[1].

Wybór

Na pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany na papieża przez lud rzymski, który wołał: „Hildebrand ma być papieżem!”, co zostało później potwierdzone przez kardynałów[2]. Miesiąc po wyborze otrzymał święcenia prezbiteratu, a 30 czerwca – sakrę biskupią. Nie poinformował dworu cesarskiego o swoim wyborze, ani nie prosił o zatwierdzenie, ze względu na napięcie panujące wówczas pomiędzy papiestwem a cesarstwem[1].

Pontyfikat

Z jego okresu pochodzi dokument tzw. Dictatus Papae (1075) – jest to program reformy, w którym sformułowano m.in. zasady uniwersalizmu papieskiego[1]. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy Kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II[2]. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej[2]. Na dwóch synodach wielkopostnych w 1074 i 1075, papież potwierdził, wprowadzone przez swoich poprzedników, dekrety potępiające symonię i małżeństwa duchownych[1]. Ponadto, pozbawił godności wszystkich biskupów, zezwalających na łamanie celibatu, w zamian za łapówki[2]. Szczególnie przeciwni tym zmianom byli księża z Niemiec i Francji[2]. Prawdziwe zaognienie sporu z biskupami i władzą cesarską spowodował spór o inwestyturę, czyli mianowanie biskupów przez książąt świeckich[2].

W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał pasterkę w kościele św. Marii Maggiore, do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia.

Z początku król Henryk IV Salicki był przychylny reformom, lecz nie zamierzał podporządkować się dekretowi o inwestyturze[2]. Gdy 9 czerwca 1075 roku zakończył walkę z Sasami, sam wpłynął na mianowanie biskupów w Mediolanie, Niemczech, a także w Spoleto i Fermo[1]. Dowiedziawszy się o tym, Grzegorz ostro upomniał króla i zagroził mu klątwą[2]. W wyniku tego 24 stycznia 1076 roku król, wraz z biskupami niemieckimi, odbył synod w Wormacji, na którym wystosował list do papieża żądając, by ten opuścił Stolicę Piotrową[1]. Kilka miesięcy później, Grzegorz odpowiedział na synodzie wielkopostnym, ekskomunikując Henryka i pozbawiając go władzy świeckiej[2]. Spór ten udało się załagodzić legatowi papieskiemu, który doprowadził do spotkania papieża z królem w Canossie w styczniu 1077 roku[2]. Henryk przez trzy dni publicznie pokazywał się w pokutnych szatach i prosił Grzegorza o wybaczenie i zdjęcie klątwy, czego papież dokonał 27 stycznia[2].

Pokój ten okazał się jednak krótkotrwały, ponieważ niemieccy książęta, zbuntowali się przeciw Henrykowi i mianowali antykrólem jego szwagra, Rudolfa Szwabskiego[2]. Henryk natychmiast zwrócił się do papieża z prośbą o ekskomunikę Rudolfa i zagroził, że jeśli odmówi, król powoła antypapieża[2]. Na tę groźbę, papież po raz kolejny ekskomunikował Henryka, zdjął z urzędu i obłożył klątwą (marzec 1080)[2]. Wówczas Henryk zwołał synod w Brixen i 25 czerwca 1080 roku odwołał Grzegorza i powołał na jego miejsce arcybiskupa Rawenny, Wiberta (później uznanego za antypapieża)[1]. Wkrótce potem Henryk wyruszył podbić Rzym i w 1083 zajął tzw. „miasto Leona”, a w rok później pozostałe dzielnice miasta[1]. Wówczas kilkunastu kardynałów przeszło na stronę Wiberta – antypapieża Klemensa, który w 1084 roku koronował Henryka na cesarza rzymskiego[2]. Z pomocą Grzegorzowi (broniącemu się w Zamku św. Anioła), przyszedł władca Normanów Robert Guiscard, który jednocześnie spustoszył miasto[2]. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców, Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do Salerno, gdzie rok później zmarł[2].

W sprawach zagranicznych Grzegorz poparł króla Kastylii Alfonsa VI, który w 1080 roku wprowadził liturgię rzymską w miejsce liturgii mozarabskiej[1]. Planował także wysłać krucjatę do Cesarstwa Bizantyńskiego przeciw Turkom i odzyskać Grób Święty w Jerozolimie[1]. Pomimo że nie udało mu się tego zrealizować, zachował przyjazne stosunki z Michałem VII Dukasem[1]. W 1079 roku, po wieloletnich pertraktacjach, udało mu się przekonać Berengara z Tours, że podczas Eucharystii, chleb i wino ulegają przemianie substancjalnej[1].

Odniesienia w kulturze

Spór papieża Grzegorza VII z cesarzem Henrykiem IV został opisany w powieści historycznej „Tiara i korona” Teodora Jeske-Choińskego.

Kanonizacja

Grzegorz VII został beatyfikowany przez Grzegorza XIII w 1584 roku, a kanonizacji dokonał w 1606 roku papież Paweł V[1].

Dzień obchodów

Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest od czasów decyzji Benedykta XIII (1728) o kanonizacji równoważnej w całym Kościele w dies natalis (25 maja)[3][4].

Zobacz też

Szablon:Portal Szablon:Portal

Uwagi

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997. ISBN 83-06-02633-0.
  2. ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 2,17 2,18 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996. ISBN 83-7006-437-X.
  3. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie DEO
  4. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie KROS

{{#invoke:Izvori1|Izvori1

grupa = uwaga kategoria =

}}

Przypisy

Przypisy

Bibliografia

  • Poczet najznamienitszych papieży, Kluszczyński, Kraków 2005
  • Pope St. Gregory VII {{#invoke:Lang|lang}}. Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-11-29].{{#invoke:Sprawdź|Parametry
 =problemy-w-cytuj url=uri! tytuł=txt! autor= nazwisko= imię= autor link= autor2= autor3= autor4= autor5= imię2= imię3= imię4= imię5= nazwisko2= nazwisko3= nazwisko4= nazwisko5= autor link2= autor link3= autor link4= autor link5= data= rok= miesiąc= data dostępu= praca= opublikowany= oznaczenie= strony= język= archiwum=uri? zarchiwizowano= id= cytat= odn=

}}k{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=5|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=Sprawdź autora:|po=.}}goły link w tytule

Grzegorz VII
Gregorius Septimus

Hildebrand
Papież
Biskup Rzymu
{{{opis grafiki}}}
{{{opis grafiki}}}
[[Plik:{{{faksymile}}}|180x80px|alt=faksymile|{{{opis faksymile}}}]]
{{{opis faksymile}}}
Państwo
Urodziny ok. 1020
Miejsce Sovana
Śmierć 25 maja 1085
Miejsce Salerno
Przyczyna {{{przyczyna śmierci}}}
Miejsce spoczynku {{{miejsce spoczynku}}}
{{{2}}} {{{3}}}
Papież
Okres sprawowania 1073-1085
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat maj 1073
Sakra biskupia 30 czerwca 1073
Pontyfikat 22 kwietnia 1073
Utrata stanu duchownego {{{data laicyzacji}}}
[[Plik:{{{grafika 2}}}|240x240px|alt=ilustracja|{{{opis grafiki 2}}}]]
{{{opis grafiki 2}}}
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Cytaty w Wikicytatach

Święty
Grzegorz VII

Plik:Pope Saint Gregory VII.png
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 1584
przez Grzegorza XIII
Kanonizacja 1606
przez Pawła V
Wspomnienie 25 maja


Błąd rozszerzenia cite: Istnieje znacznik <ref> dla grupy o nazwie „uwaga”, ale nie odnaleziono odpowiedniego znacznika <references group="uwaga"/> lub brakuje znacznika zamykającego </ref>

Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Grzegorz_VII&oldid=24690”