Principato di Taranto

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Principality of Taranto (1414-1421).png Principato di Taranto (pol. Księstwo Tarentu, fr. Principauté de Tarente, hiszp. Principado de Tarento), prowincja w południowych Włoszech, wydzielona w 1088 roku przez Boemunda I, najstarszego syna Roberta Guiscarda w efekcie porozumienia między nim a jego młodszym bratem Rogerem Borsą w kwestii sukcesji Księstwa Apulii. Tarent stał się stolicą księstwa, które obejmowało cały półwysep Salentyński (obcas włoskiego „buta”). Podczas swoich następnych 377 lat historii, tytuł książęcy bywał jedynie honorowym, często nosił go panujący lub następca tronu, a czasami mąż panującej królowej. Czasami księstwo bywało potężnym i niemalże niezależnym lennem Królestwa Sycylii (a później Królestwa Neapolu), a czasami jedynie tytułem. Gdy dzielono ziemie Andegawenów księstwo przypadło linii z Durazzo (1394 do 1463). Ferdynand I z Neapolu zjednoczył Księstwo Neapolu po śmierci żony, Izabeli z Clermont, ostatniej księżnej Tarentu. Jednak królowie Neapolu nadal dawali tytuł księcia Tarentu swoim synom, pierwszym był Alfons II, najstarszy syn Izabeli. Hrabiowie Gotfryd z Tarentu (1063–przed 1072) Ryszard z Andrii (przed 1072–1080) Piotr II z Trani (zm. 1981), jako regent Robert Guiscard (1080–1085) Boemund (1085–1088) Książęta Hauteville (ród) 1088 – Boemund I (1054–1111), późniejszy krzyżowiec z Antiochii; 1111 – Boemund II (1108, 1130), także książę Antiochii; 1128 – Roger II (1093–1154), książę Apulii, król Sycylii, zjednoczył południowe Włochy; 1132 – Tankred (ok. 1119-1138/1140) syn Rogera II, książę Bari, otrzymał księstwo Tarentu od swego ojca; 1138 – Wilhelm I Zły (1120 lub 1121–1166), późniejszy król Sycylii, syn Rogera II, został księciem Tarentu po śmierci swego brata Tankreda; 1144 – Szymon, syn Rogera II, został księciem Tarentu, gdy jego brat Wilhelm został księciem Kapui i księciem Apulii; 1157 – Wilhelm II Dobry, późniejszy król Sycylii; 1189 – Tankerd Sycylijski (1138–1194), król Sycylii, hrabia Lecce; 1194 – Wilhelm III (1185/1186-1198), król Sycylii (obalony), hrabia Lecce. Hohenstaufowie (dynastia) Plik:Or three leopards sable.svg Herb Hohenstaufów 1194 – Henryk (1165-1197), Święty Cesarz Rzymski (Henryk VI) i król Sycylii; 1198 – Robert; 1200 – Walter III z Brienne (zm. 1205), mąż Elwiry Sycylijskiej z Lecce, córka króla Tankerda Sycylijskiego (Tankreda z Hauteville, hrabiego Lecce). Tytuł przejęty po śmierci Waltera; 1205 – Fryderyk (1194-1250), Święty Cesarz Rzymski (Fryderyk II) i król Sycylii; 1250 – Manfred (1232-1256), syn Fryderyka II, król Sycylii. Andegawenowie (dynastia) Plik:Armoiries Anjou Tarente.svg Herb Andegawenów z Tarentu 1266 – Karol I Andegaweński (1227–1285), król Sycylii wykreowany przez papieża; 1285 – Karol II Andegaweński (1248–1309), syn Karola I, król Sycylii; 1294 – Filip I (1278–1332), syn Karola II, tytularny Cesarz Łaciński; 1332 – Robert I (1299–1364), syn Filipa I; 1346 – Ludwik I (1308–1362), syn Filipa I, mąż Joanny I, królowej Neapolu; 1364 – Filip II (1329–1374), syn Filipa I, tytularny Cesarz Łaciński; 1356 – Filip III, syn Filipa II, po śmierci w młodym wieku tytuł powrócił do ojca. Baux (dynastia) 1374 – Jakub de Baux, syn Filipa II, ostatni tytularny cesarz Konstantynopola. Welfowie z Brunszwiku zwani Gwelfami (dynastia) 1383 – Otto, książę Brunswick-Grubenhagen (1320–1398), jako 4. mąż Joanny I, królowej Neapolu. Orsini (ród) Plik:Blason fam it Orsini.svg Herb Orsinich 1399 – Raimondo del Balzo Orsini (1361-1406), znany również jako Raimondello, mąż hrabiny Lecce Mary of Enghien, dziedziczki Brienne; 1406 – Władysław z Durazzo (1377–1414), król Neapolu, drugi mąż Mary of Enghien; 1414 – Jakub II de Burbon-La Marche (1370–1438) mąż Joanny II, królowej Neapolu i krótko król-małżonek; 1420 – Giovanni Antonio del Balzo Orsini (1386 lub 1393–1463), syn Maryi z Enghien i Raimondello; 1463 – Izabela z Clermont (1424–1465), siostrzenica Giovanniego Antonio. Bibliografia Il Principato di Taranto in: Compendio della storia di Taranto per Francesco Sferra. Stabilimento Tipografico di Salv. Latronico, Taranto 1873. Giovanni Antonucci: Le vicende feudali del Principato di Taranto. W: Japigia 2, 1931, s. 149–157 (Digitalisat auf provincia.brindisi.it, po włosku), [dostęp 2018-12-31]. Cosimo Damiano Fonseca: Per la storia del Principato di Taranto. Il contributo di Giovanni Antonucci. W: Giuseppe Giordano, Cesare Marangio, Antonio Nitti, [w:] Giovanni Antonucci. La figura e l’opera. Mesagne 1999, s. 73–84 (PDF z rmoa.unina.it (po włosku), [dostęp 2018-12-31]). Cav. Bruno di Biccari: Da Buonalbergo ad Orsara di puglia (Microstoria di una famiglia). Regione Puglia, Lucera (po włosku), dostęp: 2018-12-31. Conte Berardo Candida Gonzaga: Memorie delle famiglie nobili delle province meridionali d’Italia, Volume 2. Stabilimento Tipografico del Cav. G. De Angelis e figlio, Neapel 1876 (po włosku)., dostęp 2018-12-31. Pietro Palumbo: Il Prinsipato di Taranto (1300-1463) w: Storia di Francavilla, città in terra d’Otranto. Editrice Salentina, Lecce 1870 (po włosku)., dostęp 2018-12-31. Matthias Thumser: Die Frangipane – Abriß der Geschichte einer Adelsfamilie im hochmittelalterlichen Rom W: Quellen und Forschungen aus italienischen Archiven und Bibliotheken Bd. 71. s. 106–163., dostęp 2018-12-31. Roberto Visconti: Storia e Leggenda nella Lecce Medioevale. In: Studi salentini. Band 13, 1962, s. 369–376 (po włosku, PDF). [dostęp 2018-12-31]. Antonio Primaldo Coco: Ottone ed Enrico Frangipani, Principi di Taranto. W: Rinascenza salentina. Rocznik 11, 1943, s. 214–220 (po włosku, PDF). [dostęp 2018-12-31].

Principato di Taranto Principauté de Tarente (fr.) Principado de Tarento (hiszp.) Księstwo Tarentu 1088–1465 Język urzędowy włoski francuski łaciński Stolica Tarent Ustrój polityczny księstwo Pierwszy książę Boemund I (1088–1111) Ostatni książę Izabela z Clermont (1463–1465) Status terytorium Wasal Zależne od Królestwa Neapolu Głowa terytorium książę podział Księstwa Apulii Boemund I 1088 Wcielenie do Królestwa Neapolu 1465 Religia dominująca Katolicyzm Mapa Kategoria:Tarent Kategoria:Krainy historyczne Włoch