Bitwa na Kosowym Polu

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Druga bitwa o Kosowo ((węg. második rigómezei csata, tur. İkinci Kosova Savaşı)) (17–20 października 1448 r.) Była bitwą lądową między dowodzoną przez Węgry armią krzyżowców a Imperium Osmańskim w Kosowo Polje. Kulminacją węgierskiej ofensywy było zemstę za porażkę w Warnie cztery lata wcześniej. The Second Battle of Kosovo (Hungarian: második rigómezei csata, Turkish: İkinci Kosova Savaşı) (17–20 October 1448) was a land battle between a Hungarian-led Crusader army and the Ottoman Empire at Kosovo Polje. It was the culmination of a Hungarian offensive to avenge the defeat at Varna four years earlier. W trzydniowej bitwie armia osmańska pod dowództwem sułtana Murada II pokonała armię krzyżowców regenta Johna Hunyadiego. Obliczając, że potrzebowaliby ponad 40 000 ludzi, aby pokonać Turków, regent węgierski starał się połączyć z siłami tureckiej armii osmańskiej, prawdopodobnie pod dowództwem Skanderbega. Osmanie w swojej bazie w Sofii otrzymali wiadomość o marszu szlaku armii krzyżowców i zaczęli czytać swoich ludzi. In the three-day battle the Ottoman army under the command of Sultan Murad II defeated the Crusader army of regent John Hunyadi. Calculating that he would need more than 40,000 men to defeat the Ottomans, the Hungarian regent sought to join up with anti-Ottoman Albanian forces, possibly led by Skanderbeg. The Ottomans in their base at Sofia received word of the Crusader army's march route and subsequently began readying their men. Nie udało się zlokalizować głównej armii osmańskiej, która, jak im się wydaje, wciąż znajduje się w ich stolicy w Edirne, Hunyadi został zaskoczony 17 października, kiedy armia osmańska pojawiła się przed swoimi ludźmi na polu w Kosowie. Zbudował fort taborowy na wzgórzu Plementina, z którego walczyłby z Turkami, którzy w odpowiedzi zbudowali własną palisadę. Konne starcia kawalerii na flankach palisady w ciągu pierwszych dwóch dni oraz nocny atak krzyżowców z użyciem wozów i dział przeciwko środkowej pozycji sułtana w nocy z 18 na 19 października przyniósł rozlew krwi, ale bez rozstrzygających rezultatów. Having failed to locate the main Ottoman army, whom he believed to still be at their capital in Edirne, Hunyadi was caught by surprise on 17 October when the Ottoman army appeared in front of his men at Kosovo Field. He constructed a tabor wagon fort at Plementina hill from which to fight the Ottomans, who built their own stockade in response. Cavalry skirmishing on the flanks of the stockades during the first two days and a Crusader night-time attack using their wagons and guns against the Sultan's central position on the night of 18/19 October produced much bloodshed but no conclusive results. 19 października Murad II użył swojej kawalerii sipahi z Tesalii, aby otoczyć kawalerię na lewej flance krzyżowca, a także ogólny atak na całej linii, aby odwrócić uwagę Hunyadi od głównego wysiłku. Manewr się powiódł, a sachaudzi, którzy nie wzięli jeńców, zostali odcięci przez Wołoszczyznę, Mołdawię i Węgier. Znaczna część armii Krzyżowców wycofała się. 20 października, gdy Murad II osobiście obserwował walkę, Janissaries zaatakowali i zabili wszystkich pozostawionych na palisadzie. On 19 October Murad II used his sipahi cavalry from Thessaly to envelop the cavalry on the Crusader left flank, along with a general assault all along the line to distract Hunyadi from the primary effort. The maneuver worked and the Wallachian, Moldavian and Hungarian cavalry were cut down by the sipahis, who took no prisoners. Much of the Crusader army then retreated. On 20 October, with Murad II personally observing the struggle, the Janissaries attacked and killed everyone left in the stockade. Bitwa zakończyła wszelkie nadzieje na uratowanie Konstantynopola przed Imperium Osmańskim. Węgierskie królestwo nie posiadało już środków wojskowych i finansowych do przeprowadzenia ofensywy przeciwko Turkom. Po zakończeniu trwającego od pół wieku zagrożenia krzyżowców na ich europejskiej granicy, syn Murada Mehmed II mógł swobodnie oblegać Konstantynopol w 1453 roku. The battle ended any hopes of saving Constantinople from the Ottoman Empire. The Hungarian kingdom no longer had the military and financial resources to mount an offensive against the Ottomans. With the end of the half-century-long Crusader threat to their European frontier, Murad's son Mehmed II was free to lay siege to Constantinople in 1453. Tło W 1448 r. John Hunyadi zobaczył właściwy moment na przeprowadzenie kampanii przeciwko Imperium Osmańskiemu. Po pokonaniu w bitwie pod Warną (1444) podnieśli kolejną armię, aby zaatakować Turków. Jego strategia opierała się na oczekiwanym buncie narodu bałkańskiego, niespodziewanym ataku i zniszczeniu głównych sił Turków w jednej bitwie. In 1448, John Hunyadi saw the right moment to lead a campaign against the Ottoman Empire. After the defeat at the Battle of Varna (1444), he raised another army to attack the Ottomans. His strategy was based on an expected revolt of the Balkan people, a surprise attack, and the destruction of the main force of the Ottomans in a single battle. We wrześniu 1448 r. Hunyadi poprowadził wojska węgierskie przez Dunaj i rozbił obóz w Serbii obok Kovina, tuż poza serbską stolicą Smederevo. Przez cały miesiąc obozowali tam Węgrzy w oczekiwaniu na niemieckich krzyżowców, księcia wołoskiego, a także armię czeską i albańską [4]. Armia albańska pod dowództwem Skanderbega nie uczestniczyła w tej bitwie, ponieważ Ottomanowie i ich sojusznicy nie mogli powiązać ich z armią Hunyadi [4] [5]. Uważano, że opóźnił go serbski despot Đurađ Branković, a następnie sprzymierzył się z sułtanem Muradem II, chociaż dokładna rola Brankovića jest kwestionowana. [6] [7] [8] W rezultacie Skanderbeg spustoszył domeny Brankovicia jako karę za porzucenie sprawy chrześcijańskiej. [5] [9] In September 1448 Hunyadi led the Hungarian forces across the Danube river and camped them in Serbia next to Kovin, just outside the Serbian capital of Smederevo. For a full month the Hungarians were encamped there awaiting the German crusaders, the Wallachian Duke as well as the Bohemian and Albanian army. The Albanian army under Skanderbeg did not participate in this battle as he was prevented from linking with Hunyadi's army by the Ottomans and their allies. It is believed that he was delayed by Serbian despot Đurađ Branković, then allied with Sultan Murad II, although Branković's exact role is disputed. As a result, Skanderbeg ravaged Branković's domains as punishment for deserting the Christian cause. Branković zareagował dwuznacznie na wkroczenia i wynegocjował warunki przyłączenia się do krucjaty przeciwko Turkom w tym czasie. Hunyadi powiedział Brankovićowi, że przyniósł 20 000 własnych ludzi, oczekując dodatkowych posiłków, i że on [Branković] ze swoją lekką kawalerią był jedynym sprzymierzeńcem niezbędnym do decydującego zwycięstwa. Branković był zmęczony, ponieważ jego królestwo zostało przywrócone po pełnej okupacji osmańskiej dopiero w 1444 r. I, w pełni świadomy siły osmańskiej siły wojskowej, chciał utrzymać tron. Despot Branković nie chciał też pod żadnym pozorem poddać się dowództwu Hunyadi, ponieważ osobiście go nie lubił, biorąc pod uwagę niższą postawę. Branković reacted ambiguously at the trespassing and negotiated the terms of joining the Crusade against the Ottomans over that period of time. Hunyadi had told Branković that he had brought 20,000 of his own men, awaiting additional reinforcements, and that he [Branković] with his light cavalry was the only ally necessary to make this a decisive victory. Branković was weary, having had his realm restored after a full-scale Ottoman occupation only in 1444, and, fully aware of the strength of the Ottoman military force, wanting to keep his throne. Despot Branković was also unwilling to set himself under Hunyadi's command under any condition, as he personally disliked him, considering him of lower stature. Centralnym punktem sporu między Hunyadi a Brankovićiem była ich osobista kłótnia. Po pokoju w Szeged w 1444 roku Serbia została wasalem Osmanów, zgadzając się zapłacić 50 000 florenów i wnosząc 4000 kawalerii na wezwanie do broni. Dla Hunyadi i Władysława despot zaoferował wszystkie swoje węgierskie rzeczy do porozumienia w sprawie pokoju. Hunyadi nie przyznał się zbytnio do żadnych umów z Turkami, a Branković widział w tym szansę na pokój i dobrobyt dla Serbii, więc pokój został zawarty, Branković opuścił Węgry do Smederewa. Później tego samego roku (1444) armia krzyżowców chciała dotrzeć do Adrianopola przez Serbię i Bułgarię, ale Branković odmówił im przejścia. Jak wiedzieli krzyżowcy, flota wenecka może blokować cieśniny w Marmara tylko przez krótki czas, wybrali trasę Dunaju, ale Hunyadi próbował szalonego despotę, myśląc, że Murad oddał mu swój kraj na stałe i obiecał Brankovićowi ustawić Serbia płonie po powrocie. Po bitwie w Warnie Hunyadi spędził 1445 r. Na rozwiązywaniu spraw wewnętrznych, w 1446 r. Musiał prowadzić kampanię w Styrii przeciwko Ullrichowi z Celje, aw 1447 r. Stłumił przyjazny dla Osmanów bunt wołoski, ale w 1448 r. Przyszła kolejna krucjata i kolejna szansa aby despota sam się odkupił, ale znowu odmówił przejścia i poprosił o pomoc Turków. The central point of the dispute between Hunyadi and Branković was their personal quarrel. After the Peace of Szeged in 1444, Serbia became a vassal of the Ottomans, agreeing to pay 50 000 florins and contributing 4 000 cavalry at a call to arms. For Hunyadi and Wladyslaw, the despot offered all his Hungarian belongings to agree the peace. Hunyadi didn't give much credit to any deals with the Ottomans, while Branković saw this as a chance for peace and prosperity for Serbia, so the peace were struck, Branković left Hungary to Smederevo. Later that year (1444) the crusader army wished to reach Adrianople through Serbia and Bulgaria, but Branković denied them passage. As the crusaders knew, that the Venetian fleet can blockade the straits at Marmara for only a short period of time, they chose the Danube route, but Hunyadi deemed the despot crazy for thinking that Murad gave him back his country permanently and promised Branković to set Serbia on fire when they return. After the Varna battle Hunyadi spent 1445 solving internal affairs, in 1446 he had to campaign in Styria against Ullrich of Celje and in 1447 he put down an Ottoman-friendly Wallachian revolt, but in 1448 the time has come to another crusade, and another chance for the despot to redeem himself, but yet again he denied passage and asked help from the Ottomans instead.Szablon:Citation needed Bitwa Krzyżowcy, liczący od 22 000 do 30 000, [10] [11] [12] [13] przybyli na pole Kosowo - miejsce pierwszej bitwy o Kosowo w 1389 r. Między Serbami i Turkami - i stanęli w obliczu armii osmańskiej liczącej do 60 000 [13] [11]. Sułtan Murad osobiście dowodził dużą częścią armat i dozorców, podczas gdy jego syn i przyszły następca, 16-letni Mehmed, który po raz pierwszy stanął w obliczu bitwy, poprowadził wojska anatolijskie na prawym skrzydle. Hunyadi dowodził centrum swojej armii w bitwie, podczas gdy prawe skrzydło krzyżowców znajdowało się pod Wołoszczyzną. Węgrzy mieli długie działa przeciwpancerne. The Crusaders, numbering 22,000–30,000,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} arrived at Kosovo Field – the site of the first Battle of Kosovo in 1389, between Serbs and Ottomans – and faced an Ottoman army of up to 60,000. Sultan Murad personally commanded a large section of cannons and janissaries, while his son and would-be successor, 16-year-old Mehmed, who faced battle for the first time, led the Anatolian troops at the right wing. Hunyadi commanded the center of his army in the battle, while the Crusaders right wing was under the Wallachians. The Hungarians had long barrage cannons. Następnego dnia bitwa rozpoczęła się, gdy Hunyadi zaatakował flanki osmańskie za pomocą kawalerii mieszanej (lekkiej i ciężkiej). Flanki tureckie, składające się z żołnierzy z Rumelii i Anatolii, przegrywały, dopóki turecka lekka kawaleria nie przybyła, aby je wzmocnić. Chrześcijańskie flanki zostały rozgromione, a ci, którzy przeżyli, wycofali się z powrotem do głównej siły Hunyadi. Kiedy Hunyadi zobaczył klęskę swoich skrzydeł, zaatakował swoją główną siłą złożoną z rycerzy i lekkiej piechoty. Korpus janissary nie odniósł sukcesu; kawaleria posuwała się naprzód przez centrum tureckie, ale została zatrzymana w tureckim obozie. Kiedy główny atak został zatrzymany, turecka piechota przegrupowała się i skutecznie odepchnęła węgierskich rycerzy z powrotem. Lekka kawaleria, która była teraz pozbawiona wsparcia rycerzy, również została pokonana. Siły węgierskie wycofały się do swojego obozu. Podczas odwrotu janczownicy zabili większość szlachty węgierskiej; Hunyadi uciekł, ale później został schwytany przez Serbów. W nocy turecka piechota wystrzeliła pociski do Węgrów, którzy odpowiedzieli działami. Następnego dnia ostatni atak zniszczył pozostałą armię węgierską. The next day the battle opened when Hunyadi attacked the Ottoman flanks with mixed cavalry (light and heavy). The Turkish flanks, consisting of soldiers from Rumelia and Anatolia, were losing until Turkish light cavalry arrived to reinforce them. The Christian flanks were subsequently routed and the survivors retreated back to Hunyadi's main force. When Hunyadi saw the defeat of his flanks, he attacked with his main force, composed of knights and light infantry. The janissary corps were not successful; the cavalry made progress through the Turkish center but were stopped at the Turkish camp. When the main attack was halted, the Turkish infantry regrouped and successfully drove the Hungarian knights back. The light cavalry, who were now without the knights' support, were also overcome. Hungarian forces retreated to their camp. During the retreat, the janissaries killed most of the Hungarian nobles; Hunyadi fled, but was later captured by the Serbs. During the night, Turkish infantry fired missiles at the Hungarians, who replied with cannons. On the next day, a final assault destroyed the remaining Hungarian army. Następstwa Chrześcijańskie państwa bałkańskie nie były w stanie oprzeć się Turkom po tej porażce, ostatecznie pozostając pod kontrolą Imperium Osmańskiego. Po bitwie Hunyadi został schwytany przez Brankovića, który zwolnił go dopiero po okupie w wysokości 100 000 florenów, uzgodniono powrót domen, które Hunyadi odwołał z Brankovića, i uzgodniono zaręczenie spadkobiercy Hunyadi z córką Brankovića [14]. Przez resztę swojego panowania Hunyadi skutecznie bronił Królestwa Węgier przed kampaniami osmańskimi. Skanderbeg z powodzeniem utrzymywał opór w Albanii aż do swojej śmierci w 1468 r., Ale dziesięć lat później w 1478 r. Kraj znalazł się pod pełną kontrolą osmańską. Islamizacja państw bałkańskich stanie się ważna przez następne 2 stulecia. The Christian Balkan states were unable to resist the Ottomans after this defeat, eventually falling under control of the Ottoman Empire. After the battle Hunyadi was captured by Branković, who did not release him until a ransom of 100,000 florins, the return of the domains that Hunyadi had revocated from Branković, and the engagement of Hunyadi's heir to Branković's daughter were agreed upon. For the remainder of his reign Hunyadi successfully defended the Kingdom of Hungary against Ottoman campaigns. Skanderbeg also successfully continued his resistance in Albania until his death in 1468, but ten years later in 1478 the country fell under full Ottoman control. The Islamisation of the Balkan states would come to the fore for the next 2 centuries. Bibliografia Antoche, E.C. (2017). "Hunyadi's Campaign of 1448 and the Second Battle of Kosovo Polje (October 17–20)". In Housley, Norman (ed.). Reconfiguring the Fifteenth-Century Crusade. Palgrave Macmillan. str. 245–285. ISBN 978-1-137-46280-0. Babinger, Franz (1992), Mehmed the Conqueror and His Time, Princeton University Press, ISBN 978-0-691-01078-6 Matthew Bennett, The Hutchinson Dictionary of Ancient & Medieval Warfare, Taylor & Francis, 1998. Frashëri, Kristo (2002), Gjergj Kastrioti Skënderbeu: jeta dhe vepra, 1405–1468 (in Albanian), Botimet Toena, ISBN 99927-1-627-4 Jean W. Sedlar, East Central Europe in the Middle Ages, 1000-1500, University of Washington Press, 1994. Stephen R. Turnbull, The Ottoman Empire 1326-1699, Osprey Publishing, 2003. Linki zewnętrzne Second Battle of Kosovo – The Encyclopædia Britannica Przypisy

Bitwa na Kosowym Polu Rigómezei csata (1448) — Podboje Turcji Osmańskiej — Wojownik turecki w walce z węgierskim jeźdźcem Wojownik turecki w walce z węgierskim jeźdźcem Czas 18 października-19 października 1448 Miejsce Kosowe Pole Terytorium Kosowo Wynik zwycięstwo wojsk tureckich Strony konfliktu  22px Królestwo Wegier  22px Królestwo Polskie  22px Wołoszczyzna  22px Mołdawia Imperium osmańskie Dowódcy   Jan Hunyady Murad II Siły  22px 5,000  22px 4,000  22px 3,000 40 000 Straty 6,000–17,000 zabitych lub ściętych 6 000 zabitych Podboje Turcji Osmańskiej  ♦  Didymotyka  ♦  Bitwa pod Adrianopolem (1365)  ♦  Marica  ♦  Dubravnica  ♦  Bileća  ♦  Plocznik  ♦  Kosowe Pole (1389)  ♦  Rowina  ♦  Tyrnowo (1393)  ♦  Bitwa pod Nikopolis (1396)  ♦  Ankara  ♦  Powstanie w Bułgarii (1403)  ♦  Gallipoli  ♦  Siedmiogród (1438)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Zlatica (1443)  ♦  Warna (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Albulena (1457)  ♦  Serbia (1458)  ♦  Konstantynopol  ♦  Belgrad  ♦  Târgovişte (1462)  ♦  Kruja (1466)  ♦  Başkent  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Valea Albă (1476)  ♦  Chlebowe Pole  ♦  Krbavsko Polje  ♦  Sapienza  ♦  Czałdyran  ♦  Mardż Dabik  ♦  Ar-Rajdanijja  ♦  Rodos –  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Mohacz  ♦  Wiedeń (1529) Wojny węgiersko-tureckie Nikopolis (1396)  ♦  Oblężenie Belgradu (1440)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Sybin (1442)  ♦  Bitwa pod Zlaticą (1443)  ♦  Nisz (1443)  ♦  Bitwa pod Kunowicą (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Bitwa pod Kruševac (1454)  ♦  Bitwa pod Belgradem (1456)  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Šabac (1476)  ♦  Bitwa na Chlebowym Polu (1479)  ♦  Bitwa w wawozie Vrpilam (1491)  ♦  Krbavsko Polje (1493)  ♦  Bitwa pod Dubicą (1513)  ♦  Oblężenie Zimony (1521)  ♦  Oblężenie Szabács (1521)  ♦  Upadek Belgradu (1521)  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Upadek Petrovaradina (1526)  ♦  Bitwa pod Mohaczem (1526)  ♦  Bitwa pod Pusztamarót (1526)  ♦  Güns (1532)  ♦  Eger (1552)  ♦  Szigetvár (1566)  ♦  Calugareni (1595)