Klemens VI: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 20: | Linia 20: | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
[[File:AGAD Papiez Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzynskiej przez zakon krzyzacki.png|thumb|Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce [[Ziemia kujawska|ziemi kujawskiej]] i [[Ziemia dobrzyńska|dobrzyńskiej]] przez zakon krzyżacki. - dokument z 1342 roku.]] | [[File:AGAD Papiez Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzynskiej przez zakon krzyzacki.png|thumb|Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce [[Ziemia kujawska|ziemi kujawskiej]] i [[Ziemia dobrzyńska|dobrzyńskiej]] przez zakon krzyżacki. - dokument z 1342 roku.]] | ||
| − | Był synem Guillaume'a Rogera, właściciela posiadłości Rosier d'Egleton<ref name="Kelly" />. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru [[Benedyktyni|benedyktyńskiego]] w [[La Chaise-Dieu]] w Owerni<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood7">Diana Wood: Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 7. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do [[Paryż]]a<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood7">, gdzie 12 maja 1323 na polecenie papieża Jana XXII nadano mu tytuł magistra [[Teologia|teologii]] oraz ''licencia docendi'', czyli prawo do nauczania na [[Uniwersytet Paryski|uniwersytecie]], mimo, że nie wypełnił jeszcze wszystkich zwyczajowo wymaganych ku temu warunków<ref name="Wood2002"> Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 8-9. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Był kolejno przeorem benedyktyńskich klasztorów w [[Saint-Pantaléon (Vaucluse)|St. Pantaleon]] (1316), Savigny (1323) oraz Saint Baudil w [[Nîmes|Nimes]] (1324)<ref name="Wood10">Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 11. ISBN 0-521-89411-10.</ref><ref name="Wood7">. W 1326 został opatem [[Fécamp]]<ref name="Wood10" />. Jego kariera przyspieszyła znacząco po wstąpieniu na tron króla Francji [[Filip VI Walezjusz|Filipa VI]] w 1328<ref name="Wood10" />. Dzięki jego protekcji został kolejno [[biskup]]em [[Diecezja Arras|Arras]] (3 grudnia 1328), [[arcybiskup]]em [[Archidiecezja Sens|Sens]] (24 listopada 1329) i w końcu arcybiskupem [[Archidiecezja Rouen|Rouen]] (14 grudnia 1330)<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood10" />. Przez krótki czas był kierownikiem kancelarii króla Filipa VI z tytułem ''garde des sceaux'' (1334)<ref name="Wood10" />. 18 grudnia 1338 papież [[Benedykt XII]] mianował go [[kardynał]]em prezbiterem i 12 maja 1339 przydzielił mu jako [[kościół tytularny]] parafię [[Kościół świętych Nereusza i Achillesa w Rzymie|SS. Nereo e Achilleo]]<ref name="Wollpert" /><ref>Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 11. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. | + | Był synem Guillaume'a Rogera, właściciela posiadłości Rosier d'Egleton<ref name="Kelly" />. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru [[Benedyktyni|benedyktyńskiego]] w [[La Chaise-Dieu]] w Owerni<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood7">Diana Wood: Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 7. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do [[Paryż]]a<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood7">, gdzie 12 maja 1323 na polecenie papieża Jana XXII nadano mu tytuł magistra [[Teologia|teologii]] oraz ''licencia docendi'', czyli prawo do nauczania na [[Uniwersytet Paryski|uniwersytecie]], mimo, że nie wypełnił jeszcze wszystkich zwyczajowo wymaganych ku temu warunków<ref name="Wood2002"> Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 8-9. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Był kolejno przeorem benedyktyńskich klasztorów w [[Saint-Pantaléon (Vaucluse)|St. Pantaleon]] (1316), Savigny (1323) oraz Saint Baudil w [[Nîmes|Nimes]] (1324)<ref name="Wood10">Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 11. ISBN 0-521-89411-10.</ref><ref name="Wood7" />. W 1326 został opatem [[Fécamp]]<ref name="Wood10" />. Jego kariera przyspieszyła znacząco po wstąpieniu na tron króla Francji [[Filip VI Walezjusz|Filipa VI]] w 1328<ref name="Wood10" />. Dzięki jego protekcji został kolejno [[biskup]]em [[Diecezja Arras|Arras]] (3 grudnia 1328), [[arcybiskup]]em [[Archidiecezja Sens|Sens]] (24 listopada 1329) i w końcu arcybiskupem [[Archidiecezja Rouen|Rouen]] (14 grudnia 1330)<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood10" />. Przez krótki czas był kierownikiem kancelarii króla Filipa VI z tytułem ''garde des sceaux'' (1334)<ref name="Wood10" />. 18 grudnia 1338 papież [[Benedykt XII]] mianował go [[kardynał]]em prezbiterem i 12 maja 1339 przydzielił mu jako [[kościół tytularny]] parafię [[Kościół świętych Nereusza i Achillesa w Rzymie|SS. Nereo e Achilleo]]<ref name="Wollpert" /><ref>Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 11. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. |
Po śmierci [[Benedykt XII|Benedykta XII]], został [[Konklawe 1342|jednogłośnie wybrany]], przyjął imię Klemens VI i został czwartym [[Niewola awiniońska|papieżem awiniońskim]]<ref name="Kelly" />. | Po śmierci [[Benedykt XII|Benedykta XII]], został [[Konklawe 1342|jednogłośnie wybrany]], przyjął imię Klemens VI i został czwartym [[Niewola awiniońska|papieżem awiniońskim]]<ref name="Kelly" />. | ||
Wersja z 10:22, 3 maj 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Klemens VI (łac. Clemens VI, właśc. Pierre Roger de Beaufort OSB; ur. między majem 1291 a majem 1292[1] w Maumont w Limousin, zm. 6 grudnia 1352 w Awinionie [2]) – papież w okresie od 7 maja 1342 do 6 grudnia 1352[3]. Spis treściŻyciorysPlik:AGAD Papiez Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzynskiej przez zakon krzyzacki.png Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzyńskiej przez zakon krzyżacki. - dokument z 1342 roku. Był synem Guillaume'a Rogera, właściciela posiadłości Rosier d'Egleton[2]. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w La Chaise-Dieu w Owerni[3][4]. Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do Paryża[3]Błąd rozszerzenia cite: Brak znacznika zamykającego Po śmierci Benedykta XII, został jednogłośnie wybrany, przyjął imię Klemens VI i został czwartym papieżem awiniońskim[2]. Wkrótce po wyborze, do Awinionu przybyła delegacja rzymska, by błagać papieża, o przeniesienie do Rzymu (Klemens był temu przeciwny) i o zmianę obchodów roku jubileuszowego – miał być świętowany co 50 lat, a nie co 100 (papież wyraził na to zgodę)[2]. Klemens zdecydowanie nie chciał powrócić do Rzymu i nawet zakupił miasto Awinion od Joanny I, w celu zapewnienia kurii stałego miejsca pobytu[2]. Pomimo to, interesował się sytuacją w Rzymie i początkowo popierał trybuna ludowego, Colę di Rienzi, lecz później pozbawił go urzędów i ekskomunikował[2]. Podczas wojny stuletniej popierał królów Francji, czym nie jednał propapieskich sympatii w Anglii[2]. Udało mu się doprowadzić do rozejmu w Malestroit w 1343[2]. W 1346 r. zdetronizował Ludwika IV Bawarskiego i dał tytuł króla rzymskiego Karolowi IV Luksemburskiemu[2]. Dążył do zawarcia unii z Konstantynopolem i do organizacji krucjaty, na której sfinansowanie już od paru lat nakładane były podatki i pobierane dziesięciny. Powierzył zakonowi braci mniejszych opiekę nad Grobem Świętym i Wieczernikiem, dając w ten sposób początek Franciszkańskiej Kustodii Ziemi Świętej. W połowie XIV wieku wydał pierwszy dokument, ogłaszający uporządkowaną naukę kościoła o odpustach oraz zezwolił na publiczne wystawianie całunu. 15 maja 1352 r. wydał bullę wzywającą Polskę, Czechy i Węgry do krucjaty przeciwko Tatarom. Do Kolegium Kardynalskiego powołał 25 kardynałów, spośród których tylko czterech nie było Francuzami, a aż siedmiu było jego krewnymi (wśród nich późniejszy papież Grzegorz XI) i trzech innych powinowatymi[3]Wood2002-s111}}. Zmarł po krótkiej chorobie w Awinionie w 1352 r. i zgodnie z życzeniem, został pochowany w klasztorze La Chaise-Dieu[2]. W 1562 r. jego grób został zbezczeszczony, a zwłoki spalone przez hugenotów[2]. Przez historyków jest uznawany za jednego z lepszych papieży okresu "niewoli awiniońskiej"; był dobrym administratorem i politykiem[2]. Kiedy na Awinion uderzyła w 1347 roku "czarna śmierć", Klemens pomagał ubogim i bezdomnym[2]. Papież przeciwstawiał się pogromom Żydów, a nawet oferował im schronienie w Awinionie[2]. Wysuwane przez Petrarkę i Matteo Villaniego posądzenia o jego rozwiązłe życie prywatne, należy odrzucić jako nieuzasadnione – papież był uznawany za człowieka pobożnego[2]. Jego domniemana kochanka, która miała go zdominować i decydować o wielu kościelnych nominacjach oraz wydatkowaniu pieniędzy, wicehrabina Cecylia z Turenne, w rzeczywistości nigdy nie mieszkała w Awinionie, a zachowana korespondencja między nią a papieżem nie potwierdza ani romansu między nimi, ani domniemanego jej wpływu na Klemensa VI[7][8]. Zobacz teżPrzypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
