Kosača (ród): Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 74: Linia 74:
 
Др. Жељко Фајфрић, Београд, 7. децембар 2000, [http://www.rastko.rs/istorija/zfajfric-kotromanici_c.html ''Котроманићи'']: "Како су Санковићи сишли са политичке сцене тако се почела издизати породица Косача. Њихово исходиште јесте негде око Фоче где се налазило село Косач, по коме су, могуће је, добили име. Родоначелник ове породице јесте Вук Косача, али породица захваљује свој успон његовом сину Влатку Вуковићу. Он је био од самог почетка један од најповерљивијих људи краља Твртка I. Ишао је у многе преговоре као његов представник, победио Турке код Билеће 1388. године, водио босанску војску на Косову 1389. године, и још доста тога што га је уздигло у односу на остале. Напад на Санковиће била му је и последња акција будући да је већ следеће године (1392.) умро. Наследио га је Сандаљ Хранић, син његовог брата Храње Вуковића. Осим земаља и утицаја, наследио је Сандаљ од стрица Влатка и титулу војводе. У то прво време Сандаљ Хранић нема одлучујући утицај у Босни, будући да су испред њега Павле Раденовић и Хрвоје Вукчић, али његово је време долазило."</ref>
 
Др. Жељко Фајфрић, Београд, 7. децембар 2000, [http://www.rastko.rs/istorija/zfajfric-kotromanici_c.html ''Котроманићи'']: "Како су Санковићи сишли са политичке сцене тако се почела издизати породица Косача. Њихово исходиште јесте негде око Фоче где се налазило село Косач, по коме су, могуће је, добили име. Родоначелник ове породице јесте Вук Косача, али породица захваљује свој успон његовом сину Влатку Вуковићу. Он је био од самог почетка један од најповерљивијих људи краља Твртка I. Ишао је у многе преговоре као његов представник, победио Турке код Билеће 1388. године, водио босанску војску на Косову 1389. године, и још доста тога што га је уздигло у односу на остале. Напад на Санковиће била му је и последња акција будући да је већ следеће године (1392.) умро. Наследио га је Сандаљ Хранић, син његовог брата Храње Вуковића. Осим земаља и утицаја, наследио је Сандаљ од стрица Влатка и титулу војводе. У то прво време Сандаљ Хранић нема одлучујући утицај у Босни, будући да су испред њега Павле Раденовић и Хрвоје Вукчић, али његово је време долазило."</ref>
  
−
Założyciel, Vuk<ref name=RAST1/>, był wybitnym dowódcą wojskowym pod wodzą cesarza Dušana Potężnego Serbii (1331–1359), który brał udział w podbojach południowych Bałkanów. Otrzymał ziemie wokół Górnej Driny, w prowincji Rudine.<ref>Tomović, str. 2</ref><ref>Arheološko društvo Jugoslavije 1968, str. 96</ref>
+
Założyciel, [https://en.wikipedia.org/wiki/Vuk_Kosa%C4%8Da Vuk]<ref name=RAST1/>, był wybitnym dowódcą wojskowym pod wodzą cara Serbii [https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Urosz_IV_Duszan Stefana Urosza IV Duszana] (1331–1359), który brał udział w podbojach południowych Bałkanów. Otrzymał ziemie wokół Górnej Driny, w prowincji Rudine.<ref>Tomović, str. 2</ref><ref>Arheološko društvo Jugoslavije 1968, str. 96</ref>
  
−
Vlatko Vuković, syn Vuka, przyniósł rodzinie rangę po wzięciu udziału w bitwach przeciwko Turkom<ref name=RAST1/>. Dowodził zwycięską armią bośniacką w bitwie pod Bilecią (1388).<ref name=RAST1/> Podczas bitwy o Kosowo (1389) bośniacki król Tvrtko wysłał go do dowodzenia ze swoimi żołnierzami. Bośniacki kontyngent pod dowództwem Wlatki został umieszczony na lewym boku armii serbskiej dowodzonej przez księcia Serbii Lazara. Bitwa została po raz pierwszy opisana jako zwycięstwo, również przez samego Vlatko, jednak została uznana za nierozstrzygniętą, z długoterminowym zwycięstwem osmańskim<ref name="John Van Antwerp Fine409-411">Fine 1994, str. 409–411</ref>.
+
[https://en.wikipedia.org/wiki/Vlatko_Vukovi%C4%87 Vlatko Vuković], syn Vuka, podniósł rangę rodu po wzięciu udziału w bitwach przeciwko Turkom<ref name=RAST1/>. Dowodził zwycięską armią bośniacką w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Bile%C4%87%C4%85 bitwie pod Bilećą] (1388).<ref name=RAST1/> Podczas [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_na_Kosowym_Polu_(1389) bitwy o Kosowo (1389)] bośniacki król [[Tvrtko I]] wysłał go do dowodzenia swoimi żołnierzami. Bośniacki kontyngent pod dowództwem Vlatki został umieszczony na lewym boku armii serbskiej dowodzonej przez księcia Serbii [[Lazar I Hrebeljanović|Lazara I]]. Bitwa została po raz pierwszy opisana jako zwycięstwo, również przez samego Vlatko, jednak została uznana za nierozstrzygniętą, z długoterminowym zwycięstwem osmańskim<ref name="John Van Antwerp Fine409-411">Fine 1994, str. 409–411</ref>.
  
−
<small><small><small><small>[[Vlatko Vuković]], the son of Vuk, brought the family to prominence after taking part in battles against the Ottomans. He commanded the victorious Bosnian army at the [[Battle of Bileća]] (1388).<ref name=RAST1/> At the [[Battle of Kosovo]] (1389) Bosnian King [[Tvrtko I]] sent him to command with his troops. Bosnian contingent under Vlatko was positioned at the left flank from the Serbian army led by Prince [[Lazar of Serbia]]. The battle was at first reported as a victory, also by Vlatko himself, however it has been concluded as inconclusive, with a long-term Ottoman victory. </small></small></small></small>
+
Stjepan Vukčić Kosača w 1448 roku porzucił tytuł „Vojvoda z Bośni”, przyjmując tytuł „Herceg Hum i Wybrzeża”<ref name="John Van Antwerp Fine578"/> Ponownie zmienił go w 1449 r. Na „Herceg świętego Sawy”, wspominając serbskiego świętego prawosławnego.<ref name="John Van Antwerp Fine578"/> Tytuł ten miał znaczną wartość public relations, ponieważ relikwie Sawy były uważane za cudowne przez ludzi wszystkich wyznań chrześcijańskich. Jednak sami Kosačowie byli jedną z niewielu nieortodoksyjnych rodzin szlacheckich w Hum.<ref name="John Van Antwerp Fine578"/> Jego ziemie znane były jako ziemie Herzoga lub później w Hercegowinie.<ref name="John Van Antwerp Fine578"/><ref> Pierwszym pisemnym dokumentem, w którym wspomniano o „Hercegowinie”, jest list od księcia Isa-Beya Ishakovica Hranica z 01/02/1455 zalecający swoim podwładnym przyjaciela z kupca dubrownickiego Franco, aby zabrał go gdziekolwiek, do kraju Pavlovic, do Moravica lub do Hercegowiny
 +
Jest napisane w „Bosancica”
 +
Źródło: Archiwa Państwowe w Dubrowniku, List historyczny z Isa Bey Ishakovic z 01.02.1455. </ref>
  
−
Stjepan Vukčić Kosača w 1448 roku porzucił tytuł „Vojvoda z Bośni”, przyjmując tytuł „Herceg of Hum and the Coast” [1] Ponownie zmienił go w 1449 r. Na „Herceg świętego Sawy”, wspominając serbskiego świętego prawosławnego. [1] Tytuł ten miał znaczną wartość public relations, ponieważ relikwie Sawy były uważane za cudowne przez ludzi wszystkich wyznań chrześcijańskich. Jednak sami Kosachowie byli jedną z niewielu nieortodoksyjnych rodzin szlacheckich w Hum. [1] Jego ziemie znane były jako ziemie Herzoga lub później w Hercegowinie. [1] [13]
+
Król [[Stefan Tomasz Kotromanić|Stjepan Tomaš] z Bośni poślubił [https://pl.wikipedia.org/wiki/Katarzyna_(kr%C3%B3lowa_Bo%C5%9Bni) Katarzynę Kosača], córkę Stjepana Vukčicia, podczas katolickiej ceremonii w maju 1446 r., zapewniając przynajmniej przez chwilę wsparcie najsilniejszego szlachcica w królestwie i zagorzałego zwolennika Kościoła Bośniackiego , [[Stjepan Vukčić Kosača|Stjepana Vukčićia]].<ref name="miller-1921">Miller, William (1921). ''[https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.533390 Essays on the Latin Orient]''. CUP Archive. str. 508–509. [dostęp:2011-02-26].</ref>
−
 
 
−
<small><small><small><small>[[Stjepan Vukčić Kosača]] in 1448 dropped his title "''Vojvoda'' of Bosnia", assuming the title "Herceg of Hum and the Coast".<ref name="John Van Antwerp Fine578"/> He changed it again in 1449 to "Herceg of Saint Sava" in recollection of the Serbian Orthodox saint.<ref name="John Van Antwerp Fine578"/> This title had considerable public relations value, because Sava's relics were consider miracle-working by people of all Christian faiths. The Kosačas themselves, however, were one of the few non-Orthodox noble families in Hum.<ref name="John Van Antwerp Fine578"/> His lands were known as Herzog's lands or later [[Herzegovina]].<ref name="John Van Antwerp Fine578"/><ref>The first written document to mention "Herzegovina" is letter from Duke Isa-bey Ishakovic Hranic dated 01/02/1455 recommending to his subordinates his friend out from Dubrovnik merchant Franko to take him wherever he goes, to Pavlovic country, to Moravica or to Herzegovina
 
−
It is written in "Bosancica"
 
−
Source: State Archives of Dubrovnik, Historical letter out of Isa bey Ishakovic from 01.02.1455. </ref> </small></small></small></small>
 
−
 
 
−
Król Stjepan Tomaš z Bośni poślubił Katarinę Kososę, córkę Stjepana Vukčicia, podczas katolickiej ceremonii w maju 1446 r., zapewniając przynajmniej przez chwilę wsparcie najsilniejszego szlachcica w królestwie i zagorzałego zwolennika Kościoła Bośniackiego , [[Stjepan Vukčić Kosača|Stjepana Vukčićia]].<ref name="miller-1921">Miller, William (1921). ''[https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.533390 Essays on the Latin Orient]''. CUP Archive. str.. 508–509. [dostęp:2011-02-26].</ref>
 
−
 
 
−
<small><small><small><small>King [[Stjepan Tomaš]] of Bosnia married [[Katarina Kosača]], daughter of Stjepan Vukčić, in a Catholic ceremony in May 1446 ensuring, at least for a short while, he had the support of the most powerful nobleman in the kingdom and a staunch supporter of the [[Bosnian Church]], [[Stjepan Vukčić Kosača|Stjepan Vukčić]]. </small></small></small></small>
 
  
 
== Członkowie ==
 
== Członkowie ==

Wersja z 15:50, 12 cze 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.
20px Przekierowanie z Kosače (Goražde).

Kosača
Косача

Język bośniacki
Inne nazwy Kosačić
Косачић
herb dynastii
herb dynastii
Kraj Wasal:
Posiadłości Ziemie:
  • Gornje Podrinje lub Gornja Drina (obszar wokół górnego biegu rzeki Driny)
  • Hum (1388–1480)
    (z grubsza nowoczesna Hercegowina)
  • Księstwo Saint Sava (1435–1480)
Tytulatura    vojvoda, książę, bey

specjalne tytuły:

Założyciel Vuk Kosača
Ostatni Vlatko Hercegović
Koniec 1483
Pochodzenie bośniackie
Młodsze gałęzie   • Hercegović
  • Hersekzade
  • Isabegović

[2]

[3]

[4]

[5]
  • Isabegzade

Kosača, także Косача, lm. Kosače/Косаче), czasami Kosačić (Косачић, lm. Kosačići/Косачићи), gałąź rodziny Herceg rodu Kőszegi, to bośniacka[6][7] średniowieczna rodzina żyjąca we współczesnej części Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Czarnogóry oraz Serbii między XIV a XV wiekiem. Ziemia, którą kontrolowali, była znana jako Zahumle, mniej więcej odpowiadająca współczesnemu regionowi Hercegowiny, który sam pochodzi od tytułu „Herceg”, który Stjepan Vukčić Kosača adoptował w 1448 roku. Oprócz Zachlumia rządzili częściami Dalmacji i Raszki. Byli wasalami kilku państw, w tym Królestwa Bośni i Imperium Osmańskiego.

Nie ma dokumentu ani dowodów na to, że rodzina „Kosače” należała do jakiegokolwiek wyznania. Byli w kontakcie z Kościołem Bośni, Kościołem Rzymskokatolickim, Kościołem Prawosławnym i Islamem, ale nie odnotowano, że ktoś do nich do któregokolwiek należał. Poślubiali kobiety tych wyznań, szanowali ich wiarę i wspierali je, nawet budowali budynki religijne, ale nie byli osobiście wierzącymi ani nie wyznawali żadnej religii. Podczas upadku Królestwa Bośniackiego ród podzielił się na trzy odnogi: wenecką, dalmatyńską i osmańską. W tej chwili gałęzie te akceptują wyznania Kościoła rzymskokatolickiego i islamu.

Historia

Plik:Flag of Kosača.svg
Flaga rodu Kosača


Nazwa rodzinna Kosača prawdopodobnie pochodzi od miejscowości Kosače koło Goražde, w regionie Górnej Driny we wschodniej Bośni, gdzie rodzina Kosača była pierwotnie właścicielami majątku.[8][9]

Założyciel, Vuk[9], był wybitnym dowódcą wojskowym pod wodzą cara Serbii Stefana Urosza IV Duszana (1331–1359), który brał udział w podbojach południowych Bałkanów. Otrzymał ziemie wokół Górnej Driny, w prowincji Rudine.[10][11]

Vlatko Vuković, syn Vuka, podniósł rangę rodu po wzięciu udziału w bitwach przeciwko Turkom[9]. Dowodził zwycięską armią bośniacką w bitwie pod Bilećą (1388).[9] Podczas bitwy o Kosowo (1389) bośniacki król Tvrtko I wysłał go do dowodzenia swoimi żołnierzami. Bośniacki kontyngent pod dowództwem Vlatki został umieszczony na lewym boku armii serbskiej dowodzonej przez księcia Serbii Lazara I. Bitwa została po raz pierwszy opisana jako zwycięstwo, również przez samego Vlatko, jednak została uznana za nierozstrzygniętą, z długoterminowym zwycięstwem osmańskim[12].

Stjepan Vukčić Kosača w 1448 roku porzucił tytuł „Vojvoda z Bośni”, przyjmując tytuł „Herceg Hum i Wybrzeża”[1] Ponownie zmienił go w 1449 r. Na „Herceg świętego Sawy”, wspominając serbskiego świętego prawosławnego.[1] Tytuł ten miał znaczną wartość public relations, ponieważ relikwie Sawy były uważane za cudowne przez ludzi wszystkich wyznań chrześcijańskich. Jednak sami Kosačowie byli jedną z niewielu nieortodoksyjnych rodzin szlacheckich w Hum.[1] Jego ziemie znane były jako ziemie Herzoga lub później w Hercegowinie.[1][13]

Król [[Stefan Tomasz Kotromanić|Stjepan Tomaš] z Bośni poślubił Katarzynę Kosača, córkę Stjepana Vukčicia, podczas katolickiej ceremonii w maju 1446 r., zapewniając przynajmniej przez chwilę wsparcie najsilniejszego szlachcica w królestwie i zagorzałego zwolennika Kościoła Bośniackiego , Stjepana Vukčićia.[14]

Członkowie

Plik:Грб Вуковића.png
Coat of Arms of the "Vuković", from the Fojnica Armorial (18th century).
  • Ivan Vuković, prince
  • Adam Vuković
  • Sigismund (Šimun) Kotromanić, later converted to Islam and changed his name to Isak-beg Kraljević (Szablon:Lang-tr)
  • Katarina Kotromanić, later she converted to Islam and changed her name to Tahiri-hanuma, buried in Skopje in "turbe" (mausoleum)

Dziedzictwo religijne

Ortodoksi

Some Eastern Orthodox buildings that were built by Kosača's:

Katolicy

Katolicy z regionu często odwiedzają grób Katariny Kosačy w rzymskim kościele Santa Maria in Aracoeli[17].

Na jej nagrobku z każdej strony znajduje się portret naturalnej wielkości oraz herb Kotromanići i Kosača. Napis pierwotnie napisany cyrylicą bośniacką (napis, link zewnętrzny), ale w 1590 r. Zastąpiony łacińskim, który brzmi: [14] 

Her tombstone features a life-size portrait and the coat of arms of the Kotromanići and Kosača at each side. The inscription, originally written in Bosnian Cyrillic (Inscription, external link) but in 1590 replaced with a Latin one, which reads:[14]

Catharinae Reginae Bosnensi
Stephani ducis santi sabbae sorori
et genere Helene et domo principis
Stephani natae Thomae regis Bosane
vsori Qvanrum vixit annorum LIIII
et obdormivit Romae anno Domini
MCCCCLXXVIII dei XXV oteobris
monumentum ipsus scriptis positiv.

Pamięć o królowej Katarzynie (Katarina Kosača), beatyfikowanej po jej śmierci, wciąż żyje w środkowej Bośni, gdzie katolicy tradycyjnie odprawiają 25 października mszą w Bobovacu „przy ołtarzu ojczyzny”. Niektóre artefakty należące do królowej i rodziny Kotromanić zostały zabrane w 1871 r. Przez Josipa Juraja Strossmayera z klasztoru franciszkanów w Kraljevie Sutjeskiej do Chorwacji na przechowanie do „zliberalizowania Bośni”. Nigdy nie zostały zwrócone. 

The memory of Queen Catherine (Katarina Kosača), who was beatified after her death, is still alive in Central Bosnia, where Catholics traditionally mark 25 October with a mass in Bobovac 'at the altar of the homeland'. Some of the artifacts belonging to the Queen and the Kotromanić family were taken in 1871 by Josip Juraj Strossmayer from the Franciscan monastery in Kraljeva Sutjeska to Croatia for safekeeping until 'Bosnia is liberated'. They have never been returned.

Islam

Pamięć o królowej Katarzynie (Katarina Kosača), beatyfikowanej po jej śmierci, wciąż żyje w środkowej Bośni, mauzoleum „Turbe” w Skopje, które zostało zniszczone podczas trzęsienia ziemi w Skopje w 1963 roku. Mauzoleum ku czci księżniczki Katarzyny Kotromanic, zwane w źródłach tureckich „Tahiri-hanuma”, zostało zbudowane przez Isa bł. Ishakovica. Rzadko zdarza się, że mauzoleum poświęcone jest kobiecie. Po trzęsieniu mauzoleum księżniczki nigdy nie zostało przywrócone, ale tradycja miejscowych została podtrzymana do dziś, odwiedzając i paląc świece. 

The memory of Queen Catherine (Katarina Kosača), who was beatified after her death, is still alive in Central Bosnia, "Turbe" mausoleum in Skopje which was destroyed in the 1963 Skopje earthquake. The mausoleum in memory of Princess Katherine Kotromanić referred in Turkish sources as the "Tahiri-hanuma" was built by Isa beg Ishaković. It is a very rare occurrence that a mausoleum is dedicated to a female person. After the quake, the mausoleum of the princess was never restored, but the tradition of the locals has been maintained to this day by visiting and burning candles.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5
  2. ↑ Emecen, Ferıdun (2000), Ishak bey - Osmanlı uç beyi (po turecku), Istanbul: TDV İslâm Ansiklopedisi, str. 524, "Hıristiyan bir aileye mensup olup Bosnalı aristokrat ailelerden Kosac ve Pavlovicler’le akrabalığından söz edilir"
  3. ↑ Gökbilgin, Tayyib (1952), Edirne Ve Pasha Livasi (po turecku), Edirne: İstanbul Üniversitesı Edebiyat Fakültesi Yayinlarindan No.508, p. 333, "Ishak beyın, Isa bezden başka, Mehmed Bey ve Hüsvın Bey adında ıkı oğlu daha olduğu ve babasının da Koç Bey ısmınde bırı bulunduğu, Fatıh devrıne aıt ıkı vesıkadan anlaşılmaktadır (krş. Alı Emırı tasnıfıö Fatıh, n. 23,26). Başlıkları şöyledır"
  4. ↑ Emecen, Ferıdun (2000), Ishak bey - Osmanlı uç beyi (po turecku), Istanbul: TDV İslâm Ansiklopedisi, str. 524,525, ""Kosac" ile "Koç" lakabının benzerliği böyle bir irtıbatın bulunabileceği ihtımalini ortaya koyarsa da burada adı geçen şahsın uç beyi İshak’la ilgisi şüphelidir"
  5. ↑ Truhelka, Dr. Ćiro (1911), Tursko-slovjenski spomenici dubrovačke arhive (po bośniacku), Sarajevo: Glasnik Zemaljskog muzeja BiH XXIII., p. 446, "Mehmedbega Isabegovića, novog sandžaka krajišnika, karakteriše dragoman Skenderbeg u spomenutom pismu ovako: „a tai sadašni sandžak Esebegovik krotak je človek, kako no za Sinanbega. Na nega da se nešto vele ne tratíte i ne spenžate, nego što mu je zákon od pregašneh vrjemeni. S nim je lasno. Takoj da znáte.“ I to malo riječi je u doba, kada bakšiš u turskoj carevini postaje glavnim državničkim načelom, najbolja pohvala državniku. Ovaj sandžak bio je sin glasovitog Isabega Isabegovića, kóji je pod imenom Mehmed-Čelebije bio gospodar Pavloviča zemlje (1466.—1468.)"
  6. ↑ State Archives of Dubrovnik, 12.04.1437. Diversa Notariae, XXI, 132 (po łacinie), Dubrovnik, 1437, "... Nobiles et egregii viri ser Ivan Vochovich et ser Giurag Radivoy Stipchovich ambo Bosinenses et attinentes condam voivode Sandagl ex quatuor domibus attinentium eiusdem voivode..."
  7. ↑ State Archives of Dubrovnik, 20.04.1437. Diversa Notariae, XXI, 132 (po łacinie), Dubrovnik, 1437, "... Nobiles viri Vlatchus Obradovich, Radossauus Stiepchovch, Radiç Stiepchovich, Sladoe Vochovich et Stipan Dragisich omnes Bosinenses attinentes condam voiuode Sandagl ex quatuor domibus attinentum eisdem voivode..."
  8. ↑ Šanjek, Franjo (2005). Fenomen "krstjani" u srednjovjekovnoj Bosni i Humu: sbornik radova. str. 266. ISBN 978-9958-9642-5-1.
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Др. Жељко Фајфрић, Београд, 7. децембар 2000, Котроманићи: "Како су Санковићи сишли са политичке сцене тако се почела издизати породица Косача. Њихово исходиште јесте негде око Фоче где се налазило село Косач, по коме су, могуће је, добили име. Родоначелник ове породице јесте Вук Косача, али породица захваљује свој успон његовом сину Влатку Вуковићу. Он је био од самог почетка један од најповерљивијих људи краља Твртка I. Ишао је у многе преговоре као његов представник, победио Турке код Билеће 1388. године, водио босанску војску на Косову 1389. године, и још доста тога што га је уздигло у односу на остале. Напад на Санковиће била му је и последња акција будући да је већ следеће године (1392.) умро. Наследио га је Сандаљ Хранић, син његовог брата Храње Вуковића. Осим земаља и утицаја, наследио је Сандаљ од стрица Влатка и титулу војводе. У то прво време Сандаљ Хранић нема одлучујући утицај у Босни, будући да су испред њега Павле Раденовић и Хрвоје Вукчић, али његово је време долазило."
  10. ↑ Tomović, str. 2
  11. ↑ Arheološko društvo Jugoslavije 1968, str. 96
  12. ↑ Fine 1994, str. 409–411
  13. ↑ Pierwszym pisemnym dokumentem, w którym wspomniano o „Hercegowinie”, jest list od księcia Isa-Beya Ishakovica Hranica z 01/02/1455 zalecający swoim podwładnym przyjaciela z kupca dubrownickiego Franco, aby zabrał go gdziekolwiek, do kraju Pavlovic, do Moravica lub do Hercegowiny Jest napisane w „Bosancica” Źródło: Archiwa Państwowe w Dubrowniku, List historyczny z Isa Bey Ishakovic z 01.02.1455.
  14. ↑ 14,0 14,1 Miller, William (1921). Essays on the Latin Orient. CUP Archive. str. 508–509. [dostęp:2011-02-26].
  15. ↑ Spomenik vladarske kuće Kosača
  16. ↑ Očuvanje baštine Hercega Stefana Vukčića KosačeSzablon:Dead link
  17. ↑ Thynne, Roger (1924). The churches of Rome. K. Paul, Trench, Trubner & co., ltd. str. 154. [dostęp:2011-02-26].

Źródła

  • Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5. ISBN 0-472-08260-4.
  • Fine, John Van Antwerp (1975). The Bosnian Church: a new interpretation: a study of the Bosnian Church and its place in state and society from the 13th to the 15th centuries. East European Quarterly.
  • Tomović, Gordana. Oblasni gospodari u 14. veku (PDF) (po serbo-chorwacku). str. 2. Zarchiwizowane z oryginału (PDF) on 2011-07-26.
  • Serbian Patriarchy (1965). Serbian Orthodox Church: its past and present.
  • Pavle Ivić (1995). The history of Serbian culture. Porthill Publishers.
  • Lukovic. Заједничка граница области Косача и области Бранковића јужно од реке (PDF). Balcanica (po serbsku).
  • Arheološko društvo Jugoslavije (1968). Arheološki pregled (po serbo-chorwacku). 10-11. str. 96.
  • Др. Жељко Фајфрић (7 grudnia 2000). Котроманићи (po serbsku). Београд.
  • А. Ивић: Родословне таблице српских династија и властеле, Нови Сад 1928.
  • Дио Сандаљевог депозита за побочну грану племена Косача, У: Српска проза данас : Косаче оснивачи Херцеговине / Ћоровићеви сусрети прозних писаца у Билећи, Научни скуп историчара у Гацку ; [приређивач Радослав Братић]. - Билећа : Просвјета ; Гацко : Просвјета ; Београд : Фонд "Светозар и Владимир Ћоровић", 2002, 261-268.
  • Родоначелник племена Косача – војвода Влатко Вуковић, У: Српска проза данас : Косаче оснивачи Херцеговине / Ћоровићеви сусрети прозних писаца у Билећи. Научни скуп историчара у Гацку / [приређивач Радослав Братић]. - Билећа : Просвјета ; Гацко : Просвјета ; Београд : Фонд “Светозар и Владимир Ћоровић”, 2002, 243-260.
  • Споредна грана племена Косача, У: Зборник за историју Босне и Херцеговине 3 (2002) 61-77.
  • Учешће Косача у ослобађању Јајца од Турака 1463. године, У: Српска проза данас : Косаче оснивачи Херцеговине / Ћоровићеви сусрети прозних писаца у Билећи, Научни скуп историчара у Гацку / [приређивач Радослав Братић]. - Билећа: Просвјета; Гацко: Просвјета; Београд: Фонд "Светозар и Владимир Ћоровић", 2002, 464-475.
  • Prof. Dr. Feridun Emecen, TDV İslâm Ansiklopedisi, Turecka encyklopedia naukowa dla studiów islamskich, str. 524,525
  • Prof. Tayyib Gökbilgin, Edirne ve Paşa Livası, Istanbul 1952. str. 333-334
  • Dr. Ćiro Truhelka, Tursko-slovjenski spomenici dubrovačke arhive, Glasnik Zemaljskog muzeja BiH XXIII. 1911. Sarajevo str. 437-484
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Kosača_(ród)&oldid=34244”