Vilmos: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 31: | Linia 31: | ||
Guillaume był młodszym synem pary, miał starszego brata [[Béla z Saint Omer|Belę z Saint Omer]].<ref name="Perra" /><ref name="Tricht" /> Podczas gdy Bela otrzymała połowę Teb jako posag ze swojego małżeństwa,<ref name="Perra" /> Vilmos i jego matka przeprowadzili się do Królestwa Węgier, gdzie królem była [[IV. Béla|Bela IV]], również wnuk Beli III. Po śmierci matki około 1223 r. Vilmos odziedziczył jej majątki w [[Syrmia|Syrmii]] i [[Maczwa|Maczwie]]. Brał udział w [[Mohi|bitwie pod Mohi]], a następnie należał do towarzysza Beli IV, który uciekając przed Mongołami schronił się w Dalmacji. Vilmos był [[ispán]em komitatu [[Kraszna]] w 1241 r. Od 1241 r. aż do śmierci służył [[koniuszy królewski]]<ref>Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. s. 357. ISBN 978-963-9627-38-3.</ref>. | Guillaume był młodszym synem pary, miał starszego brata [[Béla z Saint Omer|Belę z Saint Omer]].<ref name="Perra" /><ref name="Tricht" /> Podczas gdy Bela otrzymała połowę Teb jako posag ze swojego małżeństwa,<ref name="Perra" /> Vilmos i jego matka przeprowadzili się do Królestwa Węgier, gdzie królem była [[IV. Béla|Bela IV]], również wnuk Beli III. Po śmierci matki około 1223 r. Vilmos odziedziczył jej majątki w [[Syrmia|Syrmii]] i [[Maczwa|Maczwie]]. Brał udział w [[Mohi|bitwie pod Mohi]], a następnie należał do towarzysza Beli IV, który uciekając przed Mongołami schronił się w Dalmacji. Vilmos był [[ispán]em komitatu [[Kraszna]] w 1241 r. Od 1241 r. aż do śmierci służył [[koniuszy królewski]]<ref>Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. s. 357. ISBN 978-963-9627-38-3.</ref>. | ||
| − | Bela IV zaręczył Vilmosa ze swoją drugą najstarszą córką [[Małgorzatą]] (nie mylić ze świętą Małgorzatą Węgierską), jednak obie osoby zmarły do 1242 roku. Według jego eptafium w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_w_Splicie katedrze Świętego Domniona] w Splicie, Vilmos zmarł w kwietniu 1242 roku w Trogirze, gdzie rodzina królewska mieszkała do okupacji mongolskiej. | + | [[IV. Béla|Bela IV]] zaręczył Vilmosa ze swoją drugą najstarszą córką [[Małgorzatą]] (nie mylić ze świętą Małgorzatą Węgierską), jednak obie osoby zmarły do 1242 roku. Według jego eptafium w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_w_Splicie katedrze Świętego Domniona] w Splicie, Vilmos zmarł w kwietniu 1242 roku w Trogirze, gdzie rodzina królewska mieszkała do okupacji mongolskiej. |
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
Wersja z 07:33, 16 cze 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Vilmos (pol. Wilhelm z Saint Omer, fr. Guillaume de Saint Omer) (* nieznana, † 1242), francuski rycerz. Pochodził z rodziny Fauquembergues, której członkowie byli kasztelanami tytułowego zamku Saint-Omer.[1] Jego ojciec, Mikołaj I z Saint Omer, otrzymał po czwartej krucjacie ziemie w Beocji.[2] Później poślubił Małgorzatę Węgierską - córkę Beli III, wdowę po Bonifacym z Montferrat, lordzie Tesaloniki (zm. 1207).[3] Nie jest jasne, kiedy małżeństwo miało miejsce: tradycyjne relacje mówią, że Mikołaj zmarł już w 1212[2] lub 1214[3], ale F. Van Tricht datuje małżeństwo po 1217 roku.[4] Guillaume był młodszym synem pary, miał starszego brata Belę z Saint Omer.[2][4] Podczas gdy Bela otrzymała połowę Teb jako posag ze swojego małżeństwa,[2] Vilmos i jego matka przeprowadzili się do Królestwa Węgier, gdzie królem była Bela IV, również wnuk Beli III. Po śmierci matki około 1223 r. Vilmos odziedziczył jej majątki w Syrmii i Maczwie. Brał udział w bitwie pod Mohi, a następnie należał do towarzysza Beli IV, który uciekając przed Mongołami schronił się w Dalmacji. Vilmos był [[ispán]em komitatu Kraszna w 1241 r. Od 1241 r. aż do śmierci służył koniuszy królewski[5]. Bela IV zaręczył Vilmosa ze swoją drugą najstarszą córką Małgorzatą (nie mylić ze świętą Małgorzatą Węgierską), jednak obie osoby zmarły do 1242 roku. Według jego eptafium w katedrze Świętego Domniona w Splicie, Vilmos zmarł w kwietniu 1242 roku w Trogirze, gdzie rodzina królewska mieszkała do okupacji mongolskiej. Przypisy
Źródła
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 1
- Strony importowane z angielskiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Saint Omer
- Ród nieznany
- Francuscy emigranci na Węgrzech
- Koniuszy królewscy
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Nieznana data urodzenia
- Zmarli w 1242
- Zmarli w XIII wieku
- Nieznana data śmierci