Gyárfás: Różnice pomiędzy wersjami
(→Źródła) |
|||
| Linia 27: | Linia 27: | ||
== Kariera == | == Kariera == | ||
| − | |||
Gyárfás rozpoczął karierę kościelną jako członek królewskiej kaplicy za panowania króla Węgier [[II. Géza|Gezy II]]. Został mianowany kapelanem królewskim w 1146 i 1150 r.<ref name="Kubinyi">Kubinyi 1975, str. 95.</ref> Kronikarz Rahewin opisał go jako „wysoko wykwalifikowanego, niezwykle kulturalnego człowieka”<ref>Kubinyi 1975, str. 107.</ref>. Został wybrany na [[Biskup Győr|biskupa Győr]] w 1156 r.<ref name="Zsoldos">Zsoldos 2011, str. 91.</ref> | Gyárfás rozpoczął karierę kościelną jako członek królewskiej kaplicy za panowania króla Węgier [[II. Géza|Gezy II]]. Został mianowany kapelanem królewskim w 1146 i 1150 r.<ref name="Kubinyi">Kubinyi 1975, str. 95.</ref> Kronikarz Rahewin opisał go jako „wysoko wykwalifikowanego, niezwykle kulturalnego człowieka”<ref>Kubinyi 1975, str. 107.</ref>. Został wybrany na [[Biskup Győr|biskupa Győr]] w 1156 r.<ref name="Zsoldos">Zsoldos 2011, str. 91.</ref> | ||
Wersja z 05:25, 20 cze 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Gyárfás (łac. Gervasius lub Geruasius) (* nieznana, † po 1158), węgierski duchowny, prałat, później biskup Győr około 1156–1158. KarieraGyárfás rozpoczął karierę kościelną jako członek królewskiej kaplicy za panowania króla Węgier Gezy II. Został mianowany kapelanem królewskim w 1146 i 1150 r.[1] Kronikarz Rahewin opisał go jako „wysoko wykwalifikowanego, niezwykle kulturalnego człowieka”[2]. Został wybrany na biskupa Győr w 1156 r.[3] Zostając członkiem rady królewskiej, interweniował z Gézą II w marcu 1157 r., aby udzielić archidiecezji Esztergom w Nánie i Kakat prawa poboru soli (obecnie Štúrovo, Słowacja). Za jego wstawiennictwem Géza II nadał także pewne przywileje kapitule katedralnej Győr.[1] Jeszcze w tym samym roku Gyárfás przyczynił się i zezwolił na założenie benedyktyńskiego opactwa Küszén (późniejszy Németújvár, obecnie Burg Güssing w Austrii), aby przybył Wolfer, urodzony w Karyntii rycerz i przodek rodziny Kőszegi. Gyárfás podporządkował klasztor opactwu Pannonhalma.[1] Według współczesnego Rahewina, młodszy brat Gézy, István, został „oskarżony przed królem o aspiracje do władzy królewskiej”. W obawie przed porwaniem i straceniem przez brata Stefan szukał schronienia w Świętym Cesarstwie Rzymskim latem 1157 r.[4] Na żądanie cesarza, uprzywilejowany przez Istvána, II. Géza uznał Fryderyka Barbarossę za arbitra w jego konflikcie ze Istvánem i wysłał swoich wysłanników: sędziego królewskiego Héder Henrika (brata Wolfera) i biskupa Gervasiusa - na sejm cesarski w Ratyzbonie w styczniu 1158 r. Wysłannicy odrzucili oskarżenia Stefana i z powodzeniem doprowadzili do tego, że Fryderyk zajął neutralną pozycję, który „postanowił odłożyć się na bardziej dogodny czas na rozstrzygnięcie” sporu między Gézą a Istvánem. Po udanej misji dyplomatycznej Hédera i Gervasiusa István opuścił dwór niemiecki, udał się do Cesarstwa Bizantyjskiego i osiadł w Konstantynopolu.[4] Rahewin, który opowiadał o wydarzeniach Otto von Freising Gesta Friderici imperatoris, błędnie nazwał Gervasiusa „biskupem Vasvár”, który był w rzeczywistości kolegialnym rozdziałem jego diecezji[5]. Pozostała część posługi Gervasiusa jest nieznana. Jego najbliższym znanym następcą był András (érsek), który został wybrany arcybiskupem Kalocsy w 1169 r., dziesięć lat później.[3] PrzypisyŹródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||
