Klissza bevétele: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 48: Linia 48:
 
[[File:Clissa, principal fortezza del Turcho nella Dalmatia - Camocio Giovanni Francesco - 1574.jpg|250px|thumb|left|[[Klis Fortress]] (16th century)]]
 
[[File:Clissa, principal fortezza del Turcho nella Dalmatia - Camocio Giovanni Francesco - 1574.jpg|250px|thumb|left|[[Klis Fortress]] (16th century)]]
  
−
Papież Paweł III domagał się pewnych praw do Klis,  
+
Papież Paweł III domagał się pewnych praw do Klis, <ref>Według Theodōros Spandouginos papieskie zaniepokojenie bezpieczeństwem Klis zostało wyrażone w wielu dokumentach.</ref><ref name="Spandouginos 105"/>, a we wrześniu 1536 r. W Kurii rozmawiano o wzmocnieniu obrony twierdzy<ref name="Setton 421">Setton (1984), p. 421.</ref>. Papież powiadomił Ferdynanda, że ​​jest gotów podzielić koszty utrzymania odpowiedniego garnizonu w Klis<ref name="Setton 421"/>. Ferdynand wysłał pomoc Klisowi i najwyraźniej miał nadzieję utrzymać fortecę, kiedy Turcy ponownie ją oblężą<ref name="Setton 421"/>. Ferdynand rekrutował mężczyzn z Triestu i innych krajów Habsburgów, a papież wysyłał żołnierzy z Ankony<ref name="Setton 421"/>. W posiłkach znajdowało się około 3000 piechoty, co stanowiło znaczną siłę pomocniczą, dowodzoną przez Petara Kružicia, Niccolo dalla Torre i papieskiego komisarza Jacomo Dalmoro d'Arbe<ref name="Setton 421"/>. 9 marca 1537 r. Zeszli na ląd w pobliżu Klis, w miejscu zwanym S. Girolamo, z czternastoma kawałkami artylerii.<ref name="Setton 421"/> Po śmierci Ibrahima Sulejman wysłał 8 000 ludzi pod dowództwem Murata-błagającego Tardica (Amurat Vaivoda), Chorwata, który urodził się w Sibeniku, aby udał się i obległ fortecę Klis (Clissa) i walczył z Kruziciem<ref name="Spandouginos 75">Spandouginos (1997), p. 75.</ref>. Początkowe spotkanie z chrześcijańskimi siłami pomocowymi z Turkami było niezdecydowane, ale 12 marca zostali przytłoczeni przybyciem dużej liczby Turków<ref name="Setton 421"/>.
−
 
 
−
{{refn|group="Note"|According to Theodōros Spandouginos, Papal concern for Klis safety was expressed in a number of documents.<ref name="Spandouginos 105"/>}}
 
−
 
 
−
, a we wrześniu 1536 r. W Kurii rozmawiano o wzmocnieniu obrony twierdzy<ref name="Setton 421">Setton (1984), p. 421.</ref>. Papież powiadomił Ferdynanda, że ​​jest gotów podzielić koszty utrzymania odpowiedniego garnizonu w Klis<ref name="Setton 421"/>. Ferdynand wysłał pomoc Klisowi i najwyraźniej miał nadzieję utrzymać fortecę, kiedy Turcy ponownie ją oblężą<ref name="Setton 421"/>. Ferdynand rekrutował mężczyzn z Triestu i innych krajów Habsburgów, a papież wysyłał żołnierzy z Ankony<ref name="Setton 421"/>. W posiłkach znajdowało się około 3000 piechoty, co stanowiło znaczną siłę pomocniczą, dowodzoną przez Petara Kružicia, Niccolo dalla Torre i papieskiego komisarza Jacomo Dalmoro d'Arbe<ref name="Setton 421"/>. 9 marca 1537 r. Zeszli na ląd w pobliżu Klis, w miejscu zwanym S. Girolamo, z czternastoma kawałkami artylerii.<ref name="Setton 421"/> Po śmierci Ibrahima Sulejman wysłał 8 000 ludzi pod dowództwem Murata-błagającego Tardica (Amurat Vaivoda), Chorwata, który urodził się w Sibeniku, aby udał się i obległ fortecę Klis (Clissa) i walczył z Kruziciem<ref name="Spandouginos 75">Spandouginos (1997), p. 75.</ref>. Początkowe spotkanie z chrześcijańskimi siłami pomocowymi z Turkami było niezdecydowane, ale 12 marca zostali przytłoczeni przybyciem dużej liczby Turków<ref name="Setton 421"/>.
 
  
 
Próby uwolnienia cytadeli zakończyły się farsą<ref name="Bousfield 313">Bousfield, Jonathan (2003). ''The Rough Guide to Croatia''. London: Rough Guides. str. 313.</ref>. Źle wywiercone posiłki wysłane przez Habsburgów uciekły w obawie przed Turkami, a ich próby ponownego wejścia na pokład łodzi w Zatoce Solin spowodowały zatonięcie wielu statków<ref name="Bousfield 313"/>. Niccolo dalla Torre i papieskiemu komisarzowi udało się uciec.<ref name="Spandouginos 75"/> Sam krąg - który miał lewą fortecę do kontaktu ze posiłkami - został schwytany i stracony; widok jego głowy na patyku przytłoczonym przez pozostałych obrońców Klis, którzy byli teraz gotowi zrezygnować z fortecy w zamian za bezpieczne przejście na północ<ref name="Bousfield 313"/>. Po śmierci Kružicia i przy braku zapasów wody obrońcy Klis ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność, 12 marca 1537 r.<ref name="Povijest Klisa"/><ref name="Perojevic198">Perojević (1931), p. 198</ref> Wielu mieszkańców uciekło z miasta, podczas gdy Uskoci wycofali się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską.<ref name="Povijest Klisa"/>
 
Próby uwolnienia cytadeli zakończyły się farsą<ref name="Bousfield 313">Bousfield, Jonathan (2003). ''The Rough Guide to Croatia''. London: Rough Guides. str. 313.</ref>. Źle wywiercone posiłki wysłane przez Habsburgów uciekły w obawie przed Turkami, a ich próby ponownego wejścia na pokład łodzi w Zatoce Solin spowodowały zatonięcie wielu statków<ref name="Bousfield 313"/>. Niccolo dalla Torre i papieskiemu komisarzowi udało się uciec.<ref name="Spandouginos 75"/> Sam krąg - który miał lewą fortecę do kontaktu ze posiłkami - został schwytany i stracony; widok jego głowy na patyku przytłoczonym przez pozostałych obrońców Klis, którzy byli teraz gotowi zrezygnować z fortecy w zamian za bezpieczne przejście na północ<ref name="Bousfield 313"/>. Po śmierci Kružicia i przy braku zapasów wody obrońcy Klis ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność, 12 marca 1537 r.<ref name="Povijest Klisa"/><ref name="Perojevic198">Perojević (1931), p. 198</ref> Wielu mieszkańców uciekło z miasta, podczas gdy Uskoci wycofali się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską.<ref name="Povijest Klisa"/>

Wersja z 13:31, 7 lip 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Klissza bevétele (pol. Oblężenie Klisa lub Bitwa pod Klisem, chor. Bitka kod Klisa 1537, tur. Klise Kuşatması) było oblężeniem twierdzy Klis w Królestwie Chorwacji w obrębie monarchii Habsburgów. Oblężenie twierdzy, które trwało ponad dwie dekady, oraz ostatnia bitwa pod Klis w 1537 r., toczyły się w ramach wojen osmańsko-habsburskich między broniącymi siłami chorwackimi - Habsburgami pod dowództwem chorwackiego feudalnego władcy Petara Kružicia oraz atakującą armię osmańską pod dowództwem generała osmańskiego Murat-beg Tardićia.

Po decydującym zwycięstwie Osmanów w bitwie na polu Krbavskim w 1493 r., a zwłaszcza po bitwie pod Mohaczem w 1526 r., Chorwaci nadal bronili się przed atakami osmańskimi. Podbój osmański w pierwszych latach XVI wieku spowodował powstanie Uskoków, pod dowództwem chorwackiego kapitana Petara Kružicia, zwanego także księciem Klis. W ramach systemu obronnego Habsburgów Uskokowie wykorzystawi bazę w Klis jako ważną pozycję obronną. Walczyli prawie samotnie z Turkami i przez ponad dwie dekady bronili twierdzy przed atakami osmańskimi.[1]

Po ostatniej bitwie, która zakończyła się zwycięstwem osmańskim i śmiercią Petara Kružicia, obrońcy Klis, którym brakowało zapasów wody, ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność 12 marca 1537 r. Obywatele uciekli z miasta, podczas gdy Uskoki wycofały się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską. Klis stał się centrum administracyjnym [Kliški sandžak sandżaku Klis] w Bosnia Eyalet i takim pozostał przez stulecia.

Tło

Po upadku Królestwa Bośni w ręce osmańskie w 1463 r. Południowa i środkowa część Królestwa Chorwacji pozostała niezabezpieczona, której obrony pozostawiono szlachcie chorwackiej, która zatrzymywała mniejsze wojska na umocnionych obszarach granicznych na własny koszt . [2] Decydujące zwycięstwo Osmanów w bitwie na polu Krbava w 1493 r. Wstrząsnęło całą Chorwacją. Nie zniechęciło to jednak Chorwatów do podejmowania bardziej zdecydowanych i wytrwałych prób obrony przed atakami znacznie większego wroga. Nowa fala podboju osmańskiego rozpoczęła się w 1521 r., po czym znaczna część Chorwacji została podbita lub splądrowana[2].

29 sierpnia 1526 r. W bitwie pod Mohaczem chrześcijańskie siły lodowe króla Ludwika II zostały pokonane przez siły osmańskie pod lodem przez sułtana Sulejmana Wspaniałego.[3] Ludwik zginął w bitwie, która poległa pod koniec niepodległego Królestwa Węgier, ponieważ zmarł bez spadkobiercy. Zarówno Królestwa Węgier, jak i Chorwacja stały się spornymi terytoriami z roszczeniami zarówno imperiów Habsburgów, jak i Imperium Osmańskiego. Ferdynand I, arcyksiążę Austrii, członek rodu Habsburgów, brat Świętego Cesarza Rzymskiego Karola V i samego przyszłego Świętego Cesarza Rzymskiego, poślubił siostrę Ludwika II[4] i został wybrany królem przez szlachciców obu Węgier i Chorwacja.[5][6] [6]

Ze względu na swoje położenie Twierdza Klis była ważną pozycją obronną podczas podboju Osmanów na Bałkanach[7]. Twierdza stoi wzdłuż trasy, przez którą Turcy mogą przedostać się przez barierę górską oddzielającą przybrzeżne niziny od okolic Splitu od osmańskiej Bośni.[7] Chorwacki feudał Lord Petar Kružić skomponował garnizon złożony z chorwackich uchodźców, którzy korzystali z bazy w Klis zarówno w celu powstrzymania Turków, jak i udziału w marudach i piractwie przeciwko żegludze przybrzeżnej.[7] Chociaż nominalnie akceptując suwerenność cesarza Habsburgów Ferdynanda, który uzyskał koronę chorwacką w 1527 r., Kružić i jego wolniutki Uskoks byli dla siebie prawem[7].

Oblężenie

Nieudane próby

Od 1513 r. Petar Kružić był jednym z dowódców twierdzy Klis[8]. Turcy kilkakrotnie próbowali podbić Twierdzę Klis.[1] Pierwsza poważna próba została podjęta przez Skender-beg Ornosovic w 1515 r.[1] Turcy zdobyli Klis, wioskę tuż pod fortecą o tej samej nazwie, ale garnizon w twierdzy powyżej utrzymał.[9] Kružić został awansowany na kapitana Twierdzy Klis przez Petara Berislavicia w 1520 r.[8] Druga poważna próba została podjęta w 1520 r.[1][8], a rok później Makut Pasza podjęła kolejną próbę z dodatkowym 2000 piechotą, 50 jeźdźcami i sprzętem oblężniczym[10]. Kolejną nieudaną próbę podjęli w 1522 r. Hasan-Pasza z Mostaru i Mehmed-błagał Mihalbegović.[1][11] Później tego samego roku Mihalbegovic podjął kolejną próbę oblężenia 3000 żołnierzy, ale znów poniósł porażkę.[1] W 1523 r. Twierdza Klis została ponownie zaatakowana przez armię sułtana[11]. Próbę podjął także Gazi Husrev-beg w 1526 i 1528, a później w 1531 i 1532.[1]

W 1534 r. Osmanie pod Mihalbegoviciem przeprowadzili miesięczne oblężenie ze stałą skoncentrowaną armatą[1]. Ferdynand wezwał papieża do wysłania statków w celu złagodzenia oblężenia osmańskiego [12]. Chociaż Turcy ostatecznie zlikwidowali oblężenie, Ferdinand był niezadowolony, że Papież nie udzielił żadnej pomocy w obronie twierdzy[12]. W 1535 r. Turcy próbowali przejąć fortecę przez zdradę, a ponownie w 1536 r., Ale nie udało im się to w obu przypadkach[1]. W tym roku Turcy rozpoczęli nowe oblężenie, które potrwa do ostatecznego upadku twierdzy.[1] 

In 1534, the Ottomans under Mihalbegović laid a months-long siege with a constant concentrated cannonade.[1] Ferdinand urged the Pope to send ships to relieve the Ottoman siege.[13] Although the Ottomans

Kiedy duże siły osmańskie zagroziły fortecy, Kruzic zwrócił się do Ferdynanda o pomoc, ale uwaga cesarza została odwrócona przez atak osmański w Slawonii[7]. Koło poprowadziło obronę Klis i wraz ze swoimi żołnierzami walczyło prawie samotnie przeciwko Turkom, gdy wielokrotnie rzucali armie przeciwko twierdzy.[1] Żadne wojska króla węgierskiego nie przybyły, ponieważ zostali zamordowani przez Turków w bitwie pod Mohaczami w 1526 r., A Wenecjanie narazili się na wysłanie jakiejkolwiek pomocy[1]. Tylko papież był gotów zapewnić ludzi i pieniądze.[1]

Ostatnia bitwa

Plik:Clissa, principal fortezza del Turcho nella Dalmatia - Camocio Giovanni Francesco - 1574.jpg
Klis Fortress (16th century)

Papież Paweł III domagał się pewnych praw do Klis, [14][15], a we wrześniu 1536 r. W Kurii rozmawiano o wzmocnieniu obrony twierdzy[16]. Papież powiadomił Ferdynanda, że ​​jest gotów podzielić koszty utrzymania odpowiedniego garnizonu w Klis[16]. Ferdynand wysłał pomoc Klisowi i najwyraźniej miał nadzieję utrzymać fortecę, kiedy Turcy ponownie ją oblężą[16]. Ferdynand rekrutował mężczyzn z Triestu i innych krajów Habsburgów, a papież wysyłał żołnierzy z Ankony[16]. W posiłkach znajdowało się około 3000 piechoty, co stanowiło znaczną siłę pomocniczą, dowodzoną przez Petara Kružicia, Niccolo dalla Torre i papieskiego komisarza Jacomo Dalmoro d'Arbe[16]. 9 marca 1537 r. Zeszli na ląd w pobliżu Klis, w miejscu zwanym S. Girolamo, z czternastoma kawałkami artylerii.[16] Po śmierci Ibrahima Sulejman wysłał 8 000 ludzi pod dowództwem Murata-błagającego Tardica (Amurat Vaivoda), Chorwata, który urodził się w Sibeniku, aby udał się i obległ fortecę Klis (Clissa) i walczył z Kruziciem[17]. Początkowe spotkanie z chrześcijańskimi siłami pomocowymi z Turkami było niezdecydowane, ale 12 marca zostali przytłoczeni przybyciem dużej liczby Turków[16].

Próby uwolnienia cytadeli zakończyły się farsą[18]. Źle wywiercone posiłki wysłane przez Habsburgów uciekły w obawie przed Turkami, a ich próby ponownego wejścia na pokład łodzi w Zatoce Solin spowodowały zatonięcie wielu statków[18]. Niccolo dalla Torre i papieskiemu komisarzowi udało się uciec.[17] Sam krąg - który miał lewą fortecę do kontaktu ze posiłkami - został schwytany i stracony; widok jego głowy na patyku przytłoczonym przez pozostałych obrońców Klis, którzy byli teraz gotowi zrezygnować z fortecy w zamian za bezpieczne przejście na północ[18]. Po śmierci Kružicia i przy braku zapasów wody obrońcy Klis ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność, 12 marca 1537 r.[1][19] Wielu mieszkańców uciekło z miasta, podczas gdy Uskoci wycofali się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską.[1]

Następstwa

Plik:Cannon-in-klis.JPG
Cannon in the Klis Fortress

Podczas wojen osmańskich w Europie Twierdza Klis stała się centrum administracyjnym lub marzeniem (Kilis Sancağı) Bosnia Eyalet i tak pozostanie przez stulecie. [1] Jako pierwsza ucieczka marzeń Klis, Murat-beg Tardic zbudował znaczący meczet wewnątrz twierdzy Klis[20]. W tym samym roku siły osmańskie zajęły Wronę, zaś Nadin i Perusic polegli w 1538 r.[21]

Kilka miesięcy po upadku Klis rozpoczęła się wojna osmańsko-wenecka w latach 1537–1540, a podczas tej wojny, podobnie jak wojna osmańsko-wenecka w latach 1570–1573, Osmanie zajęli znaczną część dalmatyńskiego zaplecza w pobliżu Sibenika i Zadaru[21] 7 kwietnia 1596 r. Szlachcic w Splicie Ivan Alberti i Nikola Cindro wraz z nieregularnymi Uskoci, Poljicani i Kaštelani zorganizowali wyzwolenie Klis.[1] Udało im się to, korzystając z dysydenckich elementów garnizonu osmańskiego.[1][22] W odpowiedzi Mustafa-błagał sprowadzając ponad 10 000 żołnierzy pod fortecę.[1] Generał Ivan Lenković, prowadzący 1000 Uskoci, przyszedł z pomocą 1500 obrońcom Klis[1] Podczas bitwy Ivan Lenković i jego ludzie wycofali się po tym, jak został ranny w bitwie, a forteca została utracona przez Turków, 31 maja.[1] Niemniej jednak ta tymczasowa ulga rozbrzmiewała w Europie i wśród miejscowej ludności[1].

Wenecjanie walczyli przez dziesięciolecia, zanim w końcu udało im się ponownie wziąć Klis.[1] Podczas wojny kreteńskiej w latach 1645–1669 Wenecjanie w Dalmacji cieszyli się poparciem miejscowej ludności, zwłaszcza Morlachów (Morlacchi).[1] Wenecki dowódca Leonardo Foscolo zdobył kilka fortów, odbił Novigrad, tymczasowo zdobył Twierdzę Knin i zdołał zmusić garnizon Twierdzy Klis do poddania się.[23][24]

References

  • Ágoston, Gábor; Masters, Bruce Alan (2009). Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing. ISBN 9780816062591.
  • Bousfield, Jonathan (2003). The Rough Guide to Croatia. London: Rough Guides. ISBN 9781843530848.
  • Corvisier, André; Childs, John (1994). A Dictionary of Military History and the Art of War. Wiley-Blackwell. ISBN 9780631168485.
  • Fraser, Robert William (1854). Turkey, Ancient and Modern. A History of the Ottoman Empire From the Period of Its Establishment to the Present Time. Edinburgh: Adam & Charles Black – Harvard University. ISBN 978-1-4021-2562-1.
  • Perojević, Marko (1931). Petar Kružić, kapetan i knez grada Klisa (in Croatian). Matica hrvatska.
  • Schutte, Anne Jacobson (1977). Pier Paolo Vergerio: the making of an Italian reformer. Librairie Droz. ISBN 9782600030724.
  • Setton, Kenneth Meyer (1984). The Papacy and the Levant, 1204–1571: The Sixteenth Century, Vol. III. Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-161-2.
  • Setton, Kenneth Meyer (1991). Venice, Austria, and the Turks in the Seventeenth Century. Philadelphia: Diane Publishing. ISBN 0-87169-192-2.
  • Singleton, Frederick Bernard (1989). A Short History of the Yugoslav Peoples. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521274852.
  • Spandouginos, Theodōros (1997). On the Origin of the Ottoman Emperors. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521585101.
  • Turnbull, Stephen (2003). The Ottoman Empire, 1326-1699. New York (USA): Osprey Publishing Ltd. ISBN 9781841765693.

Dalsze czytanie

  • Listeš, Srećko (1998). Klis: Prošlost, Toponimi, Govor (po chorwacku). Klis: Hrvatsko društvo Trpimir. ISBN 9789539675132.

Linki zewnętrzne

Oblężenie Klisa
Bitwa pod Klisem

— Podboje Turcji Osmańskiej —
Twierdza Klis wbudowana w południową ścianę skalistej masy, ledwo dostrzegalna jako sztuczna budowla, widziana z drogi krajowej D1.
Twierdza Klis wbudowana w południową ścianę skalistej masy, ledwo dostrzegalna jako sztuczna budowla, widziana z drogi krajowej D1.
Czas 31 sierpnia 1536 – 12 marca 1537
Miejsce Klis, Królestwo Chorwacji
Terytorium dzisiejsza Chorwacja
Wynik zwycięstwo tureckie
Strony konfliktu
16px Królestwo Chorwacji
Oblężony garnizon:
Kingdom of Croatia Królestwo Chorwacji
Wzmocnienia:
20px Królestwo Chorwacji
Plik:Banner of the Holy Roman Emperor with haloes (1430-1806).svg Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego
20px Państwo Papieskie 		22px Imperium Osmańskie


Oblegający:
28px Imperium Osmańskie

Wzmocnienia:
28px Imperium Osmańskie

Dowódcy
20px Petar Kružić †
Plik:Banner of the Holy Roman Emperor with haloes (1430-1806).svg Niccolo dalla Torre
20px Jacomo Dalmoro d'Arbe 		22px Murat-beg Tardić
22pxMalkoč-beg
Siły
Nieznany, ale mały garnizon
  • + 3000 piechoty po wzmocnieniach
 Nieznana armia oblężnicza
  • + 8000 posiłków
Straty
brak danych brak danych

Lokalizacja

Współczesna Chorwacja
Współczesna Chorwacja
Podboje Turcji Osmańskiej

 ♦  Didymotyka  ♦  Bitwa pod Adrianopolem (1365)  ♦  Marica  ♦  Dubravnica  ♦  Bileća  ♦  Plocznik  ♦  Kosowe Pole (1389)  ♦  Rowina  ♦  Tyrnowo (1393)  ♦  Bitwa pod Nikopolis (1396)  ♦  Ankara  ♦  Powstanie w Bułgarii (1403)  ♦  Gallipoli  ♦  Siedmiogród (1438)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Zlatica (1443)  ♦  Warna (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Albulena (1457)  ♦  Serbia (1458)  ♦  Konstantynopol  ♦  Belgrad  ♦  Târgovişte (1462)  ♦  Kruja (1466)  ♦  Başkent  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Valea Albă (1476)  ♦  Chlebowe Pole  ♦  Krbavsko Polje  ♦  Sapienza  ♦  Czałdyran  ♦  Mardż Dabik  ♦  Ar-Rajdanijja  ♦  Rodos –  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Mohacz  ♦  Wiedeń (1529)

Plik:Flag of Croatia (Early 16th century–1526) (Border).svg Wojny chorwacko-tureckie 20px

Glina  ♦  Bitwa nad Uną (1483)  ♦  Bitwa w wąwozie Vrpile (1491)  ♦  Bitwa na Krbavskim Polu (1493)  ♦  Zlatica (1443)  ♦  Bitwa pod Dubicą (1513)  ♦  Novigrad  ♦  Bitwa o Jajce (1518)  ♦  Plješevica  ♦  Oblężenie Knina (1522)  ♦  Oblężenie Klisa (1522)  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Bitwa pod Mohaczem (1526)

Przypisy

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 Listeš, Srećko. "Povijest Klisa". Official website - klis.hr (po chorwacku). Municipality of Klis. [dostęp:2010-05-16].
  2. ↑ Ágoston, Gábor; Masters, Bruce Alan (2009). Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing. str. 163-164.
  3. ↑ Turnbull (2003), p. 49.
  4. ↑ Turnbull (2003), pp. 49–51.
  5. ↑ Corvisier and Childs (1994), p. 289
  6. ↑ Uwaga:1 Chorwacka szlachta zwołała wybory w Cetin w 1527 r., Aby potwierdzić, że Ferdynand jest ich królem. Królestwo Węgier zostało wówczas uwikłane w małą wojnę.
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Singleton, Frederick Bernard (1989). A Short History of the Yugoslav Peoples. Cambridge: Cambridge University Press.
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 "Klis –vrata Dalmacije" [Klis – A gateway to Dalmatia] (PDF). Građevinar (po chorwacku). Zagreb: Croatian Society of Civil Engineers. 53 (9): str. 605–611. Wrzesień 2001. ISSN 0350-2465. [dostęp:2009-12-17].
  9. ↑ Perojević (1931), p. 35
  10. ↑ Perojević (1931), p. 45
  11. ↑ 11,0 11,1 Spandouginos (1997), p. 72. Błąd rozszerzenia cite: Nieprawidłowy znacznik <ref>; nazwę „Spandouginos 72” zdefiniowano więcej niż raz z różną zawartością
  12. ↑ Schutte (1977), p. 80.
  13. ↑ Schutte (1977), p. 63.
  14. ↑ Według Theodōros Spandouginos papieskie zaniepokojenie bezpieczeństwem Klis zostało wyrażone w wielu dokumentach.
  15. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Spandouginos 105
  16. ↑ 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 16,5 16,6 Setton (1984), p. 421.
  17. ↑ 17,0 17,1 Spandouginos (1997), p. 75.
  18. ↑ 18,0 18,1 18,2 Bousfield, Jonathan (2003). The Rough Guide to Croatia. London: Rough Guides. str. 313.
  19. ↑ Perojević (1931), p. 198
  20. ↑ Jurin Starčević, Kornelija (November 2006). "Islamic-Ottoman towns in the hinterland of Dalmatia: a contribution to the research of urban development in the 16th and the 17th centuries". Journal (Radovi) (po chorwacku). Institute of Croatian History, Faculty of Philosophy, Zagreb. 38 (1): str. 126. ISSN 0353-295X. [dostęp:2012-07-02].
  21. ↑ 21,0 21,1 Čoralić, Lovorka; Prijatelj Pavičić, Ivana (Grudzień 2005). "Ivan iz Vrane – mletački admiral u Lepantskom boju (1571.)". Wkłady historyczne (po chorwacku). Croatian Institute of History. 29 (29): str. 132. ISSN 0351-9767. [dostęp:2012-07-08].
  22. ↑ Setton (1984), p. 9.
  23. ↑ Fraser (1854), pp. 244–245.
  24. ↑ Setton (1991), pp. 148–149.
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Klissza_bevétele&oldid=36609”