Куновичка битка: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 15: Linia 15:
  
 
'''Kуновичка битка''' (pol. ''Bitwa pod Kunovicą'' lub ''Bitwa pod Kunovitsą'') – bitwa między krzyżowcami dowodzonymi przez [[Hunyadi János|Jana Hunyadiego]] a wojskiem [[Imperium Osmański]]ego, która miała miejsce 2 lub 5 stycznia 1444 r. w pobliżu góry Kunovica (Suva Planina) między Pirotem i Niszem<ref name="Babinger">Babinger, Franz (1992). ''[https://books.google.pl/books?id=PPxC6rO7vvsC&redir_esc=y Mehmed the Conqueror and His Time]''. Bollingen Series 96. Translated from the German by Ralph Manheim. Edited, with a preface, by William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. str. 25.</ref>.
 
'''Kуновичка битка''' (pol. ''Bitwa pod Kunovicą'' lub ''Bitwa pod Kunovitsą'') – bitwa między krzyżowcami dowodzonymi przez [[Hunyadi János|Jana Hunyadiego]] a wojskiem [[Imperium Osmański]]ego, która miała miejsce 2 lub 5 stycznia 1444 r. w pobliżu góry Kunovica (Suva Planina) między Pirotem i Niszem<ref name="Babinger">Babinger, Franz (1992). ''[https://books.google.pl/books?id=PPxC6rO7vvsC&redir_esc=y Mehmed the Conqueror and His Time]''. Bollingen Series 96. Translated from the German by Ralph Manheim. Edited, with a preface, by William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. str. 25.</ref>.
−
 
−
<small><small>The '''Battle of Kunovica''' or '''Battle at Kunovitsa''' was the battle between [[crusaders]] led by [[John Hunyadi]] and [[Army of the Ottoman Empire|armies of the Ottoman Empire]] which took place on 2 or 5{{Sfn|Setton|Hazard|Zacour|1990|p=293}} January 1444 near [[Kunovica (mountain)|mountain Kunovica]] ([[Suva Planina]]) between [[Pirot]] and [[Niš]].{{Sfn|Babinger|1992|p=25}} </small></small>
 
  
 
== Bitwa ==
 
== Bitwa ==
  
−
Wojska chrześcijańskie rozpoczęły odwrót 24 grudnia 1443 r.<ref>Mirčetić, Dragoljub (1994). ''[https://books.google.pl/books?id=2G0yAAAAMAAJ&redir_esc=y Vojna istorija Niša: deo 1. Od najstarijih vremena do prvog srpskog ustanka. deo 2. U sredjem veku (700-1459). deo 3. U razdoblju Turske vlasti (1459-1878)]''. Prosveta. str. 95.</ref> po [[Bitwa pod Zlaticą|bitwie pod Zlaticą]]. Siły osmańskie podążyły za nimi przekraczając rzeki: Iskar i Nišava, a na przełęczy Kunorica zaatakowały (niektóre źródła twierdzą, że wpadły w zasadzkę) tylne flanki wycofującej się armii, złożone z wojsk z [[Despotat Serbii|serbskiego despotatu] pod dowództwem [[Đurađ Branković|Đurađa Brankovića]]. Bitwa toczyła sie w nocy, przy pełni księżyca. Hunyadi i [[Władysław Warneńczyk|Władysław]], którzy już przechodzili przez przełęcz, byli strzeżeni przez piechotę i zaatakowani przez siły osmańskie w pobliżu rzeki po wschodniej stronie góry.<ref name=Setton/> Turcy zostali pokonani, a wielu dowódców osmańskich, w tym Mahmud Çelebi z rodziny Çandarlı (w niektórych wcześniejszych źródłach nazywanych Karambeg), zostało schwytanych.<ref name="Babinger" />
+
Wojska chrześcijańskie rozpoczęły odwrót 24 grudnia 1443 r.<ref>Mirčetić, Dragoljub (1994). ''[https://books.google.pl/books?id=2G0yAAAAMAAJ&redir_esc=y Vojna istorija Niša: deo 1. Od najstarijih vremena do prvog srpskog ustanka. deo 2. U sredjem veku (700-1459). deo 3. U razdoblju Turske vlasti (1459-1878)]''. Prosveta. str. 95.</ref> po [[Bitwa pod Zlaticą|bitwie pod Zlaticą]]. Siły osmańskie podążyły za nimi przekraczając rzeki: Iskar i Nišava, a na przełęczy Kunorica zaatakowały (niektóre źródła twierdzą, że wpadły w zasadzkę) tylne flanki wycofującej się armii, złożone z wojsk z [[Despotat Serbii|serbskiego despotatu] pod dowództwem [[Đurađ Branković|Đurađa Brankovića]]. Bitwa toczyła sie w nocy, przy pełni księżyca. Hunyadi i [[Władysław Warneńczyk|Władysław]], którzy już przechodzili przez przełęcz, byli strzeżeni przez piechotę i zaatakowani przez siły osmańskie w pobliżu rzeki po wschodniej stronie góry.<ref name=Setton/> Turcy zostali pokonani, a wielu dowódców osmańskich, w tym Mahmud Çelebi z rodziny [https://en.wikipedia.org/wiki/%C3%87andarl%C4%B1_family Çandarlı] (w niektórych wcześniejszych źródłach nazywanych Karambeg<ref>''[https://books.google.com/books?id=0zlAAAAAcAAJ&pg=PA352 Der katholische Volksfreund: Wochenschrift für häusliche Erbauung und Belehrung des katholischen Volkes]''. Rieger. 1855. str. 352.</ref>), zostało schwytanych.<ref name="Babinger" />
−
 
 
−
<small><small>The Christian contingent began their retreat on 24 December 1443,{{Sfn|Mirčetić|1994|p=95}} after the [[Battle of Zlatica]]. The Ottoman forces followed them across the rivers [[Iskar (river)|Iskar]] and [[Nišava]] and in the Kunorica pass attacked (some sources say ambushed by) the rear flanks of the retreating armies composed of armies of the [[Serbian Despotate]] under command of [[Đurađ Branković]]. The battle took place during the night, under the full moon. Hunyadi and Władysław who were already through the pass left their supplies guarded by infantry and attacked Ottoman forces near the river on the eastern side of the mountain.{{Sfn|Setton|Hazard|Zacour|1990|p=293}} The Ottomans were defeated and many Ottoman commanders, including Mahmud Çelebi of [[Çandarlı family]] (in some earlier sources referred to as Karambeg),<ref>{{cite book|title=Der katholische Volksfreund: Wochenschrift für häusliche Erbauung und Belehrung des katholischen Volkes|url=https://books.google.com/books?id=0zlAAAAAcAAJ&pg=PA352|year=1855|publisher=Rieger|page=352}}</ref> were captured.{{Sfn|Babinger|1992|p=25}}  </small></small>
 
  
 
Porażka Osmanów w bitwie pod Kunovicą i schwytanie Mahmuda Beya, zięcia sułtana, stworzyły wrażenie zwycięskiej kampanii<ref name="Imber">Imber, Colin (2006). ''[https://books.google.pl/books?id=xeuaoghuq3cC&redir_esc=y The Crusade of Varna, 1443–45]''. Aldershot: Ashgate Publishing. str. 16-17, 51.</ref>. Według niektórych źródeł Skanderbeg był zaangażowany w tę bitwę po stronie osmańskiej i opuścił wojska osmańskie podczas konfliktu<ref>Gegaj, Athanase (1937), ''[https://books.google.pl/books?id=usxBAAAAYAAJ&redir_esc=y L'Albanie et l'Invasion turque au XVe siècle]''. Universite de Louvain. str. 120: (<small>''W 1443 r. nadarzyła się okazja do realizacji jego planu. Turcy wypowiedzieli wojnę zbuntowanym chrześcijanom. Pod Kunovicą, niedaleko Niszu, doszło do bitwy. Armią sułtana dowodzili Karambeg, Pasza z Rumelii i Scanderbeg. Jednak od początku starcia skrzydło powierzone Scanderbegowi porzuciło swoje pozycje; reszta armii tureckiej...</small>)''</ref>.
 
Porażka Osmanów w bitwie pod Kunovicą i schwytanie Mahmuda Beya, zięcia sułtana, stworzyły wrażenie zwycięskiej kampanii<ref name="Imber">Imber, Colin (2006). ''[https://books.google.pl/books?id=xeuaoghuq3cC&redir_esc=y The Crusade of Varna, 1443–45]''. Aldershot: Ashgate Publishing. str. 16-17, 51.</ref>. Według niektórych źródeł Skanderbeg był zaangażowany w tę bitwę po stronie osmańskiej i opuścił wojska osmańskie podczas konfliktu<ref>Gegaj, Athanase (1937), ''[https://books.google.pl/books?id=usxBAAAAYAAJ&redir_esc=y L'Albanie et l'Invasion turque au XVe siècle]''. Universite de Louvain. str. 120: (<small>''W 1443 r. nadarzyła się okazja do realizacji jego planu. Turcy wypowiedzieli wojnę zbuntowanym chrześcijanom. Pod Kunovicą, niedaleko Niszu, doszło do bitwy. Armią sułtana dowodzili Karambeg, Pasza z Rumelii i Scanderbeg. Jednak od początku starcia skrzydło powierzone Scanderbegowi porzuciło swoje pozycje; reszta armii tureckiej...</small>)''</ref>.
−
 
−
<small><small>The Ottoman defeat in the Battle of Kunovica and capture of Mahmud Bey, the Sultan's son-in-law, created the impression of an overall victorious campaign.{{Sfn|Imber|2006|pp=16, 17}} According to some sources, [[Skanderbeg]] participated in this battle on Ottoman side and deserted Ottoman forces during the conflict.<ref name=Gegaj1937p92>{{harvnb|Gegaj|1937|p=120}}{{quote|En 1443, une occasion allait s'offrir pour réaliser son plan. Les Turcs faisaient la guerre aux chrétiens révoltés. Une bataille s'engagea à Kunovica, près de Nich. L'armée du sultan était commandée par Karambeg, pacha de Roumélie, et Scanderbeg. Or, dès le début des engagements, l'aile confiée à Scanderbeg abandonna ses positions ; le reste de l'armée turque...)}}</ref> </small></small>
 
  
 
== Następstwa ==
 
== Następstwa ==
  
 
Cztery dni po tej bitwie koalicja chrześcijańska dotarła do Prokuplje. Đurađ Branković zaproponował Władysławowi III i Janowi Hunyadi, aby pozostali w serbskich umocnionych miastach na zimę i kontynuowali kampanię przeciwko Turkom wiosną 1444 r. Odrzucili oni jego propozycję i wycofali się<ref>Jireček, Konstantin (1978). ''[https://books.google.pl/books?id=vMwJAQAAIAAJ&redir_esc=y Istorija Srba]''. Slovo ljubve.</ref>. Pod koniec stycznia 1444 r. wojska Władysława i Hunyadiego dotarły do ​​Belgradu<ref>Калић-Мијушковић, Јованка, ''[https://books.google.pl/books?id=WfcVAQAAMAAJ&hl=pl&source=gbs_similarbooks Европа и Срби: средњи век]''. Историјски Институт, 2006. str. 405.</ref>, a w lutym dotarły do ​​Budy, gdzie zostali powitani jako bohaterowie<ref name=Setton>Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W.; Zacour, Norman P. (1990). ''[https://books.google.pl/books?id=TKaPrQPFIAMC&pg=PA293&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on Europe]''. Univ of Wisconsin Press. str. 293.</ref>. W 1444 r. posłowie państw chrześcijańskich zostali wysłani do Adrianopola i przygotowali podpisanie dziesięcioletniego traktatu pokojowego zwanego [[Pokój w Szeged|pokojem w Szeged]]<ref>Gregory 2011, str. 389.</ref>.
 
Cztery dni po tej bitwie koalicja chrześcijańska dotarła do Prokuplje. Đurađ Branković zaproponował Władysławowi III i Janowi Hunyadi, aby pozostali w serbskich umocnionych miastach na zimę i kontynuowali kampanię przeciwko Turkom wiosną 1444 r. Odrzucili oni jego propozycję i wycofali się<ref>Jireček, Konstantin (1978). ''[https://books.google.pl/books?id=vMwJAQAAIAAJ&redir_esc=y Istorija Srba]''. Slovo ljubve.</ref>. Pod koniec stycznia 1444 r. wojska Władysława i Hunyadiego dotarły do ​​Belgradu<ref>Калић-Мијушковић, Јованка, ''[https://books.google.pl/books?id=WfcVAQAAMAAJ&hl=pl&source=gbs_similarbooks Европа и Срби: средњи век]''. Историјски Институт, 2006. str. 405.</ref>, a w lutym dotarły do ​​Budy, gdzie zostali powitani jako bohaterowie<ref name=Setton>Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W.; Zacour, Norman P. (1990). ''[https://books.google.pl/books?id=TKaPrQPFIAMC&pg=PA293&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on Europe]''. Univ of Wisconsin Press. str. 293.</ref>. W 1444 r. posłowie państw chrześcijańskich zostali wysłani do Adrianopola i przygotowali podpisanie dziesięcioletniego traktatu pokojowego zwanego [[Pokój w Szeged|pokojem w Szeged]]<ref>Gregory 2011, str. 389.</ref>.
−
 
−
<small><small>Four days after this battle Christian coalition reached [[Prokuplje]]. [[Đurađ Branković]] proposed to [[Władysław III of Poland]] and [[John Hunyadi]] to stay in Serbian fortified towns during the winter and continue their campaign against Ottomans in the spring of 1444. They rejected his proposal and retreated.{{Sfn|Jireček|1978|p=367}} By the end of January 1444 forces of Władysław and Hunyadi reached [[Belgrade]]{{Sfn|Калић-Мијушковић|2006|p=405}} and in February they arrived to [[Buda]] where they were greeted as heroes.{{Sfn|Setton|Hazard|Zacour|1990|p=293}} During 1444 ambassadors of Christian forces were sent to [[Adrianople]] and organized signing of ten-years long peace treaty known as [[Peace of Szeged]].{{Sfn|Gregory|2011|p=389}} </small></small>
 
  
 
Współczesne źródła ottomańskie obwiniają rywalizację między dowódcami Kasimem i Turahanem za porażkę pod Kunovicą, a niektórzy twierdzą, że serbski Despot Đurađ Branković przekupił Turahana, aby nie brał udziału w bitwie.<ref name="Imber" /><ref>Ćorović, Vladimir (2014). ''[https://books.google.pl/books?id=eyyXAgAAQBAJ&pg=PT353&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false Istorija srpskog naroda]''. eBook Portal. GGKEY:XPENWQLDTZF. str. 353.</ref><ref>Željko Fajfrić (1999). ''[https://books.google.com/books?id=x8fdGwAACAAJ Sveta loza Brankovića]''. Grafosrem.</ref> W wyniku tego Turahan spadł z łaski i został skazany na wygnanie przez sułtana do więzienia w Tokat.<ref>Babinger, Franz (1987) [1936]. "Turakhān Beg". In Houtsma, Martijn Theodoor (ed.). ''[https://books.google.pl/books?id=ro--tXw_hxMC&lpg=PA615&pg=PA876&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam, 1913–1936, Volume VIII]''. Leiden: BRILL. str. 877.</ref><ref name="Imber" />
 
Współczesne źródła ottomańskie obwiniają rywalizację między dowódcami Kasimem i Turahanem za porażkę pod Kunovicą, a niektórzy twierdzą, że serbski Despot Đurađ Branković przekupił Turahana, aby nie brał udziału w bitwie.<ref name="Imber" /><ref>Ćorović, Vladimir (2014). ''[https://books.google.pl/books?id=eyyXAgAAQBAJ&pg=PT353&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false Istorija srpskog naroda]''. eBook Portal. GGKEY:XPENWQLDTZF. str. 353.</ref><ref>Željko Fajfrić (1999). ''[https://books.google.com/books?id=x8fdGwAACAAJ Sveta loza Brankovića]''. Grafosrem.</ref> W wyniku tego Turahan spadł z łaski i został skazany na wygnanie przez sułtana do więzienia w Tokat.<ref>Babinger, Franz (1987) [1936]. "Turakhān Beg". In Houtsma, Martijn Theodoor (ed.). ''[https://books.google.pl/books?id=ro--tXw_hxMC&lpg=PA615&pg=PA876&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam, 1913–1936, Volume VIII]''. Leiden: BRILL. str. 877.</ref><ref name="Imber" />
−
 
−
<small><small>Contemporary Ottoman sources blame rivalry between the commanders Kasim and Turahan for the defeat at Kunovica, while some claim that the Serbian Despot [[Đurađ Branković]] bribed Turahan not to participate in the battle.{{Sfn|Imber|2006|p=51}}{{Sfn|Ćorović|2014|p=353}}<ref name="Fajfrić1999">{{cite book|author=Željko Fajfrić|title=Sveta loza Brankovića|url=https://books.google.com/books?id=x8fdGwAACAAJ|year=1999|publisher=Grafosrem<!-- |quote= Успео је да дође у везу са Турахан Бегом и да га убеди (златом вероватно) да у боју не узме учешће, а све играјући на међусобну нетрпељивост Турахан бега и главнокомандујућег Касим бега. --> }}</ref> Turahan fell from favour as a result and was banished by the Sultan to a prison in [[Tokat]].{{Sfn|Babinger|1987|p=877}}{{Sfn|Imber|2006|p=17}} </small></small>
 
  
 
Bitwa ta upamiętniona jest w serbskiej epickiej piosence ''Cios, wiatr'' (serb. ''Подухни ветре'').<ref>Gavrilović, Andra (1912). Istorija srpske i hrvatske književnosti usmenoga postanja. Izd. Knjižara G. Kona. str. 26.</ref>
 
Bitwa ta upamiętniona jest w serbskiej epickiej piosence ''Cios, wiatr'' (serb. ''Подухни ветре'').<ref>Gavrilović, Andra (1912). Istorija srpske i hrvatske književnosti usmenoga postanja. Izd. Knjižara G. Kona. str. 26.</ref>

Wersja z 13:45, 16 lip 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Kуновичка битка (pol. Bitwa pod Kunovicą lub Bitwa pod Kunovitsą) – bitwa między krzyżowcami dowodzonymi przez Jana Hunyadiego a wojskiem Imperium Osmańskiego, która miała miejsce 2 lub 5 stycznia 1444 r. w pobliżu góry Kunovica (Suva Planina) między Pirotem i Niszem[1].

Bitwa

Wojska chrześcijańskie rozpoczęły odwrót 24 grudnia 1443 r.[2] po bitwie pod Zlaticą. Siły osmańskie podążyły za nimi przekraczając rzeki: Iskar i Nišava, a na przełęczy Kunorica zaatakowały (niektóre źródła twierdzą, że wpadły w zasadzkę) tylne flanki wycofującej się armii, złożone z wojsk z [[Despotat Serbii|serbskiego despotatu] pod dowództwem Đurađa Brankovića. Bitwa toczyła sie w nocy, przy pełni księżyca. Hunyadi i Władysław, którzy już przechodzili przez przełęcz, byli strzeżeni przez piechotę i zaatakowani przez siły osmańskie w pobliżu rzeki po wschodniej stronie góry.[3] Turcy zostali pokonani, a wielu dowódców osmańskich, w tym Mahmud Çelebi z rodziny Çandarlı (w niektórych wcześniejszych źródłach nazywanych Karambeg[4]), zostało schwytanych.[1]

Porażka Osmanów w bitwie pod Kunovicą i schwytanie Mahmuda Beya, zięcia sułtana, stworzyły wrażenie zwycięskiej kampanii[5]. Według niektórych źródeł Skanderbeg był zaangażowany w tę bitwę po stronie osmańskiej i opuścił wojska osmańskie podczas konfliktu[6].

Następstwa

Cztery dni po tej bitwie koalicja chrześcijańska dotarła do Prokuplje. Đurađ Branković zaproponował Władysławowi III i Janowi Hunyadi, aby pozostali w serbskich umocnionych miastach na zimę i kontynuowali kampanię przeciwko Turkom wiosną 1444 r. Odrzucili oni jego propozycję i wycofali się[7]. Pod koniec stycznia 1444 r. wojska Władysława i Hunyadiego dotarły do ​​Belgradu[8], a w lutym dotarły do ​​Budy, gdzie zostali powitani jako bohaterowie[3]. W 1444 r. posłowie państw chrześcijańskich zostali wysłani do Adrianopola i przygotowali podpisanie dziesięcioletniego traktatu pokojowego zwanego pokojem w Szeged[9].

Współczesne źródła ottomańskie obwiniają rywalizację między dowódcami Kasimem i Turahanem za porażkę pod Kunovicą, a niektórzy twierdzą, że serbski Despot Đurađ Branković przekupił Turahana, aby nie brał udziału w bitwie.[5][10][11] W wyniku tego Turahan spadł z łaski i został skazany na wygnanie przez sułtana do więzienia w Tokat.[12][5]

Bitwa ta upamiętniona jest w serbskiej epickiej piosence Cios, wiatr (serb. Подухни ветре).[13]

Przypisy

Hussey 1966, p. 383. Setton, Hazard & Zacour 1990, p. 293. Babinger 1992, p. 25. Mirčetić 1994, p. 95. Der katholische Volksfreund: Wochenschrift für häusliche Erbauung und Belehrung des katholischen Volkes. Rieger. 1855. p. 352. Imber 2006, pp. 16, 17. Gegaj 1937, p. 120 

   En 1443, une occasion allait s'offrir pour réaliser son plan. Les Turcs faisaient la guerre aux chrétiens révoltés. Une bataille s'engagea à Kunovica, près de Nich. L'armée du sultan était commandée par Karambeg, pacha de Roumélie, et Scanderbeg. Or, dès le début des engagements, l'aile confiée à Scanderbeg abandonna ses positions ; le reste de l'armée turque...)

Jireček 1978, p. 367. Калић-Мијушковић 2006, p. 405. Gregory 2011, p. 389. Imber 2006, p. 51. Ćorović 2014, p. 353. Željko Fajfrić (1999). Sveta loza Brankovića. Grafosrem. Babinger 1987, p. 877. Imber 2006, p. 17. Gavrilović, Andra (1912). Istorija srpske i hrvatske književnosti usmenoga postanja. Izd. Knjižara G. Kona. p. 26.

Źródła

  • Babinger, Franz (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Bollingen Series 96. Translated from the German by Ralph Manheim. Edited, with a preface, by William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-09900-6. OCLC 716361786.
  • Калић-Мијушковић, Јованка, Европа и Срби: средњи век. Историјски Институт, 2006.

Kуновичка битка (serb.
Bitwa pod Kunowicą (pol.)

— część bitwy pod Warną —
Suva Planina
Suva Planina
Czas 2 lub 5 stycznia 1444
Miejsce Kunovica między Nišem i Pirotem
Terytorium Imperium Ottomańskie
(dzisiejsza Serbia)
Wynik Zwycięstwo chrześcijan[14]
Strony konfliktu
20px Królestwo Węgier

20px Królestwo Polskie
20px Despotat Serbii

24px Imperium Ottomańskie
Dowódcy
Plik:Coa Hungary Family Hunyadi János (extended) big.svg Hunyadi János

20px Władysław III
20px Đurađ Branković

22px Mahmud Çelebi
Siły
nieznana liczba nieznana liczba
Straty
nieznana liczba nieznana liczba

Plik:Hungary Arms.svg Wojny węgiersko-tureckie Plik:Emblem of Turkey.svg

Nikopolis (1396)  ♦  Oblężenie Belgradu (1440)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Sybin (1442)  ♦  Bitwa pod Zlaticą (1443)  ♦  Nisz (1443)  ♦  Bitwa pod Kunowicą (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Bitwa pod Kruševac (1454)  ♦  Bitwa pod Belgradem (1456)  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Šabac (1476)  ♦  Bitwa na Chlebowym Polu (1479)  ♦  Bitwa w wawozie Vrpilam (1491)  ♦  Krbavsko Polje (1493)  ♦  Bitwa pod Dubicą (1513)  ♦  Oblężenie Zimony (1521)  ♦  Oblężenie Szabács (1521)  ♦  Upadek Belgradu (1521)  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Upadek Petrovaradina (1526)  ♦  Bitwa pod Mohaczem (1526)  ♦  Bitwa pod Pusztamarót (1526)  ♦  Güns (1532)  ♦  Eger (1552)  ♦  Szigetvár (1566)  ♦  Calugareni (1595)

18px Wojny serbsko-tureckie Plik:Emblem of Turkey.svg

Oblężenie Belgradu (1440)  ♦  Novo Brdo  ♦  Bitwa pod Niszem (1443)  ♦  Bitwa pod Zlaticą (1443)  ♦  Bitwa pod Kunowicą (1444)  ♦  Leskovac  ♦  Bitwa pod Kruševac (1454)  ♦  Smederevo  ♦  Bitwa pod Belgradem (1456)

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Babinger, Franz (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Bollingen Series 96. Translated from the German by Ralph Manheim. Edited, with a preface, by William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. str. 25.
  2. ↑ Mirčetić, Dragoljub (1994). Vojna istorija Niša: deo 1. Od najstarijih vremena do prvog srpskog ustanka. deo 2. U sredjem veku (700-1459). deo 3. U razdoblju Turske vlasti (1459-1878). Prosveta. str. 95.
  3. ↑ 3,0 3,1 Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W.; Zacour, Norman P. (1990). A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on Europe. Univ of Wisconsin Press. str. 293.
  4. ↑ Der katholische Volksfreund: Wochenschrift für häusliche Erbauung und Belehrung des katholischen Volkes. Rieger. 1855. str. 352.
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 Imber, Colin (2006). The Crusade of Varna, 1443–45. Aldershot: Ashgate Publishing. str. 16-17, 51.
  6. ↑ Gegaj, Athanase (1937), L'Albanie et l'Invasion turque au XVe siècle. Universite de Louvain. str. 120: (W 1443 r. nadarzyła się okazja do realizacji jego planu. Turcy wypowiedzieli wojnę zbuntowanym chrześcijanom. Pod Kunovicą, niedaleko Niszu, doszło do bitwy. Armią sułtana dowodzili Karambeg, Pasza z Rumelii i Scanderbeg. Jednak od początku starcia skrzydło powierzone Scanderbegowi porzuciło swoje pozycje; reszta armii tureckiej...)
  7. ↑ Jireček, Konstantin (1978). Istorija Srba. Slovo ljubve.
  8. ↑ Калић-Мијушковић, Јованка, Европа и Срби: средњи век. Историјски Институт, 2006. str. 405.
  9. ↑ Gregory 2011, str. 389.
  10. ↑ Ćorović, Vladimir (2014). Istorija srpskog naroda. eBook Portal. GGKEY:XPENWQLDTZF. str. 353.
  11. ↑ Željko Fajfrić (1999). Sveta loza Brankovića. Grafosrem.
  12. ↑ Babinger, Franz (1987) [1936]. "Turakhān Beg". In Houtsma, Martijn Theodoor (ed.). E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam, 1913–1936, Volume VIII. Leiden: BRILL. str. 877.
  13. ↑ Gavrilović, Andra (1912). Istorija srpske i hrvatske književnosti usmenoga postanja. Izd. Knjižara G. Kona. str. 26.
  14. ↑ Hussey, Joan Mervyn (1966). The Cambridge Medieval History. University Press. str. 383.
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Куновичка_битка&oldid=37444”