Моравска Србија: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 33: | Linia 33: | ||
=== Konsolidacja === | === Konsolidacja === | ||
| − | Lazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal Stefana Uroša V, w 1371 roku odmówił udziału w bitwie | + | Lazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal [https://pl.wikipedia.org/wiki/Urosz_I_(car) Stefana Uroša V], w 1371 roku odmówił udziału w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_nad_Maric%C4%85 bitwie nad Maricą], w której większość serbskiej armii cesarskiej została zniszczona przez siły [[Imperium|Imperium Osmańskiego]].<ref>''The Late Medieval Balkans: a critical survey from the late twelfth century to the Ottoman ''. John Van Antwerp. University of Michigan, 1994. str. 379. ISBN 0-472-08260-4.</ref> Niedługo potem zmarł Stefan Uroš V. Był ostatnim z cesarzy Niemenjić. Dzięki połączeniu dyplomacji, działań wojskowych, sojuszy i rodziny Lazar wyłonił się z wynikającej z niego próżni władzy jako najpotężniejszy serbski szlachcic, który nie służył Turkom.<ref name=Serbi>Serbian Unity Congress. [https://web.archive.org/web/20090503003156/http://www.serbianunity.net/culture/history/Serb_History/Rulers/Lazar_Hrebeljanovic.html Lazar Hrebeljanovic (1371-1389).]</ref> Dynastyczną legitymację uzyskał poślubiając [https://pl.wikipedia.org/wiki/Milica_Hrebeljanovi%C4%87 Milicę Nemanjić], mimo że zachował jedynie tytuł ''knezia mniejszego'', użył jednak cesarskiego imienia „Stefan”, a także autokracji. |
| − | Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. | + | Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. Jako władca zjednoczył większość Serbii i zdołał pozyskać lojalność większości Serbów. W 1377 r. przyznał tytuł „Króla Serbów” królowi Tvrtko I z Bośni, który miał więcej powiązań z Nemanjićiami niż on sam<ref name = Serbi/>. W następnym roku Lazar został koronowany na „Władcę Serbów i Dunaju, Stefan Książę Lazar, autokrata wszystkich Serbów”.<ref name = unit/> Jego pierwszą ważną akcją wojskową była [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_nad_rzek%C4%85_Dubravnic%C4%85 bitwa nad rzeką Dubrawnicą], w której jego wojska odniosły zwycięstwo nad armią osmańską w południowej Serbii. Nie odnotowano żadnych nowych działań wojennych aż do [[Bitwa pod Pločnikiem|bitwy pod Pločnikiem]] (1386), gdzie to Lazar zdołał zniszczyć armię osmańską i zmusić ją do wycofania się do Niszu.<ref>Evans, Arthur. Through Bosnia and the Herzegóvina on Foot During the Insurrection, (Longmans, Green and Co, 1877), lxiv.</ref> Serbskie wojska również wzięły udział w [https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Bile%C4%87a bitwie pod Bilećią] (1388), gdzie odniosły kolejne zwycięstwo nad Turkami.<ref name=unit>Serbian Unity Congress. [https://web.archive.org/web/20081201173826/http://www.serbianunity.net/culture/history/Serb_History/decline.html Serbian Medieval History.]</ref> |
=== Zniknięcie === | === Zniknięcie === | ||
Wersja z 08:10, 24 lip 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku hiszpańskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku hiszpańskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Serbia Morawska (serb. Moravská Srbija/Моравска Србија, tur. Sırbistan Prensliği), ze względu na związek z rzeką Morawą, było najważniejszym z państw serbskich, które powstały po upadku carstwa serbskiego w 1371 r. Stworzenie tego państwa wiąże się z księciem Lazarem Hrebeljanovićiem, który walczył i zginął w bitwie o Kosowo (1389)[1] o tak zwane królestwo Knez Lazar. Spis treściHistoriaPlik:La serbie en Fin de regne de Lazar-es.svg Serbia księcia Lazara, położona nad Moravą. KonsolidacjaLazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal Stefana Uroša V, w 1371 roku odmówił udziału w bitwie nad Maricą, w której większość serbskiej armii cesarskiej została zniszczona przez siły Imperium Osmańskiego.[2] Niedługo potem zmarł Stefan Uroš V. Był ostatnim z cesarzy Niemenjić. Dzięki połączeniu dyplomacji, działań wojskowych, sojuszy i rodziny Lazar wyłonił się z wynikającej z niego próżni władzy jako najpotężniejszy serbski szlachcic, który nie służył Turkom.[3] Dynastyczną legitymację uzyskał poślubiając Milicę Nemanjić, mimo że zachował jedynie tytuł knezia mniejszego, użył jednak cesarskiego imienia „Stefan”, a także autokracji. Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. Jako władca zjednoczył większość Serbii i zdołał pozyskać lojalność większości Serbów. W 1377 r. przyznał tytuł „Króla Serbów” królowi Tvrtko I z Bośni, który miał więcej powiązań z Nemanjićiami niż on sam[3]. W następnym roku Lazar został koronowany na „Władcę Serbów i Dunaju, Stefan Książę Lazar, autokrata wszystkich Serbów”.[4] Jego pierwszą ważną akcją wojskową była bitwa nad rzeką Dubrawnicą, w której jego wojska odniosły zwycięstwo nad armią osmańską w południowej Serbii. Nie odnotowano żadnych nowych działań wojennych aż do bitwy pod Pločnikiem (1386), gdzie to Lazar zdołał zniszczyć armię osmańską i zmusić ją do wycofania się do Niszu.[5] Serbskie wojska również wzięły udział w bitwie pod Bilećią (1388), gdzie odniosły kolejne zwycięstwo nad Turkami.[4] ZniknięcieLazar zmarł podczas decydującej bitwy o Kosowo w 1389 r. Wraz z większością elity politycznej Serbii. Po jego śmierci jego syn Stefan Lazarević został księciem Serbii w 1389 roku. Natychmiast po bitwie o Kosowo król Węgier Zygmunt zaatakował z północy i zdewastował Serbię. Król Stefan, sfrustrowany przez Węgrów, nie mogąc walczyć na dwóch frontach, przyjął wasal osmańskiego wasala[6], uczestnicząc jako wasal osmański w bitwie pod Karanovasą w 1394 roku, bitwie o Rovine w 1395 roku, bitwie pod Nikopolis w 1396 i bitwa pod Angorą w 1402 r. Został despotą Serbii w 1402 r., a w 1403 r. ogłosił Belgrad stolicą swojego nowego państwa, znanego jako Despotat Serbii, i który zakończył okres Serbii na Morawie. Władcy
Zobacz takżePrzypisy
Linki zewnętrzne
Historia de Serbia (po hiszpańsku) |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||
