Pokój w Szeged

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Pokój w Szeged Pełna nazwa Traktat z Adrianopolu i Szegedu Negocjacje 10 czerwca – 14 sierpnia 1444 Data 15 sierpnia 1444 Miejsce Szeged Warunki Uzgodniono 10-letni rozejm Osmanowie: •zapłacić odszkodowania w wysokości 100.000 złotych florenów •wycofać się z Serbii i Albanii •wypuścić zakładników Strony Plik:Fictitious Ottoman flag 1.svg Imperium Osmańskie Plik:Coa Hungary Country History Vladislaus I (1440–1444).svg Królestwo Węgier Plik:Coat of arms of the Serbian Despotate.svg Despotat Serbii Traktat w Edirne i pokój w Szeged były dwiema połówkami traktatu pokojowego między sułtanem Muradem II z Imperium Osmańskiego a królem Władysławem z Królestwa Węgier. Uczestnikiem postępowania był Despot Đurađ Branković z serbskiego Despotatu. Traktat położył kres chrześcijańskiej krucjacie przeciwko Turkom, przynosząc znaczne korzyści. W ciągu miesiąca Władysław uchylił się od przysięgi pod naciskiem papiestwa i krucjata była kontynuowana. 10 listopada 1444 zakończyła się katastrofą w bitwie pod Warną, w której krzyżowcy zostali wybici, a Władysław zabity. The Treaty of Edirne and the Peace of Szeged were two halves of a peace treaty between Sultan Murad II of the Ottoman Empire and King Vladislaus of the Kingdom of Hungary. Despot Đurađ Branković of the Serbian Despotate was a party to the proceedings. The treaty brought an end to the Christian crusade against the Ottomans with significant gains. Within a month Vladislaus abjured his oath at the urging of the papacy and the crusade continued. On November 10, 1444 it ended in disaster at the Battle of Varna where the crusaders were wiped out and Vladislaus killed. Traktat został zapoczątkowany w Edirne od rozmów Murada z ambasadorem Władysława. W ciągu kilku dni został wysłany do Szeged wraz z ambasadorem Murada, gdzie został sfinalizowany i ratyfikowany przez Władysława. Gdy dotarła na miejsce, komplikacje spowodowały, że negocjacje trwały jeszcze przez kilka dni, aż w końcu złożono przysięgi w Várad. Ratyfikacja miała miejsce 15 sierpnia 1444 r. W Várad. The treaty was started in Edirne with discussions between Murad and Vladislaus' ambassador. Within a few days, it was sent to Szeged with Murad's ambassador, to be finalized and ratified by Vladislaus. Once it arrived, complications caused the negotiations to continue for several more days, and oaths were eventually given in Várad. The ratification took place on August 15, 1444 in Várad. Background Europe in 1470 several decades after the time of the Peace of Szeged Krucjata Warna oficjalnie rozpoczęła się 1 stycznia 1443 r. Bullą krucjaty opublikowaną przez papieża Eugeniusza IV. Jednak walki nie rozpoczęły się zgodnie z planem. Wojska węgierska i turecka Karamanid miały zaatakować jednocześnie Imperium Osmańskie. Wiosną 1443 r., Zanim Węgrzy byli gotowi, Karamanidzi zaatakowali Turków i zostali zdewastowani przez pełną armię sułtana Murada II. [1] The Crusade of Varna officially began on January 1, 1443, with a crusading bull published by Pope Eugene IV. The fighting did not start as planned, however. The Hungarian and the Karamanid Turkish armies were supposed to attack the Ottoman Empire simultaneously. In the spring of 1443, before the Hungarians were ready, the Karamanids attacked the Ottomans and were devastated by Sultan Murad II's full army. Armia węgierska, dowodzona przez króla Władysława, który trzy lata wcześniej zasiadł na tronie w spornych okolicznościach, węgierski generał John Hunyadi i serbski Despot Đurađ Branković, zaatakowali w połowie października. Wygrali pierwsze starcia i zmusili Kasima Paszy z Rumelii i jego współwładzy Turakhan Baga do opuszczenia obozu i ucieczki do Sofii w Bułgarii, aby ostrzec Murada przed inwazją. Spalili wszystkie wioski na ich drodze odwrotu, stosując strategię spalonej ziemi. Kiedy przybyli do Sofii, poradzili sułtanowi spalić miasto i wycofać się na górskie przełęcze, gdzie mniejsza armia osmańska nie byłaby w tak niekorzystnej sytuacji. Wkrótce potem wkroczyło gorzkie zimno. [1] The Hungarian army, led by King Vladislaus, who had come to the throne three years earlier in contentious circumstances, the Hungarian general John Hunyadi, and Serbian Despot Đurađ Branković, attacked in mid-October. They won the first encounters and forced Kasim Pasha of Rumelia and his co-commander Turakhan Beg to abandon their camp and flee to Sofia, Bulgaria to warn Murad of the invasion. They burnt all the villages on their path of retreat in a scorched earth strategy. When they arrived in Sofia they advised the Sultan to burn the city and retreat to the mountain passes beyond, where the Ottoman's smaller army would not be at such a disadvantage. Shortly after, bitter cold set in. Kolejne spotkanie, na przełęczy Zlatitsa tuż przed Bożym Narodzeniem 1443 roku, rozegrało się na śniegu, a Węgrzy zostali pokonani. Kiedy z kolei wycofywali się, wpadli w zasadzkę i pokonali ścigających siły w bitwie pod Kunovicą, gdzie Mahmud Bey, szwagier sułtana i brat wielkiego wezyra Çandarlı Halil Pasha, został wzięty do niewoli. To dało Węgrom iluzję ogólnego chrześcijańskiego zwycięstwa i wrócili triumfalnie. Zarówno król, jak i kościół pragnęli zachować tę iluzję i wydali instrukcje, aby rozpowszechniać słowo o zwycięstwach, ale zaprzeczać każdemu, kto wspomina o porażkach. [1] W międzyczasie Murad wrócił zły z powodu zawodności swoich sił i uwięził Turakhana, obwiniając go za niepowodzenia armii i schwytanie Mahmuda Beya [1]. The next encounter, at Zlatitsa Pass just before Christmas 1443, was fought in the snow and the Hungarians were defeated. As they in turn retreated they ambushed and defeated a pursuing force at the Battle of Kunovica, where Mahmud Bey, brother-in-law of the Sultan and brother of the Grand Vizier Çandarlı Halil Pasha, was taken prisoner. This gave the Hungarians the illusion of an overall Christian victory, and they returned triumphant. The King and the church were both anxious to maintain this illusion and gave instructions to spread word of the victories, but contradict anyone who mentioned the defeats. Murad, meanwhile, returned angry at the unreliability of his forces and imprisoned Turakhan, blaming him for the army's setbacks and Mahmud Bey's capture. Initial negotiations Sultan Murad II Uważa się, że Murad chciał zakończenia wojny. Siostra błagała go o uwolnienie męża, a jego żona Mara, córka Đurađ Brankovića, dodała dodatkową presję. 6 marca 1444 Mara wysłała posła do Brankovica; ich dyskusja rozpoczęła negocjacje pokojowe z Imperium Osmańskim. [1] Murad is believed to have wanted an end to the war. His sister begged him to obtain her husband's release, and his wife Mara, daughter of Đurađ Branković, added additional pressure. On March 6, 1444, Mara sent an envoy to Branković; their discussion started the peace negotiations with the Ottoman Empire. 24 kwietnia 1444 r. Władysław wysłał list do Murada, w którym stwierdził, że jego ambasador Stojka Gisdanić udaje się do Edirne z pełnymi uprawnieniami do negocjacji w jego imieniu. Poprosił, aby po osiągnięciu porozumienia Murad wysłał swoich ambasadorów z traktatem i przysięgą do Węgier, w którym to momencie Władysław również mógł przysięgać pokój. [1] Tego samego dnia Władysław odbył dietę w Budzie, gdzie przysięgał przed kardynałem Julianem Cesarinim, że poprowadzi latem nową wyprawę przeciwko Turkom [1]. On April 24, 1444 Vladislaus sent a letter to Murad, stating that his ambassador, Stojka Gisdanić, was travelling to Edirne with full powers to negotiate on his behalf. He asked that once an agreement was reached, Murad send his own ambassadors with the treaty and his sworn oath to Hungary, at which point Vladislaus could also swear peace. On the same day Vladislaus held a diet at Buda, where he swore before Cardinal Julian Cesarini to lead a new expedition against the Ottomans in the summer. Edirne Wczesne negocjacje doprowadziły do ​​uwolnienia Mahmuda Beya, który przybył do Edirne na początku czerwca 1444 r. Wkrótce przybył tam ambasador Władysława Stojka Gisdanić, wraz z, zgodnie z ustawą podpisaną przez króla Alberta, Vitislavem, przedstawicielem Hunyadiego i dwoma przedstawicielami Brankovića. . Na polecenie papieża Eugeniusza IV, antykwariusz Ciriaco Pizzicolli był również obecny, aby monitorować postęp planów krucjaty. [1] Early negotiations resulted in the release of Mahmud Bey, who arrived at Edirne in early June 1444. Vladislaus' ambassador Stojka Gisdanić arrived soon after, along with, as required by a law signed by King Albert, Hunyadi's representative Vitislav, and two representatives for Branković. At the behest of Pope Eugene IV, the antiquarian Ciriaco Pizzicolli was also present to monitor the progress of the crusade plans. Podczas negocjacji najbardziej kontrowersyjnym punktem było posiadanie naddunajskich twierdz, zwłaszcza Golubac i Smederevo, które Turcy chcieli zachować. Jednak 12 czerwca 1444 r., Po trzech dniach dyskusji, traktat został pospiesznie sfinalizowany, ponieważ İbrahim II z Karamanu najechał ziemie Murada w Anatolii. [1] During the negotiations the most contentious point was the possession of the Danubian fortresses, especially Golubac and Smederevo, which the Ottomans wished to retain. However, on June 12, 1444, after three days of discussion, the treaty was hastily completed because İbrahim II of Karaman had invaded Murad's lands in Anatolia. Vladislaus, King of Poland and Hungary Ostateczne warunki przewidywały, że Murad zwróci wygnanym Brankovicom 24 serbskie miasta, w tym wielkie fortece Golubac i Smederevo. Murad był również zobowiązany do uwolnienia dwóch zaślepionych synów Brankovica, Grgura i Stefana. Przywrócony serbski despotat został poddany wasalowi Osmanom, więc musiał płacić podatki i oferować pomoc wojskową. Zawarto dziesięcioletni rozejm z Węgrami, a wojewoda wołoski Wład II Dracul nie był już zobowiązany do stawania się na dworze Murada, chociaż nadal był zobowiązany do płacenia daniny [1]. Kiedy Murad złożył przysięgę przestrzegania traktatu, został on wysłany na Węgry wraz z Baltaoğlu Süleymanem i Grekiem Vranasem do ratyfikacji przez Władysława, Hunyadiego i Brankovicia. [1] The final terms stated that Murad would return 24 Serbian cities, including the large fortresses of Golubac and Smederevo, to the exiled Branković. Murad was also obliged to release Branković's two blinded sons, Grgur and Stefan. The restored Serbian Despotate was vassalaged to the Ottomans, so he had to pay taxes and offer military aid. A ten-year truce was established with Hungary, and Vlad II Dracul, Voivode of Wallachia, was no longer obliged to attend Murad's court, though he was still required to pay tribute. Once Murad had sworn an oath to observe the treaty, it was sent to Hungary with Baltaoğlu Süleyman and a Greek, Vranas, for ratification by Vladislaus, Hunyadi, and Branković. Intervening politicking Mimo negocjacji traktatowych kontynuowano planowanie krucjaty przeciwko Turkom. Powszechnie przyjmuje się, że Władysław znał wyniki negocjacji w Edirne na początku lipca. Jednak 2 lipca 1444 r., Za namową kardynała Cesariniego, Władysław zapewnił swoich sojuszników, że zamierza poprowadzić krucjatę, oświadczając, że 15 lipca udaje się do Váradu, aby zebrać armię. [1] Despite the treaty negotiations, planning for the crusade against the Ottomans continued. It is generally assumed that Vladislaus knew the results of the negotiations in Edirne by the beginning of July. Yet on July 2, 1444, at the urging of Cardinal Cesarini, Vladislaus reassured his allies of his intention to lead the crusade by declaring he would head to Várad on July 15 to assemble an army. Krucjata wzmocniłaby pretensje Władysława do tronu, a polska frakcja szczególnie chciała zweryfikować jego prawo do panowania nad trzyletnim Władysławem, prawowitym królem Węgier. Zmusił go także przekonujący Cesarini, który żarliwie wierzył w krucjatę. Zanim król złożył swoją deklarację, wieść o negocjacjach pokojowych rozprzestrzeniła się, powodując dodatkową presję ze strony zwolenników krzyżowców, w tym Despoty Konstantyna Dragasesa, aby zrzec się traktatu [1]. Tymczasem w Polsce trwała wojna domowa, a tamtejsza frakcja zażądała jego powrotu, aby ją zakończyć. Straty poprzedniej zimy również przemawiały przeciwko kontynuowaniu wojny. [1] A crusade would add legitimacy to Vladislaus' claim to the throne, and the Polish faction especially wanted verification of his right to rule over the three-year-old Ladislaus, rightful king of Hungary. He was also coerced by the persuasive Cesarini, who fervently believed in the crusade. By the time the King made his declaration word of the peace negotiations had spread, prompting additional pressure from pro-crusaders, including Despot Constantine Dragases, to renounce the treaty. Meanwhile, in Poland there was civil strife, and a faction there demanded he return to end it. The losses during the previous winter also spoke against continuing the war. Władysław nie był jedynym, który został zmuszony. List napisany przez Ciriaco Pizzicolliego 24 czerwca 1444 r. Błagał Hunyadiego o zignorowanie pokoju, stwierdzając, że Turcy są przerażeni „i przygotowują swoją armię raczej do odwrotu niż do bitwy”. Kontynuował, wyjaśniając, że traktat pozwoli Muradowi „pomścić klęskę, którą [Hunyadi] zadał mu w niedawnej przeszłości” oraz że Węgry i inne narody chrześcijańskie powinny najechać Trację po „[ogłoszeniu] wojnie godnej religii chrześcijańskiej ". [1] Vladislaus was not the only one to be coerced. A letter written by Ciriaco Pizzicolli on June 24, 1444 begged Hunyadi to ignore the peace, stating the Turks were terrified "and preparing their army for retreat rather than battle". He continued by explaining that the treaty would allow Murad "to avenge the defeat that [Hunyadi] inflicted on him in the recent past" and that Hungary and the other Christian nations should invade Thrace after "[declaring] a war worthy of the Christian religion". Plik:Despot Djuradj Brankovic.jpg Đurađ Branković, Despot of Serbia Brankovic był znacznie bardziej zainteresowany realizacją traktatu pokojowego i poprosił Hunyadiego o wsparcie. Spodziewano się, że Serbia wróci do Brankovic po ratyfikacji traktatu i jako taki przekupił Hunyadiego, obiecując mu ziemię, którą posiadał na Węgrzech. 3 lipca 1444 r. Panowanie nad Világosvárem zostało na zawsze przeniesione do Hunyadi. Mniej więcej w tym samym czasie, jako dodatkowe zabezpieczenie, przeniesiono również majątki Mukačevo, Baia Mare, Satu Mare, Debrecen i Böszörmény, a Hunyadi stał się największym właścicielem ziemskim w Królestwie. [1] Branković had a much larger interest in the peace treaty going through, and solicited Hunyadi's support. The expectation was that Serbia would be returned to Branković upon ratification of the treaty, and as such, he bribed Hunyadi by promising him the land he held in Hungary. On July 3, 1444, the lordship of Világosvár was transferred, in perpetuity, to Hunyadi. Around the same time, as additional security, the estates of Mukačevo, Baia Mare, Satu Mare, Debrecen, and Böszörmény were also transferred, and Hunyadi became the largest landowner in the Kingdom. Krótko po deklaracji Władysława, mniej więcej w tym samym czasie, gdy pisał list do Hunyadiego, Ciriaco przekazał wiadomość Papieżowi, który z kolei poinformował Cesariniego. W międzyczasie Cesarini postawił karierę na krucjatę, owoc poparcia papieża przeciwko Soborowi Bazylejskiemu, z którego porzucił pod koniec lat trzydziestych XIV wieku. Pozostał więc z koniecznością znalezienia rozwiązania satysfakcjonującego obie strony. [1] Shortly after Vladislaus' declaration, around the same time as writing the letter to Hunyadi, Ciriaco passed the news to the Pope, who in turn informed Cesarini. Cesarini, meanwhile, had staked his career on the crusade, a product of his supporting the Pope against the Council of Basel, which he had abandoned in the late 1430s. He was therefore left with the necessity of finding a solution satisfactory to both sides. Szeged Na początku sierpnia do Szegedu przybyli ambasadorowie osmańscy Baltaoğlu i Vranas. 4 sierpnia 1444 r. Kardynał Cesarini wdrożył rozwiązanie, które stworzył dla króla. W obecności Hunyadiego, baronów i prałatów Królestwa Węgier, Władysław uroczyście zgodził się „zrzec się wszelkich traktatów, obecnych lub przyszłych, które zawarł lub miał zawrzeć z sułtanem”. Cesarini starannie sformułował deklarację w taki sposób, aby negocjacje mogły być kontynuowane, a traktat nadal mógł być ratyfikowany pod przysięgą, bez wykluczania możliwości krucjaty lub łamania warunków traktatu, ponieważ przysięga została unieważniona jeszcze przed jej złożeniem [1]. At the beginning of August, the Ottoman ambassadors Baltaoğlu and Vranas arrived in Szeged. On August 4, 1444, Cardinal Cesarini implemented the solution he had created for the King. With Hunyadi, the barons, and the prelates of the Kingdom of Hungary in attendance, Vladislaus solemnly agreed to "abjure any treaties, present or future, which he had made or was to make with the Sultan". Cesarini had carefully worded the declaration such that negotiations could continue and the treaty could still be ratified by oath, without removing the possibility of a crusade or breaking the terms of the treaty because the oath was invalidated even before it was given. Pomimo rozwiązania Cesariniego negocjacje trwały dziesięć dni. Ostateczna wersja traktatu przywróciła Serbię jako państwo buforowe i zadecydowała o jej powrocie do Brankovića [2], a także o zwrocie Albanii i wszystkich innych podbitych terytoriów, w tym 24 fortec, na Węgry. Osmanowie musieli również zapłacić odszkodowanie w wysokości 100 000 złotych florenów i uwolnić dwóch synów Brankovica. [3] [4] W międzyczasie Węgry zgodziły się nie atakować Bułgarii ani przekraczać Dunaju [2] i zawarto rozejm na 10 lat. Podejrzewa się również, że Brankovic, który najwięcej zyskał na traktacie, zakończył prywatne negocjacje z Baltaoglu, choć ich wyniki nie są znane. 15 sierpnia 1444 r. Traktat został ratyfikowany w Várad za przysięgą przez Hunyadiego, zarówno w imieniu samego króla, jak i całego narodu węgierskiego, oraz Brankovića [1]. Despite Cesarini's solution, the negotiations lasted for ten days. The final version of the treaty re-established Serbia as a buffer state and settled its return to Branković, as well as the return of Albania and all other territory conquered, including 24 fortresses, to Hungary. The Ottomans also had to pay an indemnity of 100,000 gold florins and release Branković's two sons. Hungary, meanwhile, agreed to not attack Bulgaria or cross the Danube, and a truce of 10 years was established. It is also suspected that Branković, who gained the most from the treaty, concluded his own private negotiations with Baltaoğlu, though the results are unknown. On August 15, 1444, the treaty was ratified in Várad with oaths by Hunyadi, for both himself and "on behalf of the King himself and all the people of Hungary", and Branković. Consequences 22 sierpnia 1444 roku, tydzień po zakończeniu negocjacji, Branković odbił Serbię. W tym tygodniu Władysław zaoferował także Hunyadiemu tron ​​Bułgarii, jeśli był skłonny zrzec się przysięgi, którą był. Do połowy września wszystkie transfery, zarówno te zadekretowane przez traktat, jak i te w ramach negocjacji w tle, zostały zakończone, dzięki czemu krucjata stała się głównym celem Węgier. [1] On August 22, 1444, a week after the negotiations were finalized, Branković retook Serbia. During that week, Vladislaus also offered the throne of Bulgaria to Hunyadi, if he was amenable to abjuring his oath, which he was. By mid-September, all transfers, both those decreed by the treaty and those by background negotiations, were completed, allowing the crusade to become Hungary's primary focus. Plik:Battle of Varna 1444.PNG King Vladislaus at the Battle of Varna Tymczasem Imperium Osmańskie nie słyszało o niezdolności Cesariniego do traktatu. Pod koniec sierpnia 1444 roku Karamanidzi zostali pokonani, pozostawiając Murad z wrażeniem, że jego granice są bezpieczne. Spodziewał się, że korzystne warunki przyznane zarówno w pokoju w Szeged, jak iw porozumieniu z İbrahimem II z Karamanu zapewnią trwały pokój. Dlatego wkrótce po poddaniu się Karamanidów Murad abdykował na rzecz Mehmeda II, swojego dwunastoletniego syna, chcąc cieszyć się spokojną emeryturą. [1] [2] The Ottoman Empire, meanwhile, had not heard of Cesarini's invalidation of the treaty. By the end of August 1444, the Karamanids were subdued, leaving Murad with the impression that his borders were secure. He expected that the favorable terms granted in both the Peace of Szeged and the settlement with İbrahim II of Karaman would give a lasting peace. Shortly after the Karamanids' submission, therefore, Murad abdicated in favor of Mehmed II, his twelve-year-old son, intending to enjoy a peaceful retirement. Nadzieja Murada się nie spełniła. Pod koniec września przygotowania Węgier do krucjaty były zakończone, a ich sojuszników były już zaawansowane. Wiele wcześniej niepodległych terytoriów osmańskich zaczęło odzyskiwać swoje ziemie, a 20 września 1444 r. Wojska węgierskie zaczęły maszerować na południe od Szegedu. Marsz poszedł dobrze dla Węgrów, co skłoniło Turków do przypomnienia Murada. 10 listopada 1444 r. Obie armie starły się w bitwie pod Warną, podczas gdy Turcy walczyli pod sztandarem Murada z przybitym do niej złamanym traktatem. Krzyżowcy zostali ostatecznie pokonani, a Władysław zginął. Węgry ponownie pogrążyły się w wojnie domowej, a usunięcie zagrożenia dla frontu bałkańskiego osmańskiego pozwoliło im skoncentrować siły w celu podboju Konstantynopola (Stambułu) w 1453 r. [1] [3] [4]. Murad's hope was not fulfilled. By late September Hungary's preparations for the crusade were complete, and those of their allies were well underway. Many formerly independent Ottoman fringe territories began reclaiming their land, and on September 20, 1444, the Hungarian army began marching south from Szeged. The march went well for the Hungarians, prompting the Ottomans to recall Murad. On November 10, 1444, the two armies clashed at the Battle of Varna, the Ottomans fighting under Murad's standard with the broken treaty nailed to it. The crusaders were decisively defeated and Vladislaus was killed. Hungary relapsed into civil war and the removal of the threat to the Ottoman's Balkan front allowed them to concentrate forces for the conquest of Constantinople (Istanbul) in 1453. References {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}