Eisenachi csata: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 25: | Linia 25: | ||
== Preludium == | == Preludium == | ||
| − | Po bitwie pod | + | Po [[Bitwa pod Pozsony|bitwie pod Pozsony]] zakończonej katastrofalną klęską atakujących armii wschodnich Franków pod wodzą księcia Bawarii [https://pl.wikipedia.org/wiki/Luitpold Luitpolda], Węgrzy kierując się filozofią wojny nomadycznej: ''zniszczyć całkowicie wroga lub zmusić go do poddania się'', najpierw zmusili księcia Bawarii [[Arnulf[[a do zapłacenia im daniny i pozwolenia ich armiom przekroczyć ziemie księstwa, by zaatakować inne terytoria niemieckie i chrześcijańskie<ref name='Bóna'>Bóna, István (2000). ''A magyarok és Európa a 9-10. században'' [''Węgrzy i Europa w IX-X wieku'']. Budapest: História - MTA Történettudományi Intézete. str. 36. ISBN 963-8312-67-X.</ref>, a następnie rozpoczęły dalekosiężne kampanie przeciwko innym księstwom frankijskim. |
| − | + | [[File:Europe and the Hungarian campaign of 908.jpg|thumb|400px|Kampania węgierska w 908 roku i bitwa pod Eisenach]] | |
| − | + | Pierwszym z nich był atak jednej armii węgierskiej na Turyngię i Saksonię. Nie był to jednak pierwszy atak Węgrów w Saksonii, bo dwa lata wcześniej dwie armie węgierskie po kolei zdewastowały księstwo, poproszone o przybycie przez słowiańskie plemię '''Dalamanci''', mieszkające w pobliżu Miśni, zagrożone atakami Sasów i grabieżami. W swojej kampanii w 908 r. Węgrzy ponownie wykorzystali terytorium Dalamanci, aby zaatakować Turyngię i Saksonię, pochodząc z Czech lub Śląska, gdzie żyły plemiona słowiańskie, podobnie jak w 906 r.<ref name="Bóna"/> Siły Turyngii i Saksonii pod dowództwem księcia Turyngii [https://en.wikipedia.org/wiki/Burchard,_Duke_of_Thuringia Burcharda] spotkały się z Węgrami na polu bitwy pod Eisenach. Liczebność wojsk nie jest znana, ani dowódca wojsk węgierskich, choć możliwe, że był to ten sam dowódca, który doprowadził Węgrów do wielkich zwycięstw w bitwach pod Pozsony w 907 r., Augsburgiem i Rednitz w 910 r., ostatecznych w swych rozstrzygnięciach (unicestwienie sił wroga wraz z ich przywódcami). | |
| − | |||
| − | Pierwszym z nich był atak jednej armii węgierskiej na Turyngię i Saksonię. Nie był to jednak pierwszy atak Węgrów w Saksonii, bo dwa lata wcześniej dwie armie węgierskie po kolei zdewastowały księstwo, poproszone o przybycie przez słowiańskie plemię Dalamanci, mieszkające w pobliżu Miśni, zagrożone atakami Sasów | ||
| − | |||
| − | |||
== Bitwa == | == Bitwa == | ||
Wersja z 09:17, 14 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Eisenachi csata (pol. Bitwa pod Eisenach) w 908 r.[1] była miażdżącym zwycięstwem armii węgierskiej nad armią niemiecką złożoną z rycerzy z Frankonii, Saksonii i Turyngii. Spis treściŹródłaGesta Regum Francorum excerpta, ex originali ampliata. TłoTa bitwa jest częścią wojny węgiersko-niemieckiej, która rozpoczęła się w 900 roku po węgierskim podboju Panonii (Zadunaja) i trwała do 910 roku, bitwy pod Augsburgiem i Rednitz, obie zakończone katastrofalnymi klęskami niemieckimi, które zmusiły niemieckiego króla Ludwika IV Dziecięcia i księstwa niemieckie by zaakceptowały straty terytorialne i złożyły hołd Węgrom.[2] PreludiumPo bitwie pod Pozsony zakończonej katastrofalną klęską atakujących armii wschodnich Franków pod wodzą księcia Bawarii Luitpolda, Węgrzy kierując się filozofią wojny nomadycznej: zniszczyć całkowicie wroga lub zmusić go do poddania się, najpierw zmusili księcia Bawarii [[Arnulf[[a do zapłacenia im daniny i pozwolenia ich armiom przekroczyć ziemie księstwa, by zaatakować inne terytoria niemieckie i chrześcijańskie[3], a następnie rozpoczęły dalekosiężne kampanie przeciwko innym księstwom frankijskim. Plik:Europe and the Hungarian campaign of 908.jpg Kampania węgierska w 908 roku i bitwa pod Eisenach Pierwszym z nich był atak jednej armii węgierskiej na Turyngię i Saksonię. Nie był to jednak pierwszy atak Węgrów w Saksonii, bo dwa lata wcześniej dwie armie węgierskie po kolei zdewastowały księstwo, poproszone o przybycie przez słowiańskie plemię Dalamanci, mieszkające w pobliżu Miśni, zagrożone atakami Sasów i grabieżami. W swojej kampanii w 908 r. Węgrzy ponownie wykorzystali terytorium Dalamanci, aby zaatakować Turyngię i Saksonię, pochodząc z Czech lub Śląska, gdzie żyły plemiona słowiańskie, podobnie jak w 906 r.[3] Siły Turyngii i Saksonii pod dowództwem księcia Turyngii Burcharda spotkały się z Węgrami na polu bitwy pod Eisenach. Liczebność wojsk nie jest znana, ani dowódca wojsk węgierskich, choć możliwe, że był to ten sam dowódca, który doprowadził Węgrów do wielkich zwycięstw w bitwach pod Pozsony w 907 r., Augsburgiem i Rednitz w 910 r., ostatecznych w swych rozstrzygnięciach (unicestwienie sił wroga wraz z ich przywódcami). BitwaNie znamy wielu szczegółów na temat tej bitwy, ale wiemy, że była to miażdżąca klęska dla Niemców, a przywódca armii chrześcijańskiej: Burchard, książę Turyngii, został zabity wraz z Egino, księciem Turyngii i Rudolfem I, Biskup Würzburga wraz z większością niemieckich żołnierzy. Węgrzy następnie splądrowali Turyngię i Saksonię aż do Bremy [4], wracając do domu z wieloma łupami. [5] [6] We do not know many details about this battle, but we know that it was a crushing defeat for the Germans, and the leader of the Christian army: Burchard, Duke of Thuringia was killed, along with Egino, Duke of Thuringia and Rudolf I, Bishop of Würzburg, together with the most part of the German soldiers. The Hungarians then plundered Thuringia and Saxonia as far north as Bremen,[4] returning home with many spoils.[5][6] NastępstwaSzablon:See also Szablon:See also Po tym zwycięstwie węgierskie kampanie przeciwko księstwom niemieckim trwały do 910 r., Bitwy pod Augsburgiem i Rednitz zakończyły się katastrofalnymi klęskami niemieckimi, po których król niemiecki Ludwik Dzieciątko zawarł pokój z Księstwem Węgier, godząc się na złożenie hołdu temu drugiemu. oraz uznanie zdobyczy terytorialnych Węgier w czasie wojny. [2] After this victory the Hungarian campaigns against the German duchies continued until 910, the battles of Augsburg and Rednitz, ended with disastrous German defeats, after which the German king Louis the Child concluded peace with the Principality of Hungary, accepting to pay tribute to the latter, and recognizing the Hungarian territorial gains during the war.[2] Przypisy
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
