Újlaki Lőrinc

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Lovro Iločki (pol. "Wawrzyniec z Iloku", węg. Újlaki Lőrinc) (* sierpień 1459, † czerwic 1524), chorwacko-węgierski szlachcic, członek rodziny szlacheckiej Iločki. Posiadał tytuł „wojewody (księcia) Ilok” i bana Bośni, a za życia był banem Maczwy (1477–1492), banem Belgradu (1511–1513), członek Królewskiej Rady Izby (około 1516) i sędzia królewski (1517–1524). Biografia Pochodzenie i rodzina Lőrinc urodził się między 6 sierpnia a 3 września 1459 r. Syn Mikołaja, bana (wicekróla) Chorwacji, wojewody Siedmiogrodu, a także tytularnego króla Bośni i jego drugiej żony Doroty Széchy de Felsőlendva, urodził się teraz Lőrinc prawdopodobnie w Iloku, siedzibie rodziny, jako potomek niegdyś niższej szlachty z hrabstwa Dubica w Dolnej Slawonii (obszar odpowiadający współczesnej północno-zachodniej Bośni, na prawym brzegu rzeki Sawy), którego pierwszym znanym członkiem był Gug (w niektórych źródłach Göge), który żył w XIII wieku. Był trzecim z rzędu, który nosił w rodzinie nazwisko Lőrinc; jego prapradziadek był Lőrinc I, zwany Slaven (łac. Sclavus, węg. Tót), który zmarł w 1349 r., a bratanek tego ostatniego miał na imię Lőrinc II (fl. 1325–1367). Pozostając jedynym męskim potomkiem swego ojca, odziedziczył po śmierci ojca w 1477 r. duże majątki z wieloma zamkami i ufortyfikowanymi miastami. Teraz udało mu się zachować władzę i reputację rodziny. Z dwóch jego małżeństw miał tylko jednego syna, który zmarł w młodym wieku. Jego pierwszą żoną była Katarzyna Pongrác de Dengeleg, córka Jana Pongráca, wojewody Siedmiogrodu, zmarłego około 1510 roku. Następnie poślubił Magdalenę Bakóci, która go przeżyła i później wyszła za Władysława More de Csula. Orientacja polityczna Po raz pierwszy wzmiankowany w dokumentach już w 1460 r., a następnie w testamencie swego ojca w 1471 r. Lőrinc odziedziczył w 1477 r. nie tylko cały majątek ojca, ale także ciągłość orientacji politycznej tego ostatniego. Stało się to widoczne po śmierci króla Macieja Korwina w 1490 r., gdy on, podobnie jak większość chorwackiej szlachty, mocno popierał nieślubnego syna Macieja, Jana Korwina, by został nowym królem. Ponieważ szlachta węgierska preferowała i ostatecznie wybrała Władysława II Jagiellończyka, nie przyjął go, ale przyłączył się do zwolenników trzeciego kandydata na tron ​​Maksymiliana I z Austrii, który rozpoczął wojnę z Jagiellonem. Był to długotrwały związek między Habsburgami a rodem Iloków, ponieważ jego ojciec Mikołaj był zwolennikiem Fryderyka III na długo przed urodzeniem Lőrinca, a nawet został ojcem chrzestnym nowo narodzonego syna Fryderyka Maksymiliana w 1459 roku. W wojnie między dwoma pretendentami do korony, która trwała od 1490 do 1491 roku i zakończyła się podpisaniem pokoju w Pozsony, był on zdecydowanie po stronie Habsburgów. Pod koniec działań wojennych nadal nie uznawał traktatu i Jagiellończyka jako nowego króla rządzącego. Gdy wojska Jagiellończyka zaatakowały go w 1494 r., został zmuszony do wycofania się i ucieczki, tracąc prawie wszystkie swoje majątki. W końcu zmienił zdanie i z pomocą kilku wpływowych doradców królewskich, udało mu się dotrzeć do króla na audiencji w Peczu, aby go przeprosić i pogodzić. Dopiero w 1496 r. zwrócono mu jego majątki, pod warunkiem przejęcia po jego śmierci bez pozostawienia męskiego dziedzica. Dojrzały wiek i ostatnie lata Otrzymawszy z powrotem swoje posiadłości, starał się, podobnie jak wcześniej jego ojciec, utrzymywać je oraz budować i odnawiać fortyfikacje, z uwagi na rosnące z dnia na dzień zagrożenie osmańskie. Wszystkie jego ziemie teraz odsłonięte były w północno-wschodniej Bośni i południowej części banatu Maczwy. Wspierał Kościół katolicki i był jego patronem. Sfinansował wzniesienie nowych obiektów sakralnych i odnowę starych. Szczególnie skoncentrował swoje wysiłki na wezwaniu papieża do kanonizacji Jana Kapistrana, ponieważ ten katolicki męczennik zmarł w Iloku i został tam pochowany w miejscowym kościele franciszkańskim, lecz bezskutecznie. Po pojednaniu z królem pełnił kilka wysokich obowiązków państwowych, m.in. bana Belgradu (1511–1513), członka Królewskiej Rady Izby (ok. 1516) i sędziego królewskiego (1517–1524). Zmarł między 23 maja a 15 czerwca 1524 r. i został pochowany w kościele franciszkańskim św. Jana Kapistrana w swoim mieście Ilok, obok grobów jego pierwszej żony Katarzyny i ojca Mikołaja. Chociaż nieco uszkodzony, jego nagrobek jest raczej dobrze zachowany i jest dziś dostępny dla zwiedzających. Zobacz także Ród Iločki Jan Kapistran Banat Maczwy Banat Bealgradu Linki zewnętrzne Duke Lovro of Ilok – ruler in Ilok's Palace Lovro / Lawrence – the last scion of his family The tombstones of Nicholas and Lawrence of Ilok Lovro / Lawrence of Ilok in the book A history of the Croatian people from their arrival on the shores of the Adriatic to the present day written by Francis Ralph, New York 1962 The Church of St. John of Capistrano in Ilok holds the remains of Nicholas and Lawrence of Ilok