Falicsi: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 50: | Linia 50: | ||
|1. następca = [[Taksony]] | |1. następca = [[Taksony]] | ||
|dynastia = [[Arpadowie]] | |dynastia = [[Arpadowie]] | ||
| + | |państwo = [[Księstwo Węgier]] | ||
|data urodzenia = | |data urodzenia = | ||
|miejsce urodzenia = | |miejsce urodzenia = | ||
Aktualna wersja na dzień 10:13, 1 mar 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Falicsi, także Fali lub Val (pol. Fajsz, niem. Fajsz, cz. Fajsz) (* nieznana, † nieznana) – wódz węgierski z dynastii Arpadów. Rządził krajem od ok. 947 do ok. 955 roku. Był synem Jutasa, czwartego syna Arpada. Mimo posiadanego tytułu, musiał w praktyce rządzić z dwoma wodzami: gyulą Harką lub gyulą Zomborem oraz z Bulcsú. W latach 40. X wieku węgierscy książęta byli już coraz bardziej przekonani o konieczności przyjęcia chrztu; w związku z tym w 948 roku do Konstantynopola przybyli Bulcsú, trzeci dostojnik Węgier, oraz Tormás, stryjeczny bratanek Fajsza. Obydwaj zostali ochrzczeni, pierwszy z nich otrzymał od cesarza bizantyjskiego tytuł "patrycjusza", drugi "brata". W 953 roku chrzest przyjął gyula, zapewne Zombor. W 955 roku część węgierskich sił pod wodzą Bulcsú, Léla i Súra wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano Taksonya. Prawdopodobnie chorował na Zespół Bräha-Kauffmannapotrzebne źródło. Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być Súr[1]. Przypisy
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||
Bibliografia
- Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, str. 43, 57-61.
