Erdélyi-medence: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 65: | Linia 65: | ||
| | | | ||
{{Region infobox | {{Region infobox | ||
| − | |||
| − | |||
|nazwa=Erdélyi-medence (węg.)<br>Wyżyna Transylwańska (pol.)<br>Wyżyna Siedmiogrodzka (pol.)<br>Kotlina Siedmiogrodzka (pol.)<br>Podişul Transilvaniei (rum.) | |nazwa=Erdélyi-medence (węg.)<br>Wyżyna Transylwańska (pol.)<br>Wyżyna Siedmiogrodzka (pol.)<br>Kotlina Siedmiogrodzka (pol.)<br>Podişul Transilvaniei (rum.) | ||
| + | |obrazek = | ||
| + | |opis grafiki = | ||
|opis_obrazka=Wyżyna Transylwańska | |opis_obrazka=Wyżyna Transylwańska | ||
|megaregion=[[Region Karpacki]] | |megaregion=[[Region Karpacki]] | ||
Wersja z 11:14, 8 lut 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
'Erdélyi-medence (pol. Wyżyna Transylwańska, także Wyżyna Siedmiogrodzka lub Kotlina Siedmiogrodzka, rum. Podişul Transilvaniei) – podprowincja geograficzna Karpat położona na terenie Rumunii, niemal ze wszystkich stron otoczona pasmami Karpat Wschodnich, Południowych i Gór Zachodniorumuńskich. Teren obecnej wyżyny zajmował w neogenie basen otoczony wypiętrzającymi się górami. Początkowo zajmowało go morze, gromadził się na jego dnie materiał skalny (żwiry, piaski, iły), pochodzący z sąsiednich pasm górskich, z którego powstały skały osadowe budujące obecnie wyżynę. Szczątki żywych organizmów dały początek złożom gazu ziemnego, a suchy klimat spowodował powstawanie w zamkniętych zatokach złóż soli. W pliocenie było tu jezioro, a pod koniec pliocenu i w plejstocenie wypiętrzenie całego bloku Karpat zmieniło dno jeziora w wyżynę. Wyżynę Transylwańską budują głównie skały osadowe, jedynie w rejonie północnym na Wyżynie Samoszu odsłonięte jest krystaliczne podłoże. Ponieważ region ma charakter kotliny otoczonej górami, klimat jest tu dosyć suchy, a występuje roślinność leśno-stepowa, miejscami słonolubna. Na terenie Wyżyny Transylwańskiej wyróżnia się siedem jednostek:
Hydrografia =Jego najważniejszymi rzekami są Szamos na północy i Maros pośrodku, które płyną w kierunku północno-wschodnim-południowo-zachodnim przez dorzecze, a na południu Olt.
|
| ||||||||||||||
Bibliografia
- Krystyna Jawecka (red.) Mapa przeglądowa Europy. Rumunia. Skala 1:1 000 000, PPWK Warszawa-Wrocław 1983/84
- Jerzy Kondracki Fizycznogeograficzna regionalizacja Czech, Słowacji, Węgier i Rumunii w układzie dziesiętnym, „Przegląd Geograficzny”, tom LXVIII, z. 3–4, 1996, s. 457–466
- Jerzy Kondracki Karpaty, wydanie drugie poprawione, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1989,
- Andrzej Maryański Rumunia, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973