Erdélyi-szigethegység i Erdélyi-medence: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 39: | Linia 39: | ||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
* Krystyna Jawecka (red.) ''Mapa przeglądowa Europy. Rumunia. Skala 1:1 000 000'', PPWK Warszawa-Wrocław 1983/84 | * Krystyna Jawecka (red.) ''Mapa przeglądowa Europy. Rumunia. Skala 1:1 000 000'', PPWK Warszawa-Wrocław 1983/84 | ||
| − | * | + | * Jerzy Kondracki ''Fizycznogeograficzna regionalizacja Czech, Słowacji, Węgier i Rumunii w układzie dziesiętnym'', "Przegląd Geograficzny", tom LXVIII, z. 3-4, 1996, s. 457-466 |
| − | * Jerzy Kondracki ''Karpaty'', wydanie drugie poprawione, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1989, | + | * Jerzy Kondracki ''Karpaty'', wydanie drugie poprawione, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1989, ISBN 83-02-04067-3 |
| − | * | + | * Andrzej Maryański ''Rumunia'', Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973 |
| | | | ||
Wersja z 11:04, 19 lut 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Erdélyi-szigethegység i Erdélyi-medence (pol. Góry Zachodniorumuńskie i Wyżyna Transylwańska) – prowincja fizycznogeograficzna Regionu Karpackiego, część właściwych Karpat. Leży w całości na obszarze Rumunii. Stanowi centrum historycznego Siedmiogrodu. Prowincja składa się z dwóch sąsiadujących regionów – Erdélyi-medence (Gór Zachodniorumuńskich) i Erdélyi-szigethegység (Wyżyny Transylwańskiej). O podobieństwie tych regionów stanowi ich wyżynno-górski charakter (Wyżyna – 600-700 m n.p.m., Góry – do 1847 m n.p.m.), budowa geologiczna i położenie – wewnątrz łuku Karpat. Erdélyi-szigethegység (Góry Zachodniorumuńskie) mają postać zwartego masywu skały krystalicznego otoczonego młodszymi skałami osadowymi z dużym udziałem młodych skał magmowych. Z kolei Erdélyi-medence (Wyżyna Transylwańska) jest zbudowana ze skał osadowych (do 2500 m miąższości) na podłożu krystalicznym i stanowi dawne dno morskie (później jeziorne). Pod koniec pliocenu i w plejstocenie masyw i dno zostały wypiętrzone wraz z całym blokiem Karpat – masyw uległ odnowieniu, a dno jeziora zmieniło się w wyżynę. Następnie obie jednostki zostały poddane intensywnej erozji rzecznej, wcinającej się do 250-300 m w głąb pierwotnej powierzchni. PodziałyDzielą się na makroregiony:
Bibliografia
|
| |||||||||||
