Szászsebesszék

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Stuhl Mühlbach.svg Scaunul Sebeşului în secolul al XV-lea Plik:Scaunul Sebesului CoA.png Herb Szászsebesszék egykori Sierżant saski (po niemiecku Mühlbacher Stuhl, po łacinie Sedes Sebesiensis, po rumuńsku Scaunul Sebeș) był specjalną jednostką administracyjną Królestwa Węgier, Transylwanii, w Królestwie w latach 1303-1876: jedna z saksońskich katedr w Siedmiogrodzie. Jego powierzchnia wynosiła 323 km3, jego centrum była Saksonia. Szászsebesszék (németül Mühlbacher Stuhl, latinul Sedes Sebesiensis, románul Scaunul Sebeș) különleges közigazgatási egység volt a Magyar Királyságban, Erdélyben, a Királyföldön 1303 és 1876 között: az erdélyi szász székek egyike. Területe 323 km², központja Szászsebes volt. Historia Został wymieniony jako drugi w kolejności chronologicznej po Sybinie. Na czele stał sędzia królewski, który początkowo był mianowany przez króla, a od 1469 r. Sam mógł wybrać katedrę. Był podporządkowany sędziemu (judex sedis lub pretor). Zgromadzenie składało się z dwunastu przysięgłych wybieranych co roku, a także przedstawicieli cechów, burżuazji miejskiej i wolnego chłopstwa. Liczba jej urzędników wzrosła po przyłączeniu Siedmiogrodu do imperium Habsburgów. Szebenszék után időrendben másodikként említették. Élén a királybíró állt, akit kezdetben a király nevezett ki, 1469-től maga a szék választhatta. Aláárendeltje volt a székbíró (judex sedis vagy pretor). A székgyűlésben tizenkét, évente választott esküdt, valamint a céhek, a városi polgárság és a szabad parasztság képviselői foglaltak helyet. Hivatalnokainak száma Erdélynek a Habsburg Birodalomba való csatolása után felduzzadt. W latach 1784–1790 i 1849–1860 należał do powiatu sybańskiego. 1784–1790 és 1849–1860 között a nagyszebeni kerülethez tartozott. W 1869 r. Liczyło 19 237 mieszkańców, z których Károly Keleti oszacował, że 15248 (79,3%) było rodzimymi użytkownikami rumuńskiego, 3891 (20,2%) niemieckiego i 96 (0,5%) węgierskim rodzimym językiem. Z wyjątkiem Péterfalvy, wszystkie jej osady miały większość rumuńską. Najliczniejsze grupy wyznaniowe to 14 795 (76,9%) prawosławni, 3667 (19,1%) luteranie i 514 (2,7%) rzymskokatolicy. 1869-ben 19 237 lakosa volt, akik közül Keleti Károly becslése szerint 15 248 (79,3%) román, 3891 (20,2%) német és 96 (0,5%) magyar anyanyelvű. Péterfalva kivételével valamennyi települése román többségű volt. A népesebb felekezeti csoportok: 14 795 fő (76,9%) ortodox, 3667 (19,1%) evangélikus és 514 (2,7%) római katolikus. W 1876 r. Został przyłączony do nowo powstałego powiatu Sibiu. Az 1876-os megyerendezés során az újonnan létrejött Szeben vármegyéhez csatolták. Rozliczenia (Niemiecka nazwa jest w nawiasach). Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa węgierska Câlnic Kelling Kelnek Deal Dallen Dál Lancrăm Langendorf Lámkerék Loman Lammdorf Lamendorf Lomány Petrești Petrifalău Petersdorf Péterfalva Pianu de Jos Pianu Săsesc Deutsch-Pien Alsopian Szászpián Pianu de Sus Pianu Românesc Rumänisch-Pien Felsőpián Purcăreți Sebespurkerec Răchita Rekitzdorf Rekita Răhău Reichau Reho Sebeș Sebeșu Săsesc Mühlbach Müllenbach Szászsebes Strungari Strägendorf Sztrugár Alsópián avagy Szászpián (Deutsch-Pien) Felsőpián (Rumänisch-Pien) Dál (Dallen) Kelnek (Kelling) Lámkerék (Langendorf) Lomány (Lammdorf vagy Lamendorf) Péterfalva (Petersdorf) Rehó (Reichau) 1805-től Rekitta (Rekitzdorf) Sebespurkerec Szászsebes (Mühlbach' vagy Müllenbach) Szebenrécse avagy Récse (Rätsch) Sztrugár (Strägendorf) Źródła Dorin Ovidiu Dan: Contribuții la istoria scaunului săsesc Sebeș. In: Apulum XLII. (2005)