Zwei Stühle

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku niemieckim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku niemieckim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Zwei-Stühle-Siegel-1492.jpg Pieczęć Zwei Stühle (1492) Plik:Zwei Stühle.svg Zwei Stühle an der Großen Kokel Plik:Mediascher Stuhl-Josephinische Landesaufnahme 1769-1773.jpg Mediascher Stuhl (1770) ??? (pol. Dwie Lokacje, niem. Zwei Stühle, czasami z dodatkiem die Zwei Stühle Mediasch und Schelk (pol. Dwie lokacje Mediasch i Schelk), później tylko Mediascher Stuhl − pol. Lokacja Mediasch), wyznaczają historyczne obszary lokacji: Mediasch (lokacja nadrzędna) i Schelk (lokacja podrzędna) na Királyföld w Siedmiogrodzie, a także sąd oraz okręgi administracyjne Universitas Saxonum Sasów siedmiogrodzkich dla tych obszarów. Historia Plik:Scaunul Mediasului CoA.svg Herb Mediasch Plik:Scaunul Seica CoA.svg Herb Marktschelken Tereny lokacji, wówczas jeszcze powiatowe, zostały zasiedlone od połowy XIII wieku przez osadników siedmiogrodzko-saskich z „Altlandu” − prowincji Sieben Stühle (rum. Sibiu) w drodze wewnętrznej kolonizacji. Pierwotnie położona na ziemi powiatowej i podlegający jurysdykcji hrabiego Seklerów, węgierski król Karol Robert przyznał „Sasom a Mediasch, Schelk i Birthälm” w 1315 r. „te same wolności”, co prowincji Sybin. W kolejnym dokumencie z 1318 roku król wydał „Sasom z Mediasch, Marktschelken i Kleinschelken” następstwo wojskowe i królewską gościnność za roczną wypłatą 400 marek srebra Martinszins. Przywilej ten był później kilkakrotnie odnawiany, ale obie lokacje pozostawały pod zwierzchnictwem hrabiego Sekleróœ, któremu jednak przydzielono wybieranych sędziów. Po powstaniu Sasów przeciwko królowi Karolowi Robertowi, w latach 1325-1329 saskie powiaty zostały przekształcone w okręgi i katedry − typowe wówczas obszary sądownicze i administracyjne autonomicznych grup ludności. W 1402 roku Mediascher Hann Kunz (villicus Cuncz) i hrabia Kleinkopischer (comes de parva Kabaz) Michael od króla Zygmunta uzyskali zwolnienie dwóch lokacji spod jurysdykcji hrabiego Szeklerów. Odtąd mogli swobodnie wybierać swojego sędziego i „mówić dobrze, jak to się dzieje w Siedmiu '; Lokacjach”. W 1487 roku Dwie Lokacje (niem Zwei Stühle) połączyły się z prowincją Sybin (Siedem Lokacji) (niem. Sieben Stühle), dystryktami: Kronsztadzkim i Bistritz, tworząc Universitas Saxonum (pol. Powszechność Saska), po tym jak król Macieja Korwin rozszerzył przywileje Złotej Bulli na wszystkie wolne osady Siedmiogrodu. Po uzyskaniu praw miejskich w 1534 roku Mediasch ostatecznie uzyskał dominację w Dwóch Lokacjach, dla których przyjęła się nazwa Mediasch. Te dwie lokacje (Mediascher Stuhl) utworzyły również prowincję Mediascher, obok Sibiu, Bistritz i Kronstadt, jedną z czterech niezależnych prowincji Sachsenlandu w Siedmiogrodzie. Po kompromisie austro-węgierskim i ponownej integracji Siedmiogrodu z Królestwem Węgier, Mediascher Stuhl (dawniej Dwie Lokacje) został rozwiązany w 1876 roku i przeniesiony i włączony do nowo powstałych komitatów: Groß-Kokelburg (Nagy-Küküllő vármegye) i Klein-Kokelburg (Kis-Küküllő vármegye). Miejscowości Mediascher Stuhl W 1359 roku do lokacji Mediasch należały następujące miejscowości: Nazwa niemiecka Nawa lokalna Nazwa rumuńska Nazwa węgierska Almen Alma Vii Szászalmád Baaßen Baassen Baußen Bazna Bázna Felsőbajom Birthälm Biertan Berethalom Bogeschdorf Bogeschdref Băgaciu (Mureș) Szászbogács Bogács Bußd bei Mediasch Buss Buzd Szászbuzd Eibesdorf Ebesdref Ighișu Nou Szászivánfalva Furkeschdorf Großkopisch Groß-Kopisch Copșa Mare Nagykapus Hetzeldorf Ațel Oțel Ecel Kirtsch Kiertsch Curciu Küküllőkőrös Szászkőrös Mediasch wcześniej Medwisch Medwesch Meddesch Mediaș Medgyes Meschen Mäschen Moșna (Sibiu) Muzsna Szászmuzsna Nimesch Nimesch Nemșa Nemes Pretai Pretoa Brateiu Bratei Baráthely Reichesdorf Reichersdorf Rechesdref Reχestref Richiș Riomfalva Scharosch Schuersch Șaroș pe Târnave Șaroșul Săsesc Szászsáros Tobsdorf Dupuș Dupușul Táblás Waldhütten Valchid Válthid Weißdorf Wölz Welz Velț Velc Völc Furkeschdorf (po raz pierwszy udokumentowany w 1268 jako ;;praedium Nicolai;; i 1359 jako Furkasi/Spurbasi; położony między Meschen und Mediasch), został opuszczony po dewastacji przez Turków w 1470 roku. Pozostali mieszkańcy przenieśli się do Meschen. Gmina Hattert została podzielona między Meschen i Mediasch na polecenie króla Macieja. Weißdorf (pierwsza wzmianka w dokumencie jako Viszdorff w 1359 r.) została rozwiązana uchwałą Siedmiu Lokacji (Sieben Stühle) w 1521 r. i podzielona między społeczności Almen, Meschen, Mortesdorf i Martinsdorf. Miejscowości Schelker Stuhl W 1510 roku do lokacji Schelker należały następujące miejscowości: Nazwa niemiecka Nawa lokalna Nazwa rumuńska Nazwa węgierska Arbegen Arbäjen Agârbiciu (Sibiu) Szászegerbegy Frauendorf Axente Sever Frâua Asszonyfalva Haschagen Hașag Hasság Kleinkopisch Copșa Mică Kiskapus Kleinschelken Șeica Mică Kisselyk Mardisch Muardesch Moardăș Mardos Marktschelken Șeica Mare Nagyselyk Schaal wcześniej Schael Schaalendorf Schuel Schuuaal Șoala wcześniej Șalea Sálya Wurmloch Valea Viilor Nagybaromlak Źródła Hans Gerhard Pauer, Zur Entstehungsgeschichte der zwei Stühle Mediasch und Schelk, in Zeitschrift für Siebenbürgische Landeskunde, 1/1985, Szablon:ISSN Thomas Nägler, Die Ansiedlung der Siebenbürger Sachsen (Colonizarea sașilor transilvăneni), Kriterion Verlag, Bukarest 1992, ISBN 973-26-0288-0 Franz Zimmermann et al., Urkundenbuch zur Geschichte der Deutschen in Siebenbürgen, Erster Band: 1191 bis 1342, Hermannstadt 1892. Franz Zimmermann et al., Urkundenbuch zur Geschichte der Deutschen in Siebenbürgen, Zweiter Band: 1342 bis 1390, Hermannstadt 1897. Georg Eduard Müller, Wann sind Mediasch, Furkeschdorf und Tobsdorf kolonisiert worden?, Korrespondenzblatt des Vereins für siebenbürgische Landeskunde, Vol. 1-53, 1884–1929 Rudolf Theil, Gehörten die „zwei Stühle“ seit dem Jahre 1224 zur Hermannstädter Provinz?, Archiv des Vereins für siebenbürgische Landeskunde, Vol. 12, 1875, S. 257–269 Franz Michaelis, Beiträge zur siebenbürgisch-deutschen Siedlungsgeschichte, Deutsche Forschungen im Südosten, Vol. 1-3, Hermannstadt, 1942–1944