Bitwa pod Kunowicą

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Battle of Kunovica
UWAGA: Błąd parametru {{{epoka}}}= Ten parametr może przyjmować jedynie wartości: czasy najnowsze nowożytność średniowiecze starożytność
— Crusade of Varna —
Suva Planina Suva Planina
Czas	2 or 5 January 1444
Miejsce	Kunovica between Niš and Pirot, Ottoman Empire (modern-day Serbia)
Przyczyna	{{{casus}}}
Wynik	Christian victory{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Strony konfliktu
20px Kingdom of Hungary 20px Kingdom of Poland 20px Despotate of Serbia Plik:Fictitious Ottoman flag 1.svg Ottoman Empire
Dowódcy
20px Władysław III of Poland 20px John Hunyadi 20px Đurađ Branković Mahmud Çelebi Szablon:POW
Siły
Straty
{{{lokalizacja}}} [[Plik:{{{mapa}}}|240x240px|alt=ilustracja|{{{opis mapy}}}]] {{{opis mapy}}}

Plik:Coat of arms of the Serbian Despotate.svg Wojny serbsko-tureckie
Gallipoli - Stephaniana - Sırp - Sındığı - Maritsa - Dubravnica - Savra - Pločnik - Bileća - Kosovo Polje - Tripolje - Kosmidion - Despotovac - Przełęcz Vitosha - Smederevo - Belgrade - Novo Brdo - Niš - Zlatica - Kunovica - Leskovac - Kruševac - Smederevo - Belgrade

Bitwa pod Kunovicą lub bitwa pod Kunovitsą była bitwą między krzyżowcami dowodzonymi przez Johna Hunyadiego i armiami Imperium Osmańskiego, która miała miejsce 2 lub 5 stycznia 1444 r. W pobliżu góry Kunovica (Suva Planina) między Pirotem i Niszem [3]

The Battle of Kunovica or Battle at Kunovitsa was the battle between crusaders led by John Hunyadi and armies of the Ottoman Empire which took place on 2 or 5{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} January 1444 near mountain Kunovica (Suva Planina) between Pirot and Niš.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 

Bitwa

Kontyngent chrześcijański rozpoczął odwrót 24 grudnia 1443 r. [4] po bitwie pod Zlaticą. Siły osmańskie podążyły za nimi rzekami Iskar i Nišava, a na przełęczy Kunorica zaatakowały (niektóre źródła twierdzą, że wpadły w zasadzkę) tylne flanki wycofujących się armii złożonych z serbskiego despotatu pod dowództwem Đuryđ Brankovića. Bitwa zajęła swoje miejsce w nocy, przy pełni księżyca. Hunyadi i Władysław, którzy już przechodzili przez przełęcz, byli strzeżeni przez piechotę i zaatakowani przez siły osmańskie w pobliżu rzeki po wschodniej stronie góry. [2] Turcy zostali pokonani, a wielu dowódców osmańskich, w tym Mahmud Çelebi z rodziny Çandarlı (w niektórych wcześniejszych źródłach nazywanych Karambeg), zostało schwytanych. [3]

The Christian contingent began their retreat on 24 December 1443,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} after the Battle of Zlatica. The Ottoman forces followed them across the rivers Iskar and Nišava and in the Kunorica pass attacked (some sources say ambushed by) the rear flanks of the retreating armies composed of armies of the Serbian Despotate under command of Đurađ Branković. The battle took place during the night, under the full moon. Hunyadi and Władysław who were already through the pass left their supplies guarded by infantry and attacked Ottoman forces near the river on the eastern side of the mountain.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The Ottomans were defeated and many Ottoman commanders, including Mahmud Çelebi of Çandarlı family (in some earlier sources referred to as Karambeg), were captured.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}  

Porażka Osmanów w bitwie pod Kunovicą i schwytanie Mahmuda Beya, zięcia sułtana, stworzyły wrażenie zwycięskiej kampanii [6]. Według niektórych źródeł Skanderbeg był zaangażowany w tę bitwę po stronie osmańskiej i opuścił wojska osmańskie podczas konfliktu [7].

The Ottoman defeat in the Battle of Kunovica and capture of Mahmud Bey, the Sultan's son-in-law, created the impression of an overall victorious campaign.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to some sources, Skanderbeg participated in this battle on Ottoman side and deserted Ottoman forces during the conflict. 

Następstwa

Cztery dni po tej bitwie koalicja chrześcijańska dotarła do Prokuplje. Đurađ Branković zaproponował Władysławowi III i Janowi Hunyadi, aby pozostali w serbskich umocnionych miastach w zimie i kontynuowali kampanię przeciwko Turkom wiosną 1444 r. Odrzucili jego propozycję i wycofali się [8]. Pod koniec stycznia 1444 r. Siły Władysława i Hunyadi dotarły do ​​Belgradu [9], aw lutym dotarły do ​​Buddy, gdzie zostali powitani jako bohaterowie [2]. W 1444 r. Ambasadorowie sił chrześcijańskich zostali wysłani do Adrianopola i zorganizowali podpisanie dziesięcioletniego traktatu pokojowego zwanego pokojem w Szeged [10].

Four days after this battle Christian coalition reached Prokuplje. Đurađ Branković proposed to Władysław III of Poland and John Hunyadi to stay in Serbian fortified towns during the winter and continue their campaign against Ottomans in the spring of 1444. They rejected his proposal and retreated.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} By the end of January 1444 forces of Władysław and Hunyadi reached Belgrade{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} and in February they arrived to Buda where they were greeted as heroes.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During 1444 ambassadors of Christian forces were sent to Adrianople and organized signing of ten-years long peace treaty known as Peace of Szeged.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 

Współczesne źródła ottomańskie obwiniają rywalizację między dowódcami Kasimem i Turahanem za porażkę pod Kunovicą, a niektórzy twierdzą, że serbski Despot Đurađ Branković przekupił Turahana, aby nie brał udziału w bitwie. [11] [12] [13] W wyniku tego Turahan spadł z łaski i został skazany na wygnanie przez sułtana do więzienia w Tokat [14] [15]

Contemporary Ottoman sources blame rivalry between the commanders Kasim and Turahan for the defeat at Kunovica, while some claim that the Serbian Despot Đurađ Branković bribed Turahan not to participate in the battle.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Turahan fell from favour as a result and was banished by the Sultan to a prison in Tokat.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 

Bitwa ta upamiętniona jest w serbskiej epickiej piosence Blow, Wind (serbski: Подухни ветре). [16]

This battle is commemorated in Serbian epic song Blow, Wind (Szablon:Lang-sr). 

Źródłła

• Mijatović, Čedomilj (1880). Despot Đurađ Branković: Od stupanja Đurđeva na vladu godine 1427 do prvog oslobođenja Srbije od turaka godine 1444. Štampano u Državnoj štampariji.

• Gegaj, Athanase (1937), L'Albanie et l'Invasion turque au XVe siècle (po francusku), Universite de Louvain, OCLC 652265147

• Hösch, Edgar (1972). The Balkans: a short history from Greek times to the present day. Crane, Russak. ISBN 978-0-8448-0072-1.

• Babinger, Franz (1987) [1936]. "Turakhān Beg". In Houtsma, Martijn Theodoor (ed.). E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam, 1913–1936, Volume VIII. Leiden: BRILL. ISBN 90-04-09794-5.

• Hussey, Joan Mervyn (1966). The Cambridge Medieval History. University Press.

• Jireček, Konstantin (1978). Istorija Srba. Slovo ljubve.

• Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W.; Zacour, Norman P. (1990). A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on Europe. Univ of Wisconsin Press. ISBN 978-0-299-10744-4.

• Babinger, Franz (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Bollingen Series 96. Translated from the German by Ralph Manheim. Edited, with a preface, by William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-09900-6. OCLC 716361786.

• Imber, Colin (2006). The Crusade of Varna, 1443–45. Aldershot: Ashgate Publishing. ISBN 978-0-7546-0144-9.

• Mirčetić, Dragoljub (1994). Vojna istorija Niša: deo 1. Od najstarijih vremena do prvog srpskog ustanka. deo 2. U sredjem veku (700-1459). deo 3. U razdoblju Turske vlasti (1459-1878). Prosveta.

• Ćorović, Vladimir (2014). Istorija srpskog naroda. eBook Portal. GGKEY:XPENWQLDTZF.