Lackfi II. István

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Przywódca Seklerów (1367-1371) Następca: Lackfi II. Miklós Losonci I. László Poprzednik: Koniuszy królewski (1368-1387) z przerwami Następca: Lackfi I. Imre Lackfi II. István Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1371-1372) Współrządzący: Karlo II. Drački Następca: Šimun Mauricijev Karlo II. Drački Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu (1372-1376) Następca: Lackfi I. Imre Losonci I. László Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1383-1384) Następca: Bebek I. Imre Szentgyörgyi IV. Tamás Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1385) Następca: Szentgyörgyi IV. Tamás Ivan od Paližne Ivan Horvat Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu (1385-1386) Następca: Losonci I. László Losonci I. László Poprzednik: Palatyn Królestwa Węgier (1387 áprilisa - 1392 novembere) ??? Następca: Szécsi I. Miklós Jolsvai Leusták Poprzednik: Koniuszy królewski (1387-1395) Następca: Lackfi II. István Perényi Miklós Stephen II. Lacković (Mag. Lackfy lub Lackfi István II), (1340/54 - Križevci, 27 lutego 1397), chorwacki szlachcic, chorwacki ban (1371-1372, 1383-1384 i 1385), książę Erdelj ( 1372–176, 1385–186 i węgierski palatyn (1387–1922) z rodziny wielkości Lackovic. Stjepan II. Lacković (mađ. Lackfy ili Lackfi István II), (1340/54 - Križevci, 27. veljače 1397.), hrvatski velikaš, hrvatski ban (1371.-1372., 1383.-1384. i 1385.), erdeljski vojvoda (1372.–1376., 1385.–1386.) i ugarski palatin (1387.-1392.) iz velikaške obitelji Lacković. Biografia Stephen II. Lackovic, znany również w historiografii jako Stjepan Lackovic Cakovecki, jest potomkiem rodziny Lackovic, która wywodzi się z niemieckiej szlacheckiej rodziny Hermán i rządziła w XIV wieku w ówczesnej węgierskiej prowincji Erdelj (obecnie Transylwania w Rumunii). Jego nazwisko pochodzi od imienia założyciela rodziny, Ladislav (węgierski. László), w skrócie Lack, Laczk lub Lacko, a jego potomkowie przyjęli nazwisko Lacković. [1] Stjepan II. Lacković, u historiografiji poznat i kao Stjepan Lacković Čakovečki, potomak je obitelji Lacković, koja vuče porijeklo od njemačkog plemenitog roda Hermán, a vladala je u 14. stoljeću ondašnjom mađarskom pokrajinom Erdelj (danas Transilvanija u Rumunjskoj). Njegovo prezime dolazi od osobnog imena osnivača obitelji, koji se zvao Ladislav (mađar. László), skraćeno Lack, Laczk ili Lacko, a njegovi su potomci uzeli prezime Lacković. Stjepan był synem Stjepana I. Lackovicia, chorwacko-słowiańsko-dalmatyńskiego bansmana w latach 1350–1352. oraz wnuk założyciela Ladislav Family Line. Miał wiele tytułów, tj. Pełnił wiele obowiązków, wśród których oprócz tytułu Ban Chorwacji i Dalmacji byli: książę Transylwanii (1372-176), węgierski palatyn (1387-1977), książę zadarski (1383) ., 1387-88, 1391-92), władca Medimurje i Cakovec, Zagorje, Lendava (Słowenia), Keszthely (Węgry), następnie burmistrz hrabstw węgierskich Zala, Veszprém i Győr oraz południowo-słowacka prowincja Komarno wzdłuż Dunaju. Stjepan je bio sin Stjepana I. Lackovića, hrvatsko-slavonsko-dalmatinskog bana u razdoblju 1350.-1352. godine, a unuk osnivača obiteljske loze Ladislava. Imao je niz titula, odnosno obnašao mnoge dužnosti, među kojima su, uz naslov bana Hrvatske i Dalmacije, bile: erdeljski (transilvanski) vojvoda (1372.-1376.), ugarski palatin (1387.-1397.), knez Zadra (1383., 1387.-88., 1391-92.), gospodar Međimurja i Čakovca, Zagorja, Lendave (Slovenija), Keszthelyja (Mađarska), zatim župan mađarskih županija Zala, Veszprém i Győr, te južnoslovačke pokrajine Komarno uz rijeku Dunav. Odwiedził chorwacki Ban trzy razy, od 1371 do 1372 roku. lata, 1383–1384. oraz w 1385. [2] Hrvatskim banom bio je u tri navrata, i to u razdoblju 1371.-1372. godine, 1383.-1384. te 1385. godine. 27 sierpnia 1376 r. Szczepan II. Lackovic, ówczesny właściciel Medzimura, wraz ze swoim bratem Dionizysem (M. Dénes), założył słynny klasztor Paulinów w St. Jelena (dziś Šenkovec koło Čakovca), poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych. W obrębie tego klasztoru znajdowały się między innymi groby, w których w następnych stuleciach pochowano wielu członków wspaniałej rodziny Żryńskich. Dana 27. kolovoza 1376. godine Stjepan II. Lacković, tadašnji vlasnik Međimurja, zajedno sa svojim bratom Dionizijem (mađ. Dénes) osniva poznati pavlinski samostan u Svetoj Jeleni (današnji Šenkovec kod Čakovca), posvećen Uznesenju blažene djevice Marije i Svim svetima. U sklopu tog samostana nalazili su se, između ostalog, i grobovi u koje su sljedećih stoljeća sahranjivani mnogi članovi velikaške obitelji Zrinski. W ówczesnych zawirowaniach politycznych, po śmierci króla Ludovika I. Anjuvinaca w 1382 r., Lackovic był zwolennikiem króla Karola z Draco i sprzeciwiał się niezadowoleniom, które sprzeciwiły się księciu Mikołajowi I Gorjańskiemu i królowej Elżbiecie. Popierał bośniacką kompanię królewską I. Po zabójstwie Karola pogodził się z królową Elżbietą i został mianowany palatynem [3]. U političkim previranjima toga doba, nakon smrti kralja Ludovika I. Anžuvinca 1382. godine, Lacković je bio pristaša kralja Karla Dračkoga i stao uz nezadovoljnike koji su bili protiv kneza Nikole I. Gorjanskog i kraljice Elizabete. Podržavao je bosanskog kralja Tvrtka I. Nakon Karlova ubojstva pomirio se s kraljicom Elizabetom te je imenovan palatinom. Król Zygmunt Luksemburski mianował go jednym z dowódców swojej armii w 1396 roku w bitwie przeciwko Turkom pod Nikopolem. Po tej porażce, do której on sam przyczynił się ucieczką z pola bitwy, stał się wielkim przeciwnikiem króla Zygmunta i wspierał Ladislava z Neapolu jako nowego króla. Jednak po tym, jak król wysłał mu pisemną gwarancję (salvumuctum) i taktycznie go wezwał, Lackovic przybył do parlamentu chorwackiego, aby przejść, pod przewodnictwem samego króla. Po zaciętej sprzeczce o winie z powodu Nikopolje, zwolennicy króla odetnęli Szczepana i jego syna Andrzeja. W historii to wydarzenie zostało zarejestrowane jako Krwawy Krzyż Krzyża. [4] Kralj Žigmund Luksemburški postavio ga je za jednog od vojskovođa svoje vojske 1396. godine u bitci protiv Osmanlija kod Nikopolja. Poslije tog poraza, kojem je i sam pridonio bijegom s bojnog polja, postao je veliki protivnik kralja Žigmunda te je podržao Ladislava Napuljskoga za novoga kralja. Međutim, nakon što mu je kralj poslao pismeno jamstvo (salvum conductum) te ga taktički pozvao, Lacković je došao na zasjedanje Hrvatskog sabora u Križevce, na kojemu je predsjedao sam kralj. Nakon žestoke svađe o krivnji oko Nikopolja, kraljevi pristaše su mačevima sasjekli Stjepana i njegova sinovca Andriju. U povijesti je taj događaj zabilježen kao Krvavi križevački sabor. Przypisy Linki zewnętrzne Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija Lacković - Hrvatska enciklopedija Stjepan II. Lacković - Hrvatski biografski leksikon Lackovići iz plemićkog roda Herman Obitelj Lacković s češko-mađarskom varijantom imena Uzroci i posljedice Krvavog sabora u Križevcima Spomenik Stjepanu II. Lackoviću Čakovečkom u središtu grada Keszthelyja, Mađarska Natpis na postolju spomenika (u prijevodu): Stjepan II. Lacković Čakovečki, (ugarski) palatin, osnivač grada

Lackfi II. István — Przywódca Seklerów Koniuszy królewski Ban Dalmacji i Chorwacji Wojewoda Siedmiogrodu Palatyn Królestwa Węgier — Herb rodu Lackfi/Lacković Herb rodu Lackfi/Lacković Przywódca Seklerów Okres od 1367 do 1371 Poprzednik Lackfi II. Miklós Następca Losonci I. László Koniuszy królewski Okres od (1) 1368, (2) 1387 do (1) 1387, (2) 1395 Poprzednik 1. Lackfi I. Imre 2. Lackfi II. István Następca 1. Lackfi II. István 2. Perényi Miklós Ban Dalmacji i Chorwacji Okres od : (1) 1371, (2) 1383, (3) 1385 do : (1) 1372, (2) 1384, (3) 1385 Poprzednik 1. Šimun Mauricijev 2. Bebek I. Imre 3. Szentgyörgyi IV. Tamás Następca 1. Karlo II. Drački 2. Szentgyörgyi IV. Tamás 3. Ivan od Paližne 3. Ivan Horvat Wojewoda Siedmiogrodu Okres od (1) 1372, (2) 1385 do (1) 1376, (2) 1386 Poprzednik 1. Lackfi I. Imre 2. Losonci I. László Następca 1. Losonci I. László 2. Losonci I. László Palatyn Królestwa Węgier Okres od kwiecień 1387 do listopad 1392 Poprzednik Szécsi I. Miklós Następca Jolsvai Leusták Dane biograficzne Klan Hermann Ród Lackfi Pochodzenie węgierskie ?? Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny data nieznana Śmierć 27 lutego 1397 Miejsce Križevci Ojciec I. István Matka Puchheim Erzsebét von Rodzeństwo II. Dénes, Katalin, II. Miklós, I. Imre, László Żona Nn Anna Dzieci László