Stefan II Kotromanić: Różnice pomiędzy wersjami
(Utworzono nową stronę "{{Uwaga polska| |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_II_Kotromani%C4%87 |autorzy = https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Stefan_II_Kotromani%C4%87&action...") |
|||
| Linia 29: | Linia 29: | ||
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
| − | {{ | + | {{izvori}} |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | }} | ||
| | | | ||
Wersja z 10:53, 9 sty 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Stefan II Kotromanić (ur. ?, zm. 1353 r.) - ban Bośni od 1314 r. Syn Stefana Kotromanicia i Elżbiety, córki Stefana Władysława, króla Sremu. Miał dwoje dzieci: syna, zmarłego wkrótce po urodzeniu i córkę Elżbietę Bośniaczkę, królową węgierską (żona Ludwika Węgierskiego), natomiast jego wnuczką była Jadwiga I, król Polski [1]. Jego drugą żoną, matką Elżbiety, była córka księcia Kazimierza gniewkowskiego - Elżbieta. Być może jego córką była również Katarzyna, żona hrabiego Hermana I von Cilli. PanowanieObjął tron bośniacki w rok po śmierci swojego ojca Stefana I dzięki poparciu Mladena II Šubicia, który w latach 1312-1322 tytułował się "Panem (Banem) Całej Bośni" (łac. totius Bosniae dominus) [2]. Od początku swojego panowania dążył do zrzucenia zwierzchnictwa chorwackiego. Zaangażował się w konflikt węgiersko-chorwacki popierając króla Węgier Karola Roberta. Ten w 1322 r. zorganizował wyprawę przeciwko banom chorwackim, która zakończyła się klęska rodu Šuboticiów i oderwaniem od Chorwacji części ziem, w tym Bośni, która stała się lennem Węgier. Stefan II wykorzystując formalną zależność od tego państwa dążył do wzmocnienia państwa, czemu służyć temu miało małżeństwo zawarte przez jego córkę Elżbietę z następcą węgierskiego tronu Ludwikiem [3]. Zmarł w 1353 r. i został pochowany w ufundowanym przez siebie kościele w Mile, koło Visoko.[4] Bibliografia
Przypisy
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
