Hrvoje Vukčić Hrvatinić: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 18: | Linia 18: | ||
Hrvoje Vukčić Hrvatinić urodził się ok. 1350 roku jako najstarszy syn wojewody Vukaca Hrvatinića[1]. | Hrvoje Vukčić Hrvatinić urodził się ok. 1350 roku jako najstarszy syn wojewody Vukaca Hrvatinića[1]. | ||
| − | Po raz pierwszy wzmiankowany jest w dokumencie z 1376 roku jako książę i wierny rycerz króla [[Ludwik Węgierski|Ludwika Węgierskiego]] (1326–1382)[1]. W 1380 roku król Bośni [[Tvrtko I Kotromanić]] (1338–1391) nadał mu tytuł wielkiego wojewody Bośni oraz ziemie parafii Lašva | + | Po raz pierwszy wzmiankowany jest w dokumencie z 1376 roku jako książę i wierny rycerz króla [[Ludwik Węgierski|Ludwika Węgierskiego]] (1326–1382)[1]. W 1380 roku król Bośni [[Tvrtko I Kotromanić]] (1338–1391) nadał mu tytuł wielkiego wojewody Bośni oraz ziemie parafii Lašva[2]. |
| − | Po śmierci Ludwika Węgierskiego, Hrvoje opowiedział się po stronie [[Władysław I (król Neapolu)|Władysława I]] (1376–1414) w konflikcie o sukcesję z [[Zygmunt Luksemburski|Zygmuntem Luksemburskim]] (1368–1437){{r|enciklopedija|Stallaerts337}}. W 1391 roku Władysław I powierzył mu administrację [[Dalmacja|Dalmacji]] i [[Chorwacja|Chorwacji]][1]. Siedem lat później Hrvoje uczestniczył w wyborze [[Stefan Ostoja Kotromanić|Stefana Ostoi Kotromanića]] na króla Bośni[1]. Po koronacji na króla Węgier w [[Zadar]]ze w 1403 roku, Władysław I mianował Hrvoja swoim namiestnikiem na terenach Węgier, Chorwacji, Dalmacji i Bośni, a także [[wojewoda (tytuł)|wojewodą]] [[Split]]u{{r|enciklopedija|Stallaerts337}}, a natomiast sam powrócił do [[Neapol]]u | + | Po śmierci Ludwika Węgierskiego, Hrvoje opowiedział się po stronie [[Władysław I (król Neapolu)|Władysława I]] (1376–1414) w konflikcie o sukcesję z [[Zygmunt Luksemburski|Zygmuntem Luksemburskim]] (1368–1437){{r|enciklopedija|Stallaerts337}}. W 1391 roku Władysław I powierzył mu administrację [[Dalmacja|Dalmacji]] i [[Chorwacja|Chorwacji]][1]. Siedem lat później Hrvoje uczestniczył w wyborze [[Stefan Ostoja Kotromanić|Stefana Ostoi Kotromanića]] na króla Bośni[1]. Po koronacji na króla Węgier w [[Zadar]]ze w 1403 roku, Władysław I mianował Hrvoja swoim namiestnikiem na terenach Węgier, Chorwacji, Dalmacji i Bośni, a także [[wojewoda (tytuł)|wojewodą]] [[Split]]u{{r|enciklopedija|Stallaerts337}}, a natomiast sam powrócił do [[Neapol]]u[2]. Hrvoje otrzymał wówczas również wyspy [[Brač]], [[Hvar (wyspa)|Hvar]] i [[Korčula|Korčulę]][1]. Odtąd nosił tytuł wojewody Splitu, [[Ban (tytuł)|bana]] Dalmacji i Chorwacji, wielkiego wojewody Bośni i księcia regionu ''Donji kraji''[1]. Hrvoje rezydował w miejscowości [[Jajce]] w Bośni oraz w Splicie[2]. Ożenił się z [[Jelena Nelipić|Jeleną Nelipić]], z którą miał syna Balšę[2]. Bił własne monety, a za jego panowania powstały bogato iluminowane rękopiśmienne księgi [[głagolica|głagolickie]]: [[mszał Hrvoja]] i [[kodeks Hrvoja]][1]. |
| − | [[Zygmunt Luksemburski]] wielokrotnie wyprawiał się zbrojnie na Bośnię, by usunąć Hrvoja | + | [[Zygmunt Luksemburski]] wielokrotnie wyprawiał się zbrojnie na Bośnię, by usunąć Hrvoja[2]. Po tym jak Stefan Kotromanić sprzymierzył się z Zygmuntem, Hrvoje uczestniczył w spisku, który doprowadził do obalenia Kotromanića i wyboru nowego króla w 1404 roku – [[Tvrtko II Kotromanić|Tvrtki II Kotromanića]][1]. Razem z tym monarchą zapoczątkował ruch przeciwko Luksemburczykowi. Jednak po wojskowej interwencji Zygmunta i maskarze armii bośniackiej w 1408 roku, sprzymierzył się z dotychczasowym przeciwnikiem i utrzymał swoją pozycję[1]. |
| − | Po inwazji na sąsiednie ziemie [[Zahumle|Zahumla]] w posiadaniu Sandalja Hranića, który wspierał Zygmunta w walce z Turkami, Hrvoje ściągnął na siebie gniew Luksemburczyka | + | Po inwazji na sąsiednie ziemie [[Zahumle|Zahumla]] w posiadaniu Sandalja Hranića, który wspierał Zygmunta w walce z Turkami, Hrvoje ściągnął na siebie gniew Luksemburczyka[2]. W 1413 roku został ogłoszony rebeliantem i heretykiem, a jego dobra skonfiskowano[2]. Zwrócił się wówczas do bośniackich szlachciców oraz [[Imperium Osmańskie|Turków osmańskich]] i z ich pomocą pokonał armię węgierską w 1415 roku pod Lašvą, co otworzyło drogę do inwazji tureckiej na tereny Bośni i Chorwacji{{r|enciklopedija|Stallaerts337|Cuvalo252-3}}. Hrvoje odzyskał władzę, lecz na krótko – zmarł po roku[2]. |
== Zobacz też == | == Zobacz też == | ||
Wersja z 09:17, 1 lut 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Hrvoje Vukčić Hrvatinić (ur. ok. 1350, zm. 1416) – ban Dalmacji i Chorwacji, wojewoda Splitu, wielki wojewoda Bośni i książę regionu Donji kraji. ŻyciorysHrvoje Vukčić Hrvatinić urodził się ok. 1350 roku jako najstarszy syn wojewody Vukaca Hrvatinića[1]. Po raz pierwszy wzmiankowany jest w dokumencie z 1376 roku jako książę i wierny rycerz króla Ludwika Węgierskiego (1326–1382)[1]. W 1380 roku król Bośni Tvrtko I Kotromanić (1338–1391) nadał mu tytuł wielkiego wojewody Bośni oraz ziemie parafii Lašva[2]. Po śmierci Ludwika Węgierskiego, Hrvoje opowiedział się po stronie Władysława I (1376–1414) w konflikcie o sukcesję z Zygmuntem Luksemburskim (1368–1437)[1][2]. W 1391 roku Władysław I powierzył mu administrację Dalmacji i Chorwacji[1]. Siedem lat później Hrvoje uczestniczył w wyborze Stefana Ostoi Kotromanića na króla Bośni[1]. Po koronacji na króla Węgier w Zadarze w 1403 roku, Władysław I mianował Hrvoja swoim namiestnikiem na terenach Węgier, Chorwacji, Dalmacji i Bośni, a także wojewodą Splitu[1][2], a natomiast sam powrócił do Neapolu[2]. Hrvoje otrzymał wówczas również wyspy Brač, Hvar i Korčulę[1]. Odtąd nosił tytuł wojewody Splitu, bana Dalmacji i Chorwacji, wielkiego wojewody Bośni i księcia regionu Donji kraji[1]. Hrvoje rezydował w miejscowości Jajce w Bośni oraz w Splicie[2]. Ożenił się z Jeleną Nelipić, z którą miał syna Balšę[2]. Bił własne monety, a za jego panowania powstały bogato iluminowane rękopiśmienne księgi głagolickie: mszał Hrvoja i kodeks Hrvoja[1]. Zygmunt Luksemburski wielokrotnie wyprawiał się zbrojnie na Bośnię, by usunąć Hrvoja[2]. Po tym jak Stefan Kotromanić sprzymierzył się z Zygmuntem, Hrvoje uczestniczył w spisku, który doprowadził do obalenia Kotromanića i wyboru nowego króla w 1404 roku – Tvrtki II Kotromanića[1]. Razem z tym monarchą zapoczątkował ruch przeciwko Luksemburczykowi. Jednak po wojskowej interwencji Zygmunta i maskarze armii bośniackiej w 1408 roku, sprzymierzył się z dotychczasowym przeciwnikiem i utrzymał swoją pozycję[1]. Po inwazji na sąsiednie ziemie Zahumla w posiadaniu Sandalja Hranića, który wspierał Zygmunta w walce z Turkami, Hrvoje ściągnął na siebie gniew Luksemburczyka[2]. W 1413 roku został ogłoszony rebeliantem i heretykiem, a jego dobra skonfiskowano[2]. Zwrócił się wówczas do bośniackich szlachciców oraz Turków osmańskich i z ich pomocą pokonał armię węgierską w 1415 roku pod Lašvą, co otworzyło drogę do inwazji tureckiej na tereny Bośni i Chorwacji[1][2][3]. Hrvoje odzyskał władzę, lecz na krótko – zmarł po roku[2]. Zobacz teżPrzypisy
|
| |||||||||||||||||||||
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu
<ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwieenciklopedija - ↑ 2,0 2,1 2,2 Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu
<ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwieStallaerts337 - ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu
<ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwieCuvalo252-3
