Bitwa pod Kressenbrunn: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 56: | Linia 56: | ||
|siły1 = ok. 30.000–40.000 rycerzy | |siły1 = ok. 30.000–40.000 rycerzy | ||
|siły2 = ok. 30.000–35.000 rycerz | |siły2 = ok. 30.000–35.000 rycerz | ||
| − | |straty1 = 18 000 zabitych, w tym 4 000 utonęło w rzece | + | |straty1 = 18 000 zabitych, w tym<br>4 000 utonęło w rzece |
|straty2 = 10 000 | |straty2 = 10 000 | ||
|lokalizacja = | |lokalizacja = | ||
Wersja z 18:59, 28 kwi 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Bitwa pod Kressenbrunn (niem. Schlacht bei Kressenbrunn, węg. Kroissenbrunni csata, czech. Bitva u Kressenbrunnu), dziś Groissenbrunn część Engelhartstetten w Dolnej Austrii, 15 km na północny zachód od Bratysławy – starcie zbrojne, które miało miejsce 12 lipca 1260 r. Była to decydująca bitwa czeskiego króla Przemysła Ottokara II w walkach z królem Węgier Belą IV. Plik:GuentherZ 2010-10-09 0030 Groissenbrunn Denkmal Schlacht Ottokar Bela.jpg Obelisk ustawiony w miejscu bitwy W połowie XIII w. Czesi w wyniku działań zbrojnych znacznie rozszerzyli swoje Królestwo, opanowując Cheb (Eger) oraz Austrię i Karyntię. Przeciwko hegemonii Przemysła II opowiedział się król węgierski Bela IV, który wiosną 1260 r. zawiązał sojusz z władcą Rusi Halickiej Danielem oraz księciem krakowskim Bolesławem Wstydliwym. Węgrów wzmocniły także wojska Serbów, Bułgarów, Wołochów i Greków. Według kronikarzy siły te miały liczyć ponad 150 000 ludzi. Wojska Ottokara składały się natomiast z Czechów, Morawian, Austriaków, a także sił posiłkowych z Magdeburga, Miśni i Śląska. Łącznie wojska Przemysła Ottokara II liczyły 100 000 ludzi, w tym 7000 ciężkiego rycerstwa[1]. Obie armie rozstawiły się obozem w okolicach granicy węgiersko-morawskiej po obu stronach rzeki Morawy – Czesi na prawym, natomiast Węgrzy na lewym brzegu rzeki. Żaden z władców nie chciał jednak przekraczać rzeki z obawy przed trudami przeprawy. W końcu Przemysł porozumiał się z królem węgierskim Belą proponując mu, że jedna z armii na rycerskich warunkach może przekroczyć rzekę nie będąc atakowana przez przeciwnika. Rozejm miał trwać do południa 13 lipca[2]. Czesi nie spodziewając się ataku Węgrów, wycofali część swoich sił w kierunku kraju. Sytuację wykorzystał królewski syn Stefan, który przekroczył rzekę i w okolicy wsi Kressenbrunn starł się z ciężkozbrojnymi Czechami. W tym momencie siły Ottokara zawróciły na pomoc swoim rycerzom uderzając na Węgrów ze skrzydła. W walce ciężko ranny został Stefan, którego zniesiono z pola bitwy[3]. Po powrocie reszty czeskiego rycerstwa, Węgrzy rozpoczęli paniczną ucieczkę. Ich straty wyniosły 18 000 zabitych na polu bitwy, w tym 14 000 utopionych w rzece[1]. Wynikiem bitwy było zawarcie 31 marca 1261 pokoju w Wiedniu, na mocy którego Bela odstąpił na rzecz Przemysła Ottokara II uzyskaną po wygaśnięciu Babenbergów Styrię. Jednocześnie postanowiono o zawarciu małżeństwa czeskiego króla z Kunegundą, wnuczką Beli IV, co nastąpiło jeszcze w tym samym roku w Hainburgu[4]. Ustalenie się granicy z Węgrami pozwoliło królowi czeskiemu na założenie miasta Marchegg. W tamtejszym zamku znajduje się obecnie ekspozycja muzealna poświęcona m.in. bitwie i osobie króla[5]. Dla upamiętnienia swojego zwycięstwa, w 1263 król czeski ufundował klasztor cystersów Zlatá Koruna i zasiedlił go zakonnikami z Heiligenkreuz[6]. Z okazji 750-lecia bitwy w 2010 r. w miejscu jej stoczenia posadowiono kamienny obelisk z tablicą pamiątkową. Przypisy
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.svg){kind=link}
.svg){kind=link}
