Grzegorz IX

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Grzegorz IX (łac. Gregorius IX, właśc. Ugolino di Conti di Segni; ur. pomiędzy 1160, a 1170 w Anagni, zm. 22 sierpnia 1241 w Rzymie) – papież w okresie od 19 marca 1227 do 22 sierpnia 1241. Następca Honoriusza III, całkowicie odziedziczył tradycje jakie pozostawili po sobie Grzegorz VII i jego stryj Innocenty III. W pełni kontynuował ich politykę papieskiej przewagi. Przypominał stryja jeśli chodzi o biegłą znajomość prawa, sprawność w prowadzeniu dyplomacji i bezkompromisowość. Życiorys Wczesne życie Studiował w Paryżu i Bolonii. W grudniu 1198 został kardynałem-diakonem Sant'Eustachio, a w maju 1206 kardynałem-biskupem Ostia e Velletri. W 1217 został protektorem zakonu franciszkanów w Kurii Rzymskiej. W latach 1207-09 był legatem papieskim w Niemczech i Francji, a 1217-19 i 1221 w północnych Włoszech. Pontyfikat Wybrano go na papieża w dniu 19 marca 1227 roku. Jako papież był zdecydowanym zwolennikiem wypraw krzyżowych. Prowadził walkę z cesarzem Fryderykiem II, którego w 1227 ekskomunikował za zwłokę w podjęciu ślubowanej krucjaty. W czasie wyprawy Fryderyka do Palestyny (1228-1229) Grzegorz zajął część Królestwa Sycylii i Neapolu, jednak wracający z wyprawy cesarz rozbił wojska papieskie. Te niepowodzenia skłoniły Grzegorza do zawarcia pokoju w Ceprano (23 lipca 1230) i zdjęcia ekskomuniki z cesarza. W czasie rozejmu, cesarz pomógł papieżowi, gdy w latach 1232 i 1234 musiał stoczyć ostre walki z ludem rzymskim i uciec z miasta. W zamian za to papież pośredniczył pomiędzy cesarzem a miastami longobardzkimi i ekskomunikował syna Fryderyka, Henryka VII. Pokój ten został jednak zerwany kilka lat później. Gdy Fryderyk II, po zwycięskiej kampanii w Lombardii (1236-37), usiłował narzucić swe zwierzchnictwo Państwu Kościelnemu, Grzegorz sprzymierzył się z miastami włoskimi i wznowił wojnę z Fryderykiem. Najazd Fryderyka II na Sardynię, lenno papieskie, spowodował odnowienie ekskomuniki (20 marca 1239) i nową wojnę. Zwołał na 1241 sobór, który miał potępić cesarza; Fryderyk nie dopuścił jednak do Rzymu delegatów zmierzających na sobór i, po bitwie morskiej, wziął ich do niewoli (3 maja u wybrzeży Elby). Na przełomie kwietnia i maja, Rzym został odcięty od świata i otoczony. Nie wytrzymując trudnej sytuacji i sierpniowych upałów, Grzegorz IX zmarł. Bliski przyjaciel św. Franciszka z Asyżu i protektor franciszkanów oraz dominikanów, w 1228 kanonizował Franciszka, a w 1234 Dominika Guzmana. Ustalił reguły dla żeńskiej gałęzi zakonu franciszkanów – klarysek. W 1230 polecił skompilować Dekrety, zbiór prawa kanonicznego oparty na decyzjach soborowych i listach papieskich, promulgowany w 1234, pozostał do 1918 roku najważniejszym źródłem katolickiego prawa kościelnego. Popierał misje franciszkanów i dominikanów we wschodniej Europie oraz działalność zakonu krzyżackiego (w 1234 zatwierdził na ich rzecz nadania Konrada mazowieckiego). Był także autorem dzieł teologicznych. Bezkompromisowo walczył z heretykami. W bulli Excomunicamus et anathematisamus z lutego 1231 roku zatwierdził zwyczaj stosowania kary śmierci w stosunku do "doskonałych", czyli przywódców katarskich. Kilka miesięcy później wprowadził oficjalnie urząd "inkwizytorów heretyckiej przewrotności" (inquisitores haereticae pravitatis), formalnie dając początek papieskiej inkwizycji. Z jego dekretów i bulli wynika, że jednym z celów powołania inkwizycji, oprócz skutecznego zwalczania herezji, było także niedopuszczenie do karania za nią osób niewinnych. W 1239 roku potępił "księgi Talmudu jako zawierające wszelkiego rodzaju obelgi i bluźnierstwa przeciwko nauce chrześcijańskiej". Nakazał spalić owe księgi, by nie "roiło się od wielu strasznych herezji". 19 marca 1238 roku wydał bullę, w której książę szczeciński Bogusław I jest tytułowany księciem Kaszub (bulla potwierdzała nadanie przez księcia Bogusława posiadłości koło Stargardu na rzecz zakonu joannitów). Jest to pierwsza w historii wzmianka o Kaszubach. Kardynałowie mianowani przez Grzegorza IX Uwagi {{#invoke:Izvori1|Izvori1

grupa = uwaga

kategoria = }} Przypisy Bibliografia Pope Gregory IX (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-12-18]. SEGNI, Ugolino dei conti di (ca. 1170 -1241) (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2012-12-18]. K. Dopierała "Księga papieży", Wyd. Pallotinum, Poznań 1996 Peter de Rosa "Namiestnicy Chrystusa. Ciemna strona papiestwa" Agostino Paravicini Bagliani, Cardinali di Curia e "familae" cardinalizia dal 1227 al 1254, Padwa 1972 Linki zewnętrzne Dokumenty archiwalne z czasów pontyfikatu Grzegorza IX

Grzegorz IX Gregorius Nonus Ugolino Conti di Segni Papież Plik:PopeGregoryIX.jpg Plik:C o a Innocenzo III.svg Państwo WD: {{#property:P17}} Urodziny 1160 – 1170 Miejsce Anagni Śmierć 22 sierpnia 1241 Miejsce Rzym Przyczyna {{{przyczyna śmierci}}} {{{2}}} {{{3}}} Papież Okres sprawowania 19 marca 1227 – 22 sierpnia 1241 Wyznanie katolicyzm Kościół rzymskokatolicki Diakonat najpóźniej 19 grudnia 1198 Prezbiterat między 27 maja a 8 czerwca 1206 Nominacja biskupia 27 maja 1206 Sakra biskupia między 27 maja a 8 czerwca 1206 Kreacja kardynalska 19 grudnia 1198 Innocenty III Kościół tytularny S. Eustachio (19 grudnia 1198) biskup Ostia e Velletri (27 maja 1206) Pontyfikat 19 marca 1227