Honoriusz III

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Honoriusz III (łac. Honorius III, właśc. Cencio zwany Camerario; ur. ok. 1150 w Rzymie, zm. 18 marca 1227 tamże) – papież od 18 lipca 1216 do 18 marca 1227. Życiorys Cencio urodził się w Rzymie około roku 1150 i został kanonikiem w Bazylice Santa Maria Maggiore. Dość powszechnie przypisywana mu przynależność do rzymskiego rodu arystokratycznego Savelli jest obecnie odrzucana przez historyków mediewistów jako oparta na szesnastowiecznych fałszerstwach. Przed wyborem na papieża był kamerlingiem Świętego Kościoła Rzymskiego (od stycznia 1188 do 1198), następnie kardynałem (20 lutego 1193) i przewodniczącym Kancelarii Apostolskiej (1194-1198). 18 lipca 1216 został wybrany następcą Innocentego III. W 1217 roku wydał on istotny przywilej dla Krzyżaków, rozciągając na nich przywileje i odpusty, którymi cieszyli się templariusze i joannici. W czasie swojego pontyfikatu zatwierdził zakony dominikanów, franciszkanów i karmelitów. Tuż po objęciu Stolicy Piotrowej papież podjął działania mające na celu zorganizowanie V krucjaty, zapowiedzianej przez sobór laterański IV w 1215 roku. Aby tego dokonać, negocjował pomiędzy królem Francji Filipem II a królem Aragonii Jakubem I. W Anglii wspierał małoletniego Henryka III, syna Jana bez Ziemi, w staraniach o koronę królewską. Mimo jego starań, wyprawa krzyżowa okazała się klęską. Głównymi winowajcami takiego obrotu sprawy byli ambitny legat papieski, kardynał Pelagio Galvani oraz niemiecki król Fryderyk II. Honoriusz koronował Fryderyka 22 listopada 1220 na cesarza rzymskiego w Bazylice św. Piotra, a w zamian za to, władca niemiecki zobowiązał się wziąć czynny udział w krucjacie. Wbrew obietnicom, Fryderyk doprowadził do elekcji swojego syna, Henryka VII na króla Niemiec i nie pojechał na wyprawę krzyżową w 1221 roku. W lipcu 1227 roku Honoriusz zagroził Fryderykowi ekskomuniką, jeśli ten nie spełni swojej obietnicy. Honoriusz gorliwie kontynuował politykę Innocentego III w Langwedocji. Bezkrytycznie popierał działania Szymona de Montfort i słał bulle z groźbami do wszystkich ośrodków oporu przeciw krzyżowcom. Próbował skłonić miasta Oksytanii do wystąpienia z koalicji przeciw Montfortowi, zastraszając je odebraniem siedzib biskupich. Kiedy 12 września 1217 r. siły katalońsko-langwedockie rozbiły krzyżowców pod Salvetat, na południe od Tuluzy i dostarczyły posiłków oblężonej stolicy langwedockich hrabiów, Honoriusz wystosował serię ostrych pism do prokuratora generalnego, (regenta) Królestwa Aragonii i hrabstwa Barcelony Sancha i małoletniego króla Jakuba I. W pierwszej bulli z 23 października pytał z oburzeniem, co popycha i wszystkich jego wiernych nobilów do powstania przeciw Bogu samemu. Groźba nałożenia na państwo interdyktu nie odstraszyła Sancha z Roussillon od kontynuowania walki przeciw Szymonowi de Montfort. Zaniepokoiła jednak tych spośród doradców i baronów Jakuba I, którym łaski Stolicy Apostolskiej leżały bardziej na sercu i ułatwiła zawiązanie się stronnictwa opozycyjnego do władzy prokuratora. Kolejne bulle, z 28 i 29 grudnia, adresowane bezpośrednio do Jakuba i do Sancha, groziły ogłoszeniem krucjaty przeciwko Aragonii i Katalonii. Honoriusz udzielił młodemu monarsze, który jeszcze nie był w stanie zdobyć wpływu na rządy państwem, surowej reprymendy, przypominając mu o łaskach wyświadczonych dynastii przez papiestwo i o uwolnieniu go z rąk Szymona de Montfort w roku 1214. Honoriusz i wyznaczony przez niego legat Romano Bonaventura, kardynał Sant'Angelo, przyczynili się wydatnie do ostatecznego podboju Langwedocji przez władców królestwa Francji w latach 1226-1229. Romano Frangipani doprowadził chytrze do ponownego oskarżenia hrabiego Tuluzy Rajmunda VII o sprzyjanie heretykom, co poskutkowało zorganizowaniem nowej krucjaty pod wodzą Ludwika VIII Lwa, monarchy Francji i zainstalowaniem w Langwedocji królewskich seneszali rozporządzających znaczną siłą militarną. Papież zmarł 18 marca 1227 roku. Kardynałowie z nominacji Honoriusza III Uwagi {{#invoke:Izvori1|Izvori1

grupa = uwaga

kategoria = }} Przypisy Bibliografia Jonathan Sumption, The Albigensian Crusade, London-New York 1999, . Ferran Soldevila, Els primers temps de Jaume I, Barcelona 1968. Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984 August Potthast, Regesta pontificum Romanorum inde ab a. post Christum natum 1198 ad a. 1304, vol. I, Berlin 1874 Elfriede Kartusch, Das Kardinalskollegium in der Zeit von 1181-1227, Wiedeń 1948 Pope Honorius III (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-12-17]. Linki zewnętrzne Dokumenty z czasów pontyfikatu Honoriusza III

III. Honoriusz (węg.) Honoriusz III (pol.) Honorije III. (chor.) Honorius Tertius Cencio Papież Plik:Interior of Santi Giovanni e Paolo (Venice) - Honorius III by Leandro Bassano.jpg Państwo WD: {{#property:P17}} Urodziny ok. 1150 Miejsce Rzym Śmierć 18 marca 1227 Miejsce Rzym Papież Okres sprawowania 18 lipca 1216 – 18 marca 1227 Kamerling Okres sprawowania styczeń 1188 – 1198 Wyznanie katolicyzm Kościół rzymskokatolicki Diakonat 20 lutego 1193 Prezbiterat 3 czerwca 1200 Nominacja biskupia 18 lipca 1216 Sakra biskupia 24 lipca 1216 Kreacja kardynalska 20 lutego 1193 Celestyn III Kościół tytularny S. Lucia in Septisolio (20 lutego 1193) SS. Giovanni e Paolo (3 czerwca 1200) Pontyfikat 18 lipca 1216 Sukcesja apostolska Data konsekracji 24 lipca 1216 Miejscowość Perugia Miejsce Bazylika S. Pietro w Perugii Konsekrator ? Konsekrowani biskupi Gualterio 1216 Omobono Medalberto 3 grudnia 1216 Peregrino 1216 Pietro 1216 Fulco Scotti 1216 Cinzio Cenzi 1217 Pietro Collivacino 1217 Walter 1217 Bernardo (?) 1217 Guglielmo 1217 Raniero 1217 Vicedomino 1217 Giacomo de Cereto 1217 Jean de Bernin 1218 Robert 1217 Anselmo 1217 Lando 1217 Aleberto 1218 Bonifacio Colmezzo 1218 Niccolo de Chiaramonte 6 stycznia 1219 Konrad von Urach 6 stycznia 1219 Ugrinus 1219 Walter 1219 Bartolomeo da Ancona 1219 Enrico Septala 1219 Rainiero 1219 Hugo de Montreal 1219 Atto 1221 Gerwazy 1221 Otto 1221 Gionata 1221 Giovanni 1221 Ildebrando 1221 Albert z Novary 1221 Ricciardello Belmonti 1221 Aldobrandino Orsini 1221 Guido Pierleoni 1221 Ugolino de Comite 1222 Pandolfo Masca 1222 Guido 1222 Milo de Chatillon-Nanteuil 1222 Gualterio 1223 Rinaldo Monaldi 1223 Giovanni 1223