O zarządzaniu państwem: Różnice pomiędzy wersjami
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
| Linia 17: | Linia 17: | ||
'''O zarządzaniu państwem''' – składające się z czterech części dzieło [[Konstantyn VII Porfirogeneta|Konstantyna VII]] o charakterze dydaktycznym i informacyjnym, dotyczące polityki zewnętrznej, dyplomacji i spraw wewnętrznych [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyńskiego]], stanowiące źródło do historii Bizancjum X wieku. | '''O zarządzaniu państwem''' – składające się z czterech części dzieło [[Konstantyn VII Porfirogeneta|Konstantyna VII]] o charakterze dydaktycznym i informacyjnym, dotyczące polityki zewnętrznej, dyplomacji i spraw wewnętrznych [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyńskiego]], stanowiące źródło do historii Bizancjum X wieku. | ||
| − | Dzieło dedykowane było synowi Konstantyna Romanowi na jego czternaste urodziny. Tworzone było w różnym czasie, na co wskazują wewnętrzne sprzeczności w datowaniu wydarzeń. Ukończone zostało w latach 951/952. Prawdopodobnie materiały przygotowywane były do stworzenia dwóch różnych dzieł, dotyczących obcych ludów i [[tem (historia)|temów]]. Zachowane zostało w manuskrypcie z XI wieku, a jego tytuł nadany został przez Meursiusa, który wydał je w XVII wieku | + | Dzieło dedykowane było synowi Konstantyna Romanowi na jego czternaste urodziny. Tworzone było w różnym czasie, na co wskazują wewnętrzne sprzeczności w datowaniu wydarzeń. Ukończone zostało w latach 951/952. Prawdopodobnie materiały przygotowywane były do stworzenia dwóch różnych dzieł, dotyczących obcych ludów i [[tem (historia)|temów]]. Zachowane zostało w manuskrypcie z XI wieku, a jego tytuł nadany został przez Meursiusa, który wydał je w XVII wieku |
| + | <ref name="Jurewicz">Oktawiusz Jurewicz: ''Historia literatury bizantyńskiej''. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1984. ISBN 83-04-01422-X.</ref> | ||
== Struktura dzieła == | == Struktura dzieła == | ||
| − | Na czteroczęściowe dzieło składają się 53 rozdziały, przy czym największa jest część trzecia. Poszczególne rozdziały pochodziły z różnych źródeł. Konstantyn opracował dzieło na podstawie przekazów ustnych, sprawozdań poselskich, [[hodoeporikon|itinerariów geograficznych]] oraz dzieł [[Teofan Wyznawca|Teofana Wyznawcy]], [[Jerzy Mnich|Jerzego Monachosa]], [[Stefanos z Bizancjum|Stefanosa z Bizancjum]] i Maurycjusza | + | Na czteroczęściowe dzieło składają się 53 rozdziały, przy czym największa jest część trzecia. Poszczególne rozdziały pochodziły z różnych źródeł. Konstantyn opracował dzieło na podstawie przekazów ustnych, sprawozdań poselskich, [[hodoeporikon|itinerariów geograficznych]] oraz dzieł [[Teofan Wyznawca|Teofana Wyznawcy]], [[Jerzy Mnich|Jerzego Monachosa]], [[Stefanos z Bizancjum|Stefanosa z Bizancjum]] i Maurycjusza<ref name="Jurewicz" />. |
* Część I składa się z 12 rozdziałów opisujących stosunki pomiędzy [[Bułgarzy|Bułgarami]], [[Chazarowie|Chazarami]], [[Pieczyngowie|Pieczyngami]], [[Rusini|Rusami]], [[Uzowie|Uzami]] i [[Węgrzy|Węgrami]], a także ich relacje z [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwem Bizantyńskim]]. | * Część I składa się z 12 rozdziałów opisujących stosunki pomiędzy [[Bułgarzy|Bułgarami]], [[Chazarowie|Chazarami]], [[Pieczyngowie|Pieczyngami]], [[Rusini|Rusami]], [[Uzowie|Uzami]] i [[Węgrzy|Węgrami]], a także ich relacje z [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwem Bizantyńskim]]. | ||
* Część II stanowi jeden rozdział dotyczący dyplomacji z tymi ludami, a także ich żądzy dóbr posiadanych przez cesarstwo (władzy, zawierania małżeństw z księżniczkami bizantyńskimi i dostępu do technologii – [[ogień grecki|ognia greckiego]]). | * Część II stanowi jeden rozdział dotyczący dyplomacji z tymi ludami, a także ich żądzy dóbr posiadanych przez cesarstwo (władzy, zawierania małżeństw z księżniczkami bizantyńskimi i dostępu do technologii – [[ogień grecki|ognia greckiego]]). | ||
* W części III, liczącej 35 rozdziałów, opisywana jest historia, etnografia i geografia obcych ludów. Składa się ona z trzech partii. Dwie pierwsze z tych partii poświęcone są opisowi poszczególnych ludów i obszarów, a trzecia dyplomacji międzynarodowej Bizancjum. | * W części III, liczącej 35 rozdziałów, opisywana jest historia, etnografia i geografia obcych ludów. Składa się ona z trzech partii. Dwie pierwsze z tych partii poświęcone są opisowi poszczególnych ludów i obszarów, a trzecia dyplomacji międzynarodowej Bizancjum. | ||
| − | * Ostatnia, IV część opisuje sprawy wewnętrzne w cesarstwie, wzmiankując kwestię osiedlenia się Słowian w temie Morei. Stanowi uzupełnienie innego dzieła Konstantyna ''O temach'' | + | * Ostatnia, IV część opisuje sprawy wewnętrzne w cesarstwie, wzmiankując kwestię osiedlenia się Słowian w temie Morei. Stanowi uzupełnienie innego dzieła Konstantyna ''O temach''<ref name="Jurewicz" />. |
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
Wersja z 16:32, 7 cze 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
O zarządzaniu państwem – składające się z czterech części dzieło Konstantyna VII o charakterze dydaktycznym i informacyjnym, dotyczące polityki zewnętrznej, dyplomacji i spraw wewnętrznych Cesarstwa Bizantyńskiego, stanowiące źródło do historii Bizancjum X wieku. Dzieło dedykowane było synowi Konstantyna Romanowi na jego czternaste urodziny. Tworzone było w różnym czasie, na co wskazują wewnętrzne sprzeczności w datowaniu wydarzeń. Ukończone zostało w latach 951/952. Prawdopodobnie materiały przygotowywane były do stworzenia dwóch różnych dzieł, dotyczących obcych ludów i temów. Zachowane zostało w manuskrypcie z XI wieku, a jego tytuł nadany został przez Meursiusa, który wydał je w XVII wieku [1] Struktura dziełaNa czteroczęściowe dzieło składają się 53 rozdziały, przy czym największa jest część trzecia. Poszczególne rozdziały pochodziły z różnych źródeł. Konstantyn opracował dzieło na podstawie przekazów ustnych, sprawozdań poselskich, itinerariów geograficznych oraz dzieł Teofana Wyznawcy, Jerzego Monachosa, Stefanosa z Bizancjum i Maurycjusza[1].
PrzypisyBibliografia
|
| |||||||||||||||
