Záh III. Felicián: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 16: Linia 16:
  
 
[[Plik:Madarász Zách Felicián.jpg|thumb|200px|''Felicjan Zach'' - obraz autorstwa Viktora Madarásza.]]
 
[[Plik:Madarász Zách Felicián.jpg|thumb|200px|''Felicjan Zach'' - obraz autorstwa Viktora Madarásza.]]
'''Felicjan Zach''' ([[Język węgierski|węg.]] ''Zách Felicián'') (zm. [[17 kwietnia]] [[1330]] w [[Wyszehrad]]zie) – [[magnat]] [[Węgry|węgierski]], [[palatyn (tytuł)|palatyn]] [[hrabia|hrabiego]] [[Trenczyn|trenczyńskiego]] i [[Wojewoda|wojewody]] [[Siedmiogród|siedmiogradzkiego]] [[Mateusz Czak|Mateusza Czaka]].
+
 
 +
'''Záh III. Felicián''' (pol. ''Felicjan Zach'') (* nieznana, †. 17 kwietnia [[1330]] w [[Wyszehrad]]zie) – [[magnat]] [[Węgry|węgierski]], [[palatyn (tytuł)|palatyn]] [[hrabia|hrabiego]] [[Trenczyn|trenczyńskiego]] i [[Wojewoda|wojewody]] [[Siedmiogród|siedmiogradzkiego]] [[Mateusz Czak|Mateusza Czaka]].
  
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
Linia 32: Linia 33:
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==
 
'''Źródła'''
 
'''Źródła'''
* [[Jan Długosz|Długosz J.]], ''[[Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego]]'', Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, {{ISBN|978-83-01-16072-2}}, s. 185-189 i przyp. 29-51.
+
* [[Jan Długosz|Długosz J.]], ''[[Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego]]'', Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, ISBN 978-83-01-16072-2, str. 185-189 i przyp. 29-51.
 
'''Opracowania'''
 
'''Opracowania'''
* [[Władysław Semkowicz|Semkowicz W.]], ''O pochodzeniu i rozsiedleniu rodu Amadejów w Polsce'' [w:] Semkowicz W. (red.), ''Miesięcznik Heraldyczny. Organ Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie. R.5 1912 nr 9-10'', Towarzystwo Heraldyczne, Lwów 1912, s. 139-143.
+
* [[Władysław Semkowicz|Semkowicz W.]], ''O pochodzeniu i rozsiedleniu rodu Amadejów w Polsce'' [w:] Semkowicz W. (red.), ''Miesięcznik Heraldyczny. Organ Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie. R.5 1912 nr 9-10'', Towarzystwo Heraldyczne, Lwów 1912, str. 139-143.
* [[Stanisław A. Sroka|Sroka S. A.]], ''Zamach Felicjana Zacha w świetle najnowszej historiografii węgierskiej'' [w:] [[Stefan Krzysztof Kuczyński|Kuczyński S. K.]] (red.), ''Studia źródłoznawcze'', t. XLIV, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2007, {{ISBN|83-7181-427-5}}, s. 149-154.
+
* [[Stanisław A. Sroka|Sroka S. A.]], ''Zamach Felicjana Zacha w świetle najnowszej historiografii węgierskiej'' [w:] [[Stefan Krzysztof Kuczyński|Kuczyński S. K.]] (red.), ''Studia źródłoznawcze'', t. XLIV, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2007, ISBN 83-7181-427-5, str. 149-154.
* Śliwiński J., ''Mariaże Kazimierza Wielkiego. Studium z zakresu obyczajowości i etyki dworu królewskiego w Polsce XIV wieku'', Wydawnictwa Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, Olsztyn 1987, {{ISBN|83-85010-28-9}}, s. 140-146.
+
* Śliwiński J., ''Mariaże Kazimierza Wielkiego. Studium z zakresu obyczajowości i etyki dworu królewskiego w Polsce XIV wieku'', Wydawnictwa Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, Olsztyn 1987, ISBN 83-85010-28-9, str. 140-146.
  
 
{{SORTUJ:Zah, Felician}}
 
{{SORTUJ:Zah, Felician}}

Wersja z 08:53, 25 cze 2020

Plik:Madarász Zách Felicián.jpg
Felicjan Zach - obraz autorstwa Viktora Madarásza.

Záh III. Felicián (pol. Felicjan Zach) (* nieznana, †. 17 kwietnia 1330 w Wyszehradzie) – magnat węgierski, palatyn hrabiego trenczyńskiego i wojewody siedmiogradzkiego Mateusza Czaka.

Życiorys

Relacje z królem węgierskim

W 1308 uczestniczył w spotkaniu nuncjusza papieskiego Gentilisa z magnatem węgierskim Mateuszem Csákiem. W tym czasie należał do grona zwolenników przeciwnego królowi magnata. Mimo klęski Csáka w bitwie pod Rozgony Zach nie przeszedł na stronę króla, za co został pozbawiony majątku. W 1315 Felicjan wstąpił ostatecznie w służbę króla węgierskiego Karola Roberta, aby odzyskać utracone dobra. Wkrótce trafił do grona zaufanych dworzan i zyskał tytuł kasztelana zamku Sempte. Miał wolny dostęp na królewski dwór, zaś jego córka Klara należała do dam dworu królowej Elżbiety Łokietkówny. Około 1328 został zwolniony z funkcji kasztelana i odsunięty od królewskiego dworu.

Zamach na rodzinę królewską

17 kwietnia 1330 Felicjan Zach wtargnął wraz z synem i służbą na dwór królewski w pobliżu zamku wyszehradzkiego, podczas gdy rodzina królewska jadła obiad. Felicjan ranił króla w rękę, zaś królowa straciła w zamachu cztery palce u prawej ręki i zwana była odtąd Kikutą. Próbował zabić synów królewskich: Ludwika i Andrzeja, został jednak pochwycony przez rycerzy królewskich i zabity na miejscu. Zwłoki Zacha poćwiartowano i rozesłano do większych miast Królestwa Węgierskiego. Motywy zbrodni nie są jasne. Plotki krążące wówczas na terenie Węgier głosiły, że zamach Felicjana miał związek z ówczesnym pobytem królewicza polskiego Kazimierza na Węgrzech. Słynna z urody córka Felicjana Klara miała zostać zgwałcona przez polskiego dynastę. Obecnie uważa się, że zgwałcenie Zachówny nie miało większego związku z zamachem Felicjana na rodzinę królewską.

Zemsta króla na rodzie Zachów

Za zbrodnię popełnioną przez Felicjana, ród Zachów został doszczętnie wymordowany. Córkę Felicjana Klarę okaleczono i obwożąc ją po kraju zmuszano do wyznawania ojcowskiej winy. Druga z córek Zacha, Zeba została stracona pod miastem Léva koło Ostrzyhomia, zaś jej mąż Kopay Palásthy zmarł w więzieniu. Synów Zeby i Kopaya wygnano z kraju, zaś jedynego syna Felicjana włóczono przywiązanego do ogona końskiego, dopóki nie umarł. Miesiąc po zamachu sąd urzędników dworskich skazał wszystkich krewnych Felicjana do trzeciego stopnia na śmierć, a dalszych wygnano i skonfiskowano ich dobra materialne.

Niekiedy krewni Felicjana są błędnie uważani za protoplastów rodu Amadejów. Wynika to z błędnej identyfikacji Felicjana Zacha z innym magnatem węgierskim Amadejem Abą.

Bibliografia

Źródła

Opracowania

  • Semkowicz W., O pochodzeniu i rozsiedleniu rodu Amadejów w Polsce [w:] Semkowicz W. (red.), Miesięcznik Heraldyczny. Organ Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie. R.5 1912 nr 9-10, Towarzystwo Heraldyczne, Lwów 1912, str. 139-143.
  • Sroka S. A., Zamach Felicjana Zacha w świetle najnowszej historiografii węgierskiej [w:] Kuczyński S. K. (red.), Studia źródłoznawcze, t. XLIV, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2007, ISBN 83-7181-427-5, str. 149-154.
  • Śliwiński J., Mariaże Kazimierza Wielkiego. Studium z zakresu obyczajowości i etyki dworu królewskiego w Polsce XIV wieku, Wydawnictwa Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, Olsztyn 1987, ISBN 83-85010-28-9, str. 140-146.