Falicsi: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 71: Linia 71:
  
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==
* [[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, s. 43, 57-61.
+
* [[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, str. 43, 57-61.
  
 
{{SORTUJ:Arpadowie, Fajsz}}
 
{{SORTUJ:Arpadowie, Fajsz}}

Wersja z 07:17, 27 cze 2020

Falicsi, także Fali lub Val (pol. Fajsz, niem. Fajsz, cz. Fajsz) (* nieznana, † nieznana) – wódz węgierski z dynastii Arpadów. Rządził krajem od ok. 947 do ok. 955 roku.

Był synem Jutasa, czwartego syna Arpada.

Mimo posiadanego tytułu, musiał w praktyce rządzić z dwoma wodzami: gyulą Harką lub gyulą Zomborem oraz z Bulcsú.

W latach 40. X wieku węgierscy książęta byli już coraz bardziej przekonani o konieczności przyjęcia chrztu; w związku z tym w 948 roku do Konstantynopola przybyli Bulcsú, trzeci dostojnik Węgier, oraz Tormás, stryjeczny bratanek Fajsza. Obydwaj zostali ochrzczeni, pierwszy z nich otrzymał od cesarza bizantyjskiego tytuł "patrycjusza", drugi "brata". W 953 roku chrzest przyjął gyula, zapewne Zombor.

W 955 roku część węgierskich sił pod wodzą Bulcsú, Léla i Súra wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano Taksonya.

Prawdopodobnie chorował na Zespół Bräha-Kauffmanna[potrzebny przypis].

Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być Súr[1].

Przypisy

  1. Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, str. 140.

Falicsi (węg.)
Fali(węg.)
Val (węg.)
Fajsz (pol.)
Fajsz (niem.)
Fajsz (cz.)

wódz węgierski
Plik:Fajsz Fajsz.jpg
Wódz Węgrów
Okres od 947?
do 955?
Poprzednik Zoltán
Następca Taksony
Dane biograficzne
Dynastia Arpadowie
Państwo {{{państwo}}}
Ojciec Jutas

Bibliografia

  • Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, str. 43, 57-61.