Raška

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Raška (pol. Raszak, węg. Raška, serb. Рашка, łac. Rascia) to region geograficzny obejmujący południowo-zachodnie części współczesnej Serbii, a historycznie także północno-wschodnie części współczesnej Czarnogóry. W średniowieczu region był centrum Księstwa Serbskiego i Królestwa Serbskiego, którego stolicą było miasto Ras (obiekt światowego dziedzictwa) od XI do XIII wieku.

Name

Ruins of Ras Fortress a capital of Grand Principality of Duklja

Nazwa pochodzi od nazwy najważniejszego fortu w regionie Ras, który po raz pierwszy pojawia się w źródłach z VI wieku jako Arsa, pod tą nazwą w pracy De aedificiis bizantyjskiego historyka Procopiusa. W X wieku wariant Ras stał się popularną nazwą fortu, o czym świadczą dzieło De Administrando Imperio, napisane przez Konstantyna VII Porfirogenetę, a także bizantyjską pieczęć Jana, gubernatora Ras (ok.971–976) ).

W tym samym czasie Ras stał się siedzibą prawosławnej eparchii Ras, skupionej w Kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Nazwa eparchii ostatecznie zaczęła oznaczać cały obszar podlegający jej jurysdykcji, a później stała się wspólną nazwą regionalną.

Pod rządami Stefana Nemanji Ras został ponownie stolicą państwa i jako taki był czasami używany przez [kto?] W historiografii w odniesieniu do Serbii od początku 12 do początku 14 wieku.^{potrzebne źródło} Zaczęło się jego użycie jako exonimu dla Serbii w zachodnioeuropejskich źródłach na początku XIII wieku^{potrzebne źródło} wraz z innymi nazwami, takimi jak Dalmacja i Slawonia.

Pierwsze potwierdzone pojawienie się imienia Raška ma miejsce w Karcie Kotorskim (1186), w którym Stefan Nemanja jest wymieniony jako „żupan ​​Raški”. Wkrótce potem Raška (Rascia) stała się exonimem dla Serbii w zachodnich źródłach (papiestwo, niemiecki, włoski, francuski itd.) Często w połączeniu z Serbią (Servia et Rascia). Jednak nazwa ta pojawia się rzadko w średniowiecznej Serbii, a nigdy w bizantyjskich dziełach oznaczających państwo.

W okresie od XV do XVIII wieku termin Raška (Rascia, Ráczság) był używany do oznaczenia południowej równiny panońskiej zamieszkałej przez Serbów Raška (Rascia, Ráczság), którzy osiedlili się tam w późnym średniowieczu, okresie osmańskim i wędrówkach wielkich serbów ze średniowiecznej Serbii „Rácz” przetrwał jako wspólne nazwisko na Węgrzech.

History

Średniowiecze

Church of the Holy Apostles Peter and Paul

Raska (po łacinie Rascia) była średniowiecznym regionem, który służył jako główna prowincja królestwa serbskiego. Był to podział administracyjny pod bezpośrednim panowaniem monarchy, a czasem jako aportaż. Termin ten był używany w odniesieniu do różnych państw serbskich w średniowieczu. Był to kraj koronny, siedziba lub apanaż następujących bytów politycznych:

• Serbskie (768–960), centrum państwowe i religijne ([Eparchii Raška])
• Catepanate of Ras i Theme of Sirmium (960–1043), prowincja Bizancjum
• Wielkie Księstwo Duklji (1043–1101), ziemia koronna; apanaż
• Serbskie Wielkie Księstwo (1101–1217), ziemia koronna
• Królestwo Serbów (1217–1345), ziemia koronna
• Carstwo Serbskie (1345–1371), ziemia koronna
• Despotat Serbii, ziemia koronna

W De Administrando Imperio Konstantyna VII Porfirogenety Ras jest wymieniany jako ważne miasto Serbii pod rządami Časlava Klonimirovicia (927–960) w pobliżu jego granicy z pierwszym imperium bułgarskim. Współczesna historiografia identyfikuje Serbię Konstantyna jako Raškę, aby odróżnić ją od innych prowincji rządzonych przez tych wczesnych Serbów: Zahumle, Trawunia, Duklja i Pagania. Porfirogeneta używa Serbii jako nazwy dla kontynentalnych regionów Raška i Bośni; chociaż nazwa ta ma oznaczać „wszystkie ziemie serbskie” jako exonim.

Współczesność

W latach 1918–1922 żupanat Raška był jedną z jednostek administracyjnych Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Jej siedziba znajdowała się w Novi Pazar. W 1922 r. utworzono nową jednostkę administracyjną zwaną obwodem Raška z siedzibą w Čačaku. W 1929 r. zlikwidowano tę jednostkę administracyjną, a jej terytorium podzielono na trzy nowo utworzone prowincje (banovinas). Region ten jest częścią szerszego regionu „starej Serbii”, używanego w kategoriach historycznych.

Kultura

Niektóre kościoły w zachodniej Serbii i wschodniej Bośni zostały zbudowane przez mistrzów z Raški, którzy należeli do szkoły architektonicznej Raška. Należą do nich: Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Stari Ras oraz klasztory Gradac i Stara Pavlica.

Geografia

Raška in the narrow sense, in southwestern Serbia

Podregiony

• Stari Vlah (Szablon:Lang-sr-Cyrl, Szablon:IPA-sh, "Old Vlah") is part of Priboj, Nova Varoš, Prijepolje, Užice, Čajetina, and Arilje, which is part of the Zlatibor District, and Ivanjica, which is part of Moravica District.Szablon:Citation needed
• Pešter
• South Podrinje
• Raška (river)
• Sjenica Field
• Rujno
• Zlatibor
• Pljevlja Field
• Nadibar
• Dragačevo
• Ibarski Kolašin

Zobacz także

• List of regions of Serbia
• Catepanate of Ras
• Sandžak

Źródła

• Bataković, Dušan T., red. (2005). Histoire du peuple serbe [Historia Serbów] (po francusku). Lausanne: L’Age d’Homme.
• Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing.
• Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge: Cambridge University Press.
• Fine, John Van Antwerp Jr. (1991) [1983]. The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press.
• Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press.
• Gigović, Ljubomir. "Etnički sastav stanovništva Raške oblasti" (PDF). Globus 2008, vol. 39, br. 33, str. 113–132. Београд. Zarchiwizowane z oryginału (PDF) dnia 2014-05-06.
• Hupchick, Dennis P. (2002). The Balkans: From Constantinople to Communism. New York: Palgrave.
• Ivić, Pavle, ed. (1995). The History of Serbian Culture. Edgware: Porthill Publishers.
• Janićijević, Jovan, ed. (1998). The Cultural Treasury of Serbia. Belgrade: Idea, Vojnoizdavački zavod, Markt system.
• Калић, Јованка (1979). "Назив Рашка у старијој српској историји (IX-XII век)". Зборник Филозофског факултета. 14 (1): str. 79–92.
• Калић, Јованка (1989). "Прокопијева Арса". Зборник радова Византолошког института. 27–28: str. 9–17.
• Kalić, Jovanka (1995). "Rascia – The Nucleus of the Medieval Serbian State". The Serbian Question in the Balkans. Belgrade: Faculty of Geography. str. 147–155.
• Калић, Јованка (2004). "Рашка краљевина: Regnum Rasciae". Зборник радова Византолошког института. 41: str. 183–189.
• Калић, Јованка (2010). "Стара Рашка". Глас САНУ. 414 (15): str. 105–114.
• Kalić, Jovanka (2017). "The First Coronation Churches of Medieval Serbia". Balcanica. 48: str. 7–18.
• Petrović, Milić F. (2007). "Raška oblast u Jugoslovenskoj državi 1918–1941". Časopis Arhiv – godina VIII broj 1/2. Beograd.
• Moravcsik, Gyula, ed. (1967) [1949]. Constantine Porphyrogenitus: De Administrando Imperio (II poprawiona red.). Washington D.C.: Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies.
• Nesbitt, John W.; Oikonomides, Nicolas, red. (1991). Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art. 1. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Research Library and Collection.
• Proroković, D., 2014. Raška oblast kao geopolitičko žarište i njen značaj po položaj Srbije i Srpske /Raska region as a geopolitical hot spot and its significance for the position of Serbia and Srpska. Politeia, 4(7), str.175–193.
• Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press.
• Stephenson, Paul (2003). The Legend of Basil the Bulgar-Slayer. Cambridge: Cambridge University Press.
• Samardžić, Radovan; Duškov, Milan, red. (1993). Serbs in European Civilization. Belgrade: Nova, Serbian Academy of Sciences and Arts, Institute for Balkan Studies.
• Šćekić, Radenko; Leković, Žarko; Premović, Marijan (2015). "Political Developments and Unrests in Stara Raška (Old Rascia) and Old Herzegovina during Ottoman Rule". Balcanica. 46: str. 79–106.
• Thurn, Hans, ed. (1973). Ioannis Scylitzae Synopsis historiarum. Berlin-New York: De Gruyter.
• Whittow, Mark (1996). The Making of Orthodox Byzantium, 600–1025. Basingstoke: Macmillan.
• Живковић, Тибор (2002). Јужни Словени под византијском влашћу 600–1025 (Słowianie południowi pod panowaniem bizantyjskim 600–1025). Београд: Историјски институт САНУ, Службени гласник.
• Živković, Tibor (2008). Forging unity: The South Slavs between East and West 550–1150. Belgrade: The Institute of History, Čigoja štampa.

Linki zewnętrzne

• Tourist Information About Raška region

Raška Raszka historyczny region Serbii 768-1459 Raska (bez północnej Czarnogóry i części w regionie Kosowa) i inne regiony geograficzne w Serbii Stolica wiele miejscowości, m.in. Stari Ras, Skopje, Prizren Rząd księstwo królestwo carstwo książę / król / car / despot  • ok.780–829 Вишеслав (Višeslav)  • 1459 Стефан Томашевић (Stjepan Tomašević) Historia średniowiecze  • Utworzenie 768  •  Księstwo Serbii (768–960)  •  Cesarstwo Bizantyńskie (Catepanat Ras i Theme Sirmium) (960–1043)  •  Wielkie Księstwo Dukli (ziemia koronna; apanaż) (1043–1101)  •  Wielkie Księstwo Serbii (ziemia koronna) (1101–1217)  •  Królestwo Serbii (ziemia koronna) (1217–1345)  •  Carstwo Serbskie (ziemia koronna) (1345–1371)  •  Despotat Serbii (ziemia koronna) 1402–1459  • Rozwiązanie 1459 Dzisiaj część Serbia