Klissza bevétele: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 48: Linia 48:
 
[[File:Clissa, principal fortezza del Turcho nella Dalmatia - Camocio Giovanni Francesco - 1574.jpg|250px|thumb|left|[[Klis Fortress]] (16th century)]]
 
[[File:Clissa, principal fortezza del Turcho nella Dalmatia - Camocio Giovanni Francesco - 1574.jpg|250px|thumb|left|[[Klis Fortress]] (16th century)]]
  
−
Papież Paweł III domagał się pewnych praw do Klis, Szablon: Refn, a we wrześniu 1536 r. W Kurii rozmawiano o wzmocnieniu obrony twierdzy [14]. Papież powiadomił Ferdynanda, że ​​jest gotów podzielić koszty utrzymania odpowiedniego garnizonu w Klis [14]. Ferdynand wysłał pomoc Klisowi i najwyraźniej miał nadzieję utrzymać fortecę, kiedy Turcy ponownie ją oblężą [14]. Ferdynand rekrutował mężczyzn z Triestu i innych krajów Habsburgów, a papież wysyłał żołnierzy z Ankony [14]. W posiłkach znajdowało się około 3000 piechoty, co stanowiło znaczną siłę pomocniczą, dowodzoną przez Petara Kružicia, Niccolo dalla Torre i papieskiego komisarza Jacomo Dalmoro d'Arbe [14]. 9 marca 1537 r. Zeszli na ląd w pobliżu Klis, w miejscu zwanym S. Girolamo, z czternastoma kawałkami artylerii. [14] Po śmierci Ibrahima Sulejman wysłał 8 000 ludzi pod dowództwem Murata-błagającego Tardica (Amurat Vaivoda), Chorwata, który urodził się w Sibeniku, aby udał się i obległ fortecę Klis (Clissa) i walczył z Kruziciem [15]. Początkowe spotkanie z chrześcijańskimi siłami pomocowymi z Turkami było niezdecydowane, ale 12 marca zostali przytłoczeni przybyciem dużej liczby Turków [14].
+
Papież Paweł III domagał się pewnych praw do Klis,  
  
−
<small><small>[[Pope Paul III]] claimed some rights in Klis,{{refn|group="Note"|According to Theodōros Spandouginos, Papal concern for Klis safety was expressed in a number of documents.<ref name="Spandouginos 105"/>}} and in September, 1536, there was talk in the [[Roman Curia|Curia]] of strengthening the defenses of the fortress.<ref name="Setton 421">Setton (1984), p. 421.</ref> The Pope notified [[Ferdinand I, Holy Roman Emperor|Ferdinand]] that he was willing to share the costs of maintaining a proper garrison in Klis.<ref name="Setton 421"/> Ferdinand did send aid to Klis and was apparently hopeful of holding the fortress, when the Ottomans again laid siege to it.<ref name="Setton 421"/> Ferdinand recruited men from [[Trieste]] and elsewhere in the Habsburg lands, and the Pope sent soldiers from [[Ancona]].<ref name="Setton 421"/> There were about 3,000 infantry in the reinforcements, which made a sizeable relief force, that were commanded by Petar Kružić, [[Niccolo dalla Torre]], and a papal commissioner [[Jacomo Dalmoro d'Arbe]].<ref name="Setton 421"/> On 9 March 1537 they disembarked near Klis, at a place called S. Girolamo, with fourteen pieces of artillery.<ref name="Setton 421"/> After [[Pargalı Ibrahim Pasha|Ibrahim]]'s death, Suleiman sent 8,000 men under the command of [[Murat-beg Tardić]] (Amurat Vaivoda), a Croatian who had been born in [[Šibenik]], to go and lay siege to Klis fortress (''Clissa''), and fight against Kružić.<ref name="Spandouginos 75">Spandouginos (1997), p. 75.</ref> An initial encounter of the Christian relief force with the Ottomans was indecisive, but, on 12 March they were overwhelmed by the arrival of a great number of Ottomans.<ref name="Setton 421"/> </small></small>
+
{{refn|group="Note"|According to Theodōros Spandouginos, Papal concern for Klis safety was expressed in a number of documents.<ref name="Spandouginos 105"/>}}
  
−
Próby uwolnienia cytadeli zakończyły się farsą [16]. Źle wywiercone posiłki wysłane przez Habsburgów uciekły w obawie przed Turkami, a ich próby ponownego wejścia na pokład łodzi w Zatoce Solin spowodowały zatonięcie wielu statków [16]. Niccolo dalla Torre i papieskiemu komisarzowi udało się uciec. [15] Sam krąg - który miał lewą fortecę do kontaktu ze posiłkami - został schwytany i stracony; widok jego głowy na patyku przytłoczonym przez pozostałych obrońców Klis, którzy byli teraz gotowi zrezygnować z fortecy w zamian za bezpieczne przejście na północ [16]. Po śmierci Kružicia i przy braku zapasów wody obrońcy Klis ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność, 12 marca 1537 r. [1] [17] Wielu mieszkańców uciekło z miasta, podczas gdy Uskoci wycofali się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską. [1]
+
, a we wrześniu 1536 r. W Kurii rozmawiano o wzmocnieniu obrony twierdzy<ref name="Setton 421">Setton (1984), p. 421.</ref>. Papież powiadomił Ferdynanda, że ​​jest gotów podzielić koszty utrzymania odpowiedniego garnizonu w Klis<ref name="Setton 421"/>. Ferdynand wysłał pomoc Klisowi i najwyraźniej miał nadzieję utrzymać fortecę, kiedy Turcy ponownie ją oblężą<ref name="Setton 421"/>. Ferdynand rekrutował mężczyzn z Triestu i innych krajów Habsburgów, a papież wysyłał żołnierzy z Ankony<ref name="Setton 421"/>. W posiłkach znajdowało się około 3000 piechoty, co stanowiło znaczną siłę pomocniczą, dowodzoną przez Petara Kružicia, Niccolo dalla Torre i papieskiego komisarza Jacomo Dalmoro d'Arbe<ref name="Setton 421"/>. 9 marca 1537 r. Zeszli na ląd w pobliżu Klis, w miejscu zwanym S. Girolamo, z czternastoma kawałkami artylerii.<ref name="Setton 421"/> Po śmierci Ibrahima Sulejman wysłał 8 000 ludzi pod dowództwem Murata-błagającego Tardica (Amurat Vaivoda), Chorwata, który urodził się w Sibeniku, aby udał się i obległ fortecę Klis (Clissa) i walczył z Kruziciem<ref name="Spandouginos 75">Spandouginos (1997), p. 75.</ref>. Początkowe spotkanie z chrześcijańskimi siłami pomocowymi z Turkami było niezdecydowane, ale 12 marca zostali przytłoczeni przybyciem dużej liczby Turków<ref name="Setton 421"/>.
  
−
<small><small>The attempts to relieve the citadel ended in farce.<ref name="Bousfield 313">Bousfield (2003), p. 313.</ref> Badly-drilled reinforcements sent by the Habsburgs fled in fear of the Ottomans, and their attempts to re-board their boats at Solin Bay caused many vessels to sink.<ref name="Bousfield 313"/> Niccolo dalla Torre and the papal commissioner managed to escape.<ref name="Spandouginos 75"/> Kružić himself&nbsp;– who had left the fortress to make contact with the reinforcements&nbsp;- was captured and executed; the sight of his head on a stick overwhelmed the remaining defenders of Klis, who were now willing to give up the fortress in return for safe passage north.<ref name="Bousfield 313"/> After Kružić's death, and with a lack of water supplies, the Klis defenders finally surrendered to the Ottomans in exchange for their freedom, on 12 March 1537.<ref name="Povijest Klisa"/><ref name="Perojevic198">Perojević (1931), p. 198</ref> Many of the citizens fled the town, while the [[Uskoci]] retreated to the city of [[Senj]], where they continued fighting the Ottoman army.<ref name="Povijest Klisa"/> </small></small>
+
Próby uwolnienia cytadeli zakończyły się farsą<ref name="Bousfield 313"/>. Źle wywiercone posiłki wysłane przez Habsburgów uciekły w obawie przed Turkami, a ich próby ponownego wejścia na pokład łodzi w Zatoce Solin spowodowały zatonięcie wielu statków<ref name="Bousfield 313"/>. Niccolo dalla Torre i papieskiemu komisarzowi udało się uciec.<ref name="Spandouginos 75"/> Sam krąg - który miał lewą fortecę do kontaktu ze posiłkami - został schwytany i stracony; widok jego głowy na patyku przytłoczonym przez pozostałych obrońców Klis, którzy byli teraz gotowi zrezygnować z fortecy w zamian za bezpieczne przejście na północ<ref name="Bousfield 313"/>. Po śmierci Kružicia i przy braku zapasów wody obrońcy Klis ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność, 12 marca 1537 r.<ref name="Povijest Klisa"/><ref name="Perojevic198">Perojević (1931), p. 198</ref> Wielu mieszkańców uciekło z miasta, podczas gdy Uskoci wycofali się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską.<ref name="Povijest Klisa"/>
  
 
== Następstwa ==
 
== Następstwa ==

Wersja z 13:09, 7 lip 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Klissza bevétele (pol. Oblężenie Klisa lub Bitwa pod Klisem, chor. Bitka kod Klisa 1537, tur. Klise Kuşatması) było oblężeniem twierdzy Klis w Królestwie Chorwacji w obrębie monarchii Habsburgów. Oblężenie twierdzy, które trwało ponad dwie dekady, oraz ostatnia bitwa pod Klis w 1537 r., toczyły się w ramach wojen osmańsko-habsburskich między broniącymi siłami chorwackimi - Habsburgami pod dowództwem chorwackiego feudalnego władcy Petara Kružicia oraz atakującą armię osmańską pod dowództwem generała osmańskiego Murat-beg Tardićia.

Po decydującym zwycięstwie Osmanów w bitwie na polu Krbavskim w 1493 r., a zwłaszcza po bitwie pod Mohaczem w 1526 r., Chorwaci nadal bronili się przed atakami osmańskimi. Podbój osmański w pierwszych latach XVI wieku spowodował powstanie Uskoków, pod dowództwem chorwackiego kapitana Petara Kružicia, zwanego także księciem Klis. W ramach systemu obronnego Habsburgów Uskokowie wykorzystawi bazę w Klis jako ważną pozycję obronną. Walczyli prawie samotnie z Turkami i przez ponad dwie dekady bronili twierdzy przed atakami osmańskimi.[1]

Po ostatniej bitwie, która zakończyła się zwycięstwem osmańskim i śmiercią Petara Kružicia, obrońcy Klis, którym brakowało zapasów wody, ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność 12 marca 1537 r. Obywatele uciekli z miasta, podczas gdy Uskoki wycofały się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską. Klis stał się centrum administracyjnym [Kliški sandžak sandżaku Klis] w Bosnia Eyalet i takim pozostał przez stulecia.

Tło

Po upadku Królestwa Bośni w ręce osmańskie w 1463 r. Południowa i środkowa część Królestwa Chorwacji pozostała niezabezpieczona, której obrony pozostawiono szlachcie chorwackiej, która zatrzymywała mniejsze wojska na umocnionych obszarach granicznych na własny koszt . [2] Decydujące zwycięstwo Osmanów w bitwie na polu Krbava w 1493 r. Wstrząsnęło całą Chorwacją. Nie zniechęciło to jednak Chorwatów do podejmowania bardziej zdecydowanych i wytrwałych prób obrony przed atakami znacznie większego wroga. Nowa fala podboju osmańskiego rozpoczęła się w 1521 r., Po czym znaczna część Chorwacji została podbita lub splądrowana[2].

29 sierpnia 1526 r. W bitwie pod Mohaczem chrześcijańskie siły lodowe króla Ludwika II zostały pokonane przez siły osmańskie pod lodem przez sułtana Sulejmana Wspaniałego.[3] Ludwik zginął w bitwie, która poległa pod koniec niepodległego Królestwa Węgier, ponieważ zmarł bez spadkobiercy. Zarówno Królestwa Węgier, jak i Chorwacja stały się spornymi terytoriami z roszczeniami zarówno imperiów Habsburgów, jak i Imperium Osmańskiego. Ferdynand I, arcyksiążę Austrii, członek rodu Habsburgów, brat Świętego Cesarza Rzymskiego Karola V i samego przyszłego Świętego Cesarza Rzymskiego, poślubił siostrę Ludwika II[4] i został wybrany królem przez szlachciców obu Węgier i Chorwacja.[5]{{refn|group="Note"|The Croatian nobles had convened the 1527 election in Cetin to confirm Ferdinand as their king.[6]

Ze względu na swoje położenie Twierdza Klis była ważną pozycją obronną podczas podboju Osmanów na Bałkanach[7]. Twierdza stoi wzdłuż trasy, przez którą Turcy mogą przedostać się przez barierę górską oddzielającą przybrzeżne niziny od okolic Splitu od osmańskiej Bośni.[7] Chorwacki feudał Lord Petar Kružić skomponował garnizon złożony z chorwackich uchodźców, którzy korzystali z bazy w Klis zarówno w celu powstrzymania Turków, jak i udziału w marudach i piractwie przeciwko żegludze przybrzeżnej.[7] Chociaż nominalnie akceptując suwerenność cesarza Habsburgów Ferdynanda, który uzyskał koronę chorwacką w 1527 r., Kružić i jego wolniutki Uskoks byli dla siebie prawem[7].

Oblężenie

Nieudane próby

Od 1513 r. Petar Kružić był jednym z dowódców twierdzy Klis[8]. Turcy kilkakrotnie próbowali podbić Twierdzę Klis.[1] Pierwsza poważna próba została podjęta przez Skender-beg Ornosovic w 1515 r.[1] Turcy zdobyli Klis, wioskę tuż pod fortecą o tej samej nazwie, ale garnizon w twierdzy powyżej utrzymał.[9] Kružić został awansowany na kapitana Twierdzy Klis przez Petara Berislavicia w 1520 r.[8] Druga poważna próba została podjęta w 1520 r.[1][10], a rok później Makut Pasza podjęła kolejną próbę z dodatkowym 2000 piechotą, 50 jeźdźcami i sprzętem oblężniczym[11]. Kolejną nieudaną próbę podjęli w 1522 r. Hasan-Pasza z Mostaru i Mehmed-błagał Mihalbegović.[1][12] Później tego samego roku Mihalbegovic podjął kolejną próbę oblężenia 3000 żołnierzy, ale znów poniósł porażkę.[1] W 1523 r. Twierdza Klis została ponownie zaatakowana przez armię sułtana[12]. Próbę podjął także Gazi Husrev-beg w 1526 i 1528, a później w 1531 i 1532.[1]

W 1534 r. Osmanie pod Mihalbegoviciem przeprowadzili miesięczne oblężenie ze stałą skoncentrowaną armatą[1]. Ferdynand wezwał papieża do wysłania statków w celu złagodzenia oblężenia osmańskiego [12]. Chociaż Turcy ostatecznie zlikwidowali oblężenie, Ferdinand był niezadowolony, że Papież nie udzielił żadnej pomocy w obronie twierdzy[13]. W 1535 r. Turcy próbowali przejąć fortecę przez zdradę, a ponownie w 1536 r., Ale nie udało im się to w obu przypadkach[1]. W tym roku Turcy rozpoczęli nowe oblężenie, które potrwa do ostatecznego upadku twierdzy.[1] 

In 1534, the Ottomans under Mihalbegović laid a months-long siege with a constant concentrated cannonade.[1] Ferdinand urged the Pope to send ships to relieve the Ottoman siege.[14] Although the Ottomans

Kiedy duże siły osmańskie zagroziły fortecy, Kruzic zwrócił się do Ferdynanda o pomoc, ale uwaga cesarza została odwrócona przez atak osmański w Slawonii[7]. Koło poprowadziło obronę Klis i wraz ze swoimi żołnierzami walczyło prawie samotnie przeciwko Turkom, gdy wielokrotnie rzucali armie przeciwko twierdzy.[1] Żadne wojska króla węgierskiego nie przybyły, ponieważ zostali zamordowani przez Turków w bitwie pod Mohaczami w 1526 r., A Wenecjanie narazili się na wysłanie jakiejkolwiek pomocy[1]. Tylko papież był gotów zapewnić ludzi i pieniądze.[1]

Ostatnia bitwa

Plik:Clissa, principal fortezza del Turcho nella Dalmatia - Camocio Giovanni Francesco - 1574.jpg
Klis Fortress (16th century)

Papież Paweł III domagał się pewnych praw do Klis,

Szablon:Refn

, a we wrześniu 1536 r. W Kurii rozmawiano o wzmocnieniu obrony twierdzy[15]. Papież powiadomił Ferdynanda, że ​​jest gotów podzielić koszty utrzymania odpowiedniego garnizonu w Klis[15]. Ferdynand wysłał pomoc Klisowi i najwyraźniej miał nadzieję utrzymać fortecę, kiedy Turcy ponownie ją oblężą[15]. Ferdynand rekrutował mężczyzn z Triestu i innych krajów Habsburgów, a papież wysyłał żołnierzy z Ankony[15]. W posiłkach znajdowało się około 3000 piechoty, co stanowiło znaczną siłę pomocniczą, dowodzoną przez Petara Kružicia, Niccolo dalla Torre i papieskiego komisarza Jacomo Dalmoro d'Arbe[15]. 9 marca 1537 r. Zeszli na ląd w pobliżu Klis, w miejscu zwanym S. Girolamo, z czternastoma kawałkami artylerii.[15] Po śmierci Ibrahima Sulejman wysłał 8 000 ludzi pod dowództwem Murata-błagającego Tardica (Amurat Vaivoda), Chorwata, który urodził się w Sibeniku, aby udał się i obległ fortecę Klis (Clissa) i walczył z Kruziciem[16]. Początkowe spotkanie z chrześcijańskimi siłami pomocowymi z Turkami było niezdecydowane, ale 12 marca zostali przytłoczeni przybyciem dużej liczby Turków[15].

Próby uwolnienia cytadeli zakończyły się farsą[17]. Źle wywiercone posiłki wysłane przez Habsburgów uciekły w obawie przed Turkami, a ich próby ponownego wejścia na pokład łodzi w Zatoce Solin spowodowały zatonięcie wielu statków[17]. Niccolo dalla Torre i papieskiemu komisarzowi udało się uciec.[16] Sam krąg - który miał lewą fortecę do kontaktu ze posiłkami - został schwytany i stracony; widok jego głowy na patyku przytłoczonym przez pozostałych obrońców Klis, którzy byli teraz gotowi zrezygnować z fortecy w zamian za bezpieczne przejście na północ[17]. Po śmierci Kružicia i przy braku zapasów wody obrońcy Klis ostatecznie poddali się Turkom w zamian za wolność, 12 marca 1537 r.[1][18] Wielu mieszkańców uciekło z miasta, podczas gdy Uskoci wycofali się do miasta Senj, gdzie kontynuowali walkę z armią osmańską.[1]

Następstwa

Plik:Cannon-in-klis.JPG
Cannon in the Klis Fortress

Podczas wojen osmańskich w Europie Twierdza Klis stała się centrum administracyjnym lub marzeniem (Kilis Sancağı) Bosnia Eyalet i tak pozostanie przez stulecie. [1] Jako pierwsza ucieczka marzeń Klis, Murat-beg Tardic zbudował znaczący meczet wewnątrz Twierdzy Klis [18]. W tym samym roku siły osmańskie zajęły Wronę, zaś Nadin i Perusic polegli w 1538 r. [19] 

During the Ottoman wars in Europe, Klis Fortress became an administrative centre or sanjak (Kilis Sancağı) of the Bosnia Eyalet, and would remain so for a century.[1] As the first Sanjak-Beg of Klis, Murat-beg Tardić built a notable mosque inside the Klis Fortress.[19] That same year, the Ottoman forces took Vrana, while Nadin and Perušić fell in 1538.[20]

Kilka miesięcy po upadku Klis rozpoczęła się wojna osmańsko-wenecka w latach 1537–1540, a podczas tej wojny, podobnie jak wojna osmańsko-wenecka w latach 1570–1573, Osmanie zajęli znaczną część dalmatyńskiego zaplecza w pobliżu Sibenika i Zadaru [ 19] 7 kwietnia 1596 r. Szlachcic w Splicie Ivan Alberti i Nikola Cindro wraz z nieregularnymi Uskoci, Poljicani i Kaštelani zorganizowali wyzwolenie Klis. [1] Udało im się to, korzystając z dysydenckich elementów garnizonu osmańskiego. [1] [20] W odpowiedzi Mustafa-błagał sprowadzając ponad 10 000 żołnierzy pod fortecę. [1] Generał Ivan Lenković, prowadzący 1000 Uskoci, przyszedł z pomocą 1500 obrońcom Klis [1] Podczas bitwy Ivan Lenković i jego ludzie wycofali się po tym, jak został ranny w bitwie, a forteca została utracona przez Turków, 31 maja. [1] Niemniej jednak ta tymczasowa ulga rozbrzmiewała w Europie i wśród miejscowej ludności [1]. 

Months after the fall of Klis, the Ottoman–Venetian War of 1537-1540 started, and in that war, as well as the Ottoman–Venetian War of 1570-1573, the Ottomans took much of the Dalmatian hinterland near Šibenik and Zadar.[20] On 7 April 1596, Split noblemen Ivan Alberti and Nikola Cindro, along with Uskoci, Poljičani, and Kaštelani irregulars, organized a liberation of Klis.[1] Assisted by dissident elements of the Ottoman garrison, they succeeded.[1][21] Mustafa-beg responded by bringing more than 10,000 soldiers under the fortress.[1] General Ivan Lenković, leading 1,000 Uskoci, came in relief of the 1,500 Klis defenders.[1] During the battle, Ivan Lenković and his men retreated after he was wounded in battle, and the fortress was lost to the Ottomans, on 31 May.[1] Nevertheless, this temporary relief resounded in Europe and among the local population.[1]

Wenecjanie walczyli przez dziesięciolecia, zanim w końcu udało im się ponownie wziąć Klis. [1] Podczas wojny kreteńskiej w latach 1645–1669 Wenecjanie w Dalmacji cieszyli się poparciem miejscowej ludności, zwłaszcza Morlachów (Morlacchi). [1] Wenecki dowódca Leonardo Foscolo zdobył kilka fortów, odbił Novigrad, tymczasowo zdobył Twierdzę Knin i zdołał zmusić garnizon Twierdzy Klis do poddania się. [21] [22] 

The Venetians fought for decades before they finally managed to re-take Klis.[1] During the Cretan War of 1645-1669, the Venetians in Dalmatia enjoyed the support of the local population, particularly the Morlachs (Morlacchi).[1] Venetian commander Leonardo Foscolo seized several forts, retook Novigrad, temporarily captured the Knin Fortress, and managed to compel the garrison of Klis Fortress to surrender.[22][23]

References

  • Ágoston, Gábor; Masters, Bruce Alan (2009). Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing. ISBN 9780816062591.
  • Bousfield, Jonathan (2003). The Rough Guide to Croatia. London: Rough Guides. ISBN 9781843530848.
  • Corvisier, André; Childs, John (1994). A Dictionary of Military History and the Art of War. Wiley-Blackwell. ISBN 9780631168485.
  • Fraser, Robert William (1854). Turkey, Ancient and Modern. A History of the Ottoman Empire From the Period of Its Establishment to the Present Time. Edinburgh: Adam & Charles Black – Harvard University. ISBN 978-1-4021-2562-1.
  • Perojević, Marko (1931). Petar Kružić, kapetan i knez grada Klisa (in Croatian). Matica hrvatska.
  • Schutte, Anne Jacobson (1977). Pier Paolo Vergerio: the making of an Italian reformer. Librairie Droz. ISBN 9782600030724.
  • Setton, Kenneth Meyer (1984). The Papacy and the Levant, 1204–1571: The Sixteenth Century, Vol. III. Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-161-2.
  • Setton, Kenneth Meyer (1991). Venice, Austria, and the Turks in the Seventeenth Century. Philadelphia: Diane Publishing. ISBN 0-87169-192-2.
  • Singleton, Frederick Bernard (1989). A Short History of the Yugoslav Peoples. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521274852.
  • Spandouginos, Theodōros (1997). On the Origin of the Ottoman Emperors. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521585101.
  • Turnbull, Stephen (2003). The Ottoman Empire, 1326-1699. New York (USA): Osprey Publishing Ltd. ISBN 9781841765693.

Dalsze czytanie

  • Listeš, Srećko (1998). Klis: Prošlost, Toponimi, Govor (po chorwacku). Klis: Hrvatsko društvo Trpimir. ISBN 9789539675132.

Linki zewnętrzne

Oblężenie Klisa
Bitwa pod Klisem

— Podboje Turcji Osmańskiej —
Twierdza Klis wbudowana w południową ścianę skalistej masy, ledwo dostrzegalna jako sztuczna budowla, widziana z drogi krajowej D1.
Twierdza Klis wbudowana w południową ścianę skalistej masy, ledwo dostrzegalna jako sztuczna budowla, widziana z drogi krajowej D1.
Czas 31 sierpnia 1536 – 12 marca 1537
Miejsce Klis, Królestwo Chorwacji
Terytorium dzisiejsza Chorwacja
Wynik zwycięstwo tureckie
Strony konfliktu
16px Królestwo Chorwacji
Oblężony garnizon:
Kingdom of Croatia Królestwo Chorwacji
Wzmocnienia:
20px Królestwo Chorwacji
Plik:Banner of the Holy Roman Emperor with haloes (1430-1806).svg Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego
20px Państwo Papieskie 		22px Imperium Osmańskie


Oblegający:
28px Imperium Osmańskie

Wzmocnienia:
28px Imperium Osmańskie

Dowódcy
20px Petar Kružić †
Plik:Banner of the Holy Roman Emperor with haloes (1430-1806).svg Niccolo dalla Torre
20px Jacomo Dalmoro d'Arbe 		22px Murat-beg Tardić
22pxMalkoč-beg
Siły
Nieznany, ale mały garnizon
  • + 3000 piechoty po wzmocnieniach
 Nieznana armia oblężnicza
  • + 8000 posiłków
Straty
brak danych brak danych

Lokalizacja

Współczesna Chorwacja
Współczesna Chorwacja
Podboje Turcji Osmańskiej

 ♦  Didymotyka  ♦  Bitwa pod Adrianopolem (1365)  ♦  Marica  ♦  Dubravnica  ♦  Bileća  ♦  Plocznik  ♦  Kosowe Pole (1389)  ♦  Rowina  ♦  Tyrnowo (1393)  ♦  Bitwa pod Nikopolis (1396)  ♦  Ankara  ♦  Powstanie w Bułgarii (1403)  ♦  Gallipoli  ♦  Siedmiogród (1438)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Zlatica (1443)  ♦  Warna (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Albulena (1457)  ♦  Serbia (1458)  ♦  Konstantynopol  ♦  Belgrad  ♦  Târgovişte (1462)  ♦  Kruja (1466)  ♦  Başkent  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Valea Albă (1476)  ♦  Chlebowe Pole  ♦  Krbavsko Polje  ♦  Sapienza  ♦  Czałdyran  ♦  Mardż Dabik  ♦  Ar-Rajdanijja  ♦  Rodos –  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Mohacz  ♦  Wiedeń (1529)

Plik:Flag of Croatia (Early 16th century–1526) (Border).svg Wojny chorwacko-tureckie 20px

Glina  ♦  Bitwa nad Uną (1483)  ♦  Bitwa w wąwozie Vrpile (1491)  ♦  Bitwa na Krbavskim Polu (1493)  ♦  Zlatica (1443)  ♦  Bitwa pod Dubicą (1513)  ♦  Novigrad  ♦  Bitwa o Jajce (1518)  ♦  Plješevica  ♦  Oblężenie Knina (1522)  ♦  Oblężenie Klisa (1522)  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Bitwa pod Mohaczem (1526)

Przypisy

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 Listeš, Srećko. "Povijest Klisa". Official website - klis.hr (po chorwacku). Municipality of Klis. [dostęp:2010-05-16].
  2. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Ágoston and Alan Masters163-164
  3. ↑ Turnbull (2003), p. 49.
  4. ↑ Turnbull (2003), pp. 49–51.
  5. ↑ Corvisier and Childs (1994), p. 289
  6. ↑ R. W. Seton-Watson. The southern Slav question and the Habsburg Monarchy. str. 18. https://archive.org/stream/southernslavques00seto/southernslavques00seto_djvu.txt. 
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Singleton 60-61
  8. ↑ 8,0 8,1 "Klis –vrata Dalmacije" [Klis – A gateway to Dalmatia] (PDF). Građevinar (po chorwacku). Zagreb: Croatian Society of Civil Engineers. 53 (9): str. 605–611. Wrzesień 2001. ISSN 0350-2465. [dostęp:2009-12-17].
  9. ↑ Perojević (1931), p. 35
  10. ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie građevinar
  11. ↑ Perojević (1931), p. 45
  12. ↑ 12,0 12,1 Spandouginos (1997), p. 72. Błąd rozszerzenia cite: Nieprawidłowy znacznik <ref>; nazwę „Spandouginos 72” zdefiniowano więcej niż raz z różną zawartością
  13. ↑ Schutte (1977), p. 80.
  14. ↑ Schutte (1977), p. 63.
  15. ↑ 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 15,6 Setton (1984), p. 421.
  16. ↑ 16,0 16,1 Spandouginos (1997), p. 75.
  17. ↑ 17,0 17,1 17,2 Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Bousfield 313
  18. ↑ Perojević (1931), p. 198
  19. ↑ {{#invoke:Citation/CS1|citation |CitationClass=journal }}
  20. ↑ 20,0 20,1 {{#invoke:Citation/CS1|citation |CitationClass=journal }}
  21. ↑ Setton (1984), p. 9.
  22. ↑ Fraser (1854), pp. 244–245.
  23. ↑ Setton (1991), pp. 148–149.
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Klissza_bevétele&oldid=36602”