Serbia Morawska: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 70: | Linia 70: | ||
|fecha_inicio = | |fecha_inicio = | ||
|evento_fin = | |evento_fin = | ||
| − | Zwasalizowane przez<br>[[Imperium Osmańskie]] | + | <small><small>Zwasalizowane przez</small></small><br>[[Imperium Osmańskie]] |
|fecha_fin = | |fecha_fin = | ||
Wersja z 09:12, 13 lip 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku hiszpańskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku hiszpańskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Serbia Morawska (serb. Moravská Srbija/Моравска Србија, tur. Sırbistan Prensliği), ze względu na związek z rzeką Morawą, było najważniejszym z państw serbskich, które powstały po upadku imperium serbskiego w 1371 r. Stworzenie tego państwa wiąże się z księciem (klęczącym) Lazarem Hrebeljanoviciem, który walczył i zginął w bitwie o Kosowo (1389)[1] o tak zwane królestwo Knez Lazar. Spis treściHistoriaPlik:La serbie en Fin de regne de Lazar-es.svg Serbia księcia Lazara, położona nad Moravą. KonsolidacjaLazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal Stefana Uroša V, w 1371 roku odmówił udziału w bitwie pod Maritzą, w której większość serbskiej armii cesarskiej została zniszczona przez siły z Imperium Osmańskiego.[2] Niedługo potem zmarł Stefan Uroš V. Był ostatnim z cesarzy Niemenjić. Dzięki połączeniu dyplomacji, działań wojskowych, sojuszy i rodziny Lazar wyłonił się z wynikającej z niego próżni władzy jako najpotężniejszy serbski szlachcic, który nie służył Turkom.[3] Dynastyczną legitymację uzyskał poślubiając Milicę Nemanjić, mimo że zachował jedynie tytuł Kneza minor, użył jednak cesarskiego imienia „Stefan”, a także autokracji. Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. Jego rząd zjednoczył większość Serbii i zdołał zdobyć lojalność większości Serbów. W 1377 r. Przyznał tytuł „Króla Serbów” królowi Tvrtko I z Bośni, który miał więcej powiązań z Niemenic niż król Lazar[3]. W następnym roku Lazar został koronowany na „Władcę Serbów i Dunaju, Stefana Księcia Lazara, autokratę wszystkich Serbów”.[4] Jego pierwszą ważną akcją wojskową była bitwa pod Dubrawnicą, w której jego wojska odniosły decydujące zwycięstwo nad armią osmańską w południowej Serbii. Nie odnotowano żadnych nowych działań wojennych aż do bitwy pod Pločnikiem (1386), kiedy to Knez Lazar zdołał zniszczyć armię osmańską i zmusić go do wycofania się do Niszu.[5] Serbskie wojska również wzięły udział w bitwie pod Bileca (1388), gdzie odnieśli kolejne zwycięstwo nad Turkami.[4] ZniknięcieLazar zmarł podczas decydującej bitwy o Kosowo w 1389 r. Wraz z większością elity politycznej Serbii. Po jego śmierci jego syn Stefan Lazarević został księciem Serbii w 1389 roku. Natychmiast po bitwie o Kosowo król Węgier Zygmunt zaatakował z północy i zdewastował Serbię. Król Stefan, sfrustrowany przez Węgrów, nie mogąc walczyć na dwóch frontach, przyjął wasal osmańskiego wasala[6], uczestnicząc jako wasal osmański w bitwie pod Karanovasą w 1394 roku, bitwie o Rovine w 1395 roku, bitwie pod Nikopolis w 1396 i bitwa pod Angorą w 1402 r. Został despotą Serbii w 1402 r., a w 1403 r. ogłosił Belgrad stolicą swojego nowego państwa, znanego jako Despotat Serbii, i który zakończył okres Serbii na Morawie. Władcy
Zobacz takżePrzypisy
Linki zewnętrzne
Historia de Serbia (po hiszpańsku) |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||
