Bebek II. Domokos: Różnice pomiędzy wersjami
m (Zastępowanie tekstu - ", † " na ", † ") |
|||
| Linia 39: | Linia 39: | ||
|} | |} | ||
| − | '''''Pelsőci'' Bebek Domokos''' (pol. ''Domokos II Bebek'' Pelsőci)* nieznana, † 31 października [[1374]] w [[Nagyvárad]]), węgierski szlachcic, duchowny, [[biskup Csanád]] (1360–1373), a następnie [[biskup Várad]] (23 lutego 1373 – 31 października 1374). | + | '''''Pelsőci'' Bebek Domokos''' (pol. ''Domokos II Bebek'' Pelsőci)* nieznana, † 31 października [[1374]] w [[Nagyvárad]]), węgierski szlachcic, duchowny, [[biskup Csanád]] (1360–1373), a następnie [[biskup Várad]] (23 lutego 1373 – 31 października 1374). |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
Wersja z 08:32, 9 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Pelsőci Bebek Domokos (pol. Domokos II Bebek Pelsőci)* nieznana, † 31 października 1374 w Nagyvárad), węgierski szlachcic, duchowny, biskup Csanád (1360–1373), a następnie biskup Várad (23 lutego 1373 – 31 października 1374). ŻyciorysSyn Dominika I, założyciela rodziny Pelsőci rodu Bebek.[1] W 1349 r. kanonik w Ostrzyhomiu, a następnie za zgodą papieża Klemensa VI, także kanonik w Egerze. W 1352 r. Domokos został przełożonym klasztoru św. Tomasza w Ostrzyhomia, w 1357 r. proboszczem w Szepes (Spiszu), a od 1360 r. był biskupem Csanádu. Został wybrany arcybiskupem Kalocsa w 1367 roku. Jego imię pojawia się tylko raz w tytule Ludwika Wielkiego, ale papież go nie wymienia i pozostaje biskupem Csanádu. Od 1372 r. biskup Váradu, gdzie naprawił naruszenia prawa kapituły przez swojego poprzednika, biskupa Demetera i również wydał podstemplowany certyfikat. Za jego rządów kapituła zaczęła redagować własne chartularium[2]. Zmarł 31 października 1374 r.[3] Jego prochy spoczęły pod ołtarzem kaplicy w Nagyvárad. Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||