Kanizsai I. István: Różnice pomiędzy wersjami
m (Zastępowanie tekstu - "* nieznana" na "* nieznana") |
m (Zastępowanie tekstu - ", † " na ", † ") |
||
| Linia 33: | Linia 33: | ||
[[Plik:Coa Hungary Family Kanizsay.svg|150px|left|Grb velikaške obitelji Kaniški]] | [[Plik:Coa Hungary Family Kanizsay.svg|150px|left|Grb velikaške obitelji Kaniški]] | ||
| − | '''Kanizsai I. István''' (pol. ''Stefan I Kanizaj'', chor. ''Stjepan Kaniški (Kanižaj)'', łac. ''Stephanus de Kanisa de genere Ossl'') (* nieznana, † 1375 w Zagrzebiu), węgierski szlachcic z '''klanu''' [[Osl]], [[biskup Zagrzebia]] (1356-1375) jako Stjepan III. oraz [[ban całej Slawonii]] (1362–1366). | + | '''Kanizsai I. István''' (pol. ''Stefan I Kanizaj'', chor. ''Stjepan Kaniški (Kanižaj)'', łac. ''Stephanus de Kanisa de genere Ossl'') (* nieznana, † 1375 w Zagrzebiu), węgierski szlachcic z '''klanu''' [[Osl]], [[biskup Zagrzebia]] (1356-1375) jako Stjepan III. oraz [[ban całej Slawonii]] (1362–1366). |
<small><small>'''Stjepan Kaniški (Kanižaj)''' ([[Latinski jezik|lat.]] ''Stephanus de Kanisa de genere Ossl'', [[mađarski jezik|mađ.]] ''Kanizsai István'') (? — [[Zagreb]], 1375.), [[Mađari|ugarski]] velikaš iz [[plemstvo|plemićkog roda]] Osl, [[Dodatak:Popis zagrebačkih biskupa i nadbiskupa|zagrebački biskup]] (1356.-1375.) kao '''Stjepan III.''' i [[ban|banski namjesnik]] (1362.-1366.). </small></small> | <small><small>'''Stjepan Kaniški (Kanižaj)''' ([[Latinski jezik|lat.]] ''Stephanus de Kanisa de genere Ossl'', [[mađarski jezik|mađ.]] ''Kanizsai István'') (? — [[Zagreb]], 1375.), [[Mađari|ugarski]] velikaš iz [[plemstvo|plemićkog roda]] Osl, [[Dodatak:Popis zagrebačkih biskupa i nadbiskupa|zagrebački biskup]] (1356.-1375.) kao '''Stjepan III.''' i [[ban|banski namjesnik]] (1362.-1366.). </small></small> | ||
Wersja z 10:59, 9 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Kanizsai I. István (pol. Stefan I Kanizaj, chor. Stjepan Kaniški (Kanižaj), łac. Stephanus de Kanisa de genere Ossl) (* nieznana, † 1375 w Zagrzebiu), węgierski szlachcic z klanu Osl, biskup Zagrzebia (1356-1375) jako Stjepan III. oraz ban całej Slawonii (1362–1366). Stjepan Kaniški (Kanižaj) (lat. Stephanus de Kanisa de genere Ossl, mađ. Kanizsai István) (? — Zagreb, 1375.), ugarski velikaš iz plemićkog roda Osl, zagrebački biskup (1356.-1375.) kao Stjepan III. i banski namjesnik (1362.-1366.). BiografiaBył synem Lovry († 1330), burmistrza Varaždina i zamku Nagykanizsa. Jest wspomniany w źródłach z 1330 roku. W 1343 r. został wymieniony jako kanonik kapituły Bačkog oraz jako towarzysz króla Ludwika I (1342–1382) w drodze do Włoch, a w 1347 r. jako prepozyt w Budzie. Został wybrany i zatwierdzony biskupem Zagrzebia w 1356 r. i konsekrowany w 1357 r. [1] Bio je sin Lovre († 1330.), varaždinskog župana i kaštelana Nagykanizse. Spominje se u izvorima od 1330. godine. Godine 1343. spominje se kao kanonik lektor Bačkoga kaptola i kao pratitelj kralja Ludovika I. (1342.-1382.) na putu u Italiju, a 1347. godine kao prepošt u Budimu. Za zagrebačkog biskupa izabran je i potvrđen 1356., a posvećen 1357. godine.[1] Był w Zadarze w 1358 r. wśród wybitnych ludzi, którzy poprzysięgli pokój z Wenecjanami i dalej służył jako wysłannik króla wraz z sędzią królewskim Mikołajem I Széchym w Wenecji, aby złożyć przysięgę pokoju u weneckich obywateli. W 1362 został mianowany namiestnikiem w Slawonii, a w 1364 r. przewodniczył parlamentowi chorwackiemu w Zagrzebiu i zgromadzeniu powiatowemu w Kriżewcu. Za swoje zasługi król nadał mu majątki Ebergőc i Dág w komitacie Sopron, a w 1366 r. przyznał Istvánowi i jego bratu Janowi I († 1369/70) majątek Gostović z kościołem św. Laurentego w żupanii Križevc. W tym samym roku został aresztowany na rozkaz papieża Urbana V (1362–1370) i przewieziony do Awinionu. W następnym roku został uniewinniony ze wszystkich zarzutów i otrzymał tytuł biskupa, ale nie stanowisko gubernatora Slawonii. Zyskał pełne uniewinnienie od króla w 1370 r., kiedy to jego majątek potwierdził Ludwik I. [2] Bio je 1358. godine u Zadru među odličnicima koji su prisegnuli na mir s Mlečanima, a išao je i kao kraljev izaslanik, zajedno sa sucem kraljevskoga dvora Nikolom Széchyjem u Veneciju kako bi od dužda i mletačkih građana ishodio prisegu na mir. Imenovan je 1362. banskim namjesnikom u Slavoniji te je 1364. godine predsjedao Hrvatskom saboru u Zagrebu i županijskoj skupštini u Križevcima. Za zasluge kralj mu je darovao posjede Ebergőc i Dág u Županiji Sopron, a 1366. godine dodijelio je Stjepanu i njegovu bratu Ivanu († 1369./70.) posjed Gostović s crkvom sv. Lovre u Križevačkoj županiji. Iste godine je uhićen po nalogu pape Urbana V. (1362.-1370.) i odveden u Avignon. Sljedeće je godine oslobođen svih optužbi i vraćena mu je biskupska čast, ali ne i položaj banskog namjesnika. Punu kraljevu milost stekao je do 1370. godine, kad mu je Ludovik I. potvrdio sve posjede.[2] PrzypisyVanjske poveznnice |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 0
- Strony importowane z chorwackiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Kanizsai
- Banowie całej Slawonii
- Biskupi Zagrzebia
- Chorwaccy biskupi
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Nieznana data urodzenia
- Urodzeni w XIII wieku
- Zmarli w 1375
- Zmarli w XIV wieku