Berengar I. von Friaul

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Berengar I z Friulu Plik:Berengar I, Holy Roman Emperor.jpg margrabia Friulu Okres od 874 do 890 ? Poprzednik Unroch III Następca Walfred król Włoch Okres od 888 do 7 kwietnia 924 Poprzednik Karol Otyły Święty Cesarz Rzymski Okres od 916 do 7 kwietnia 924 Dane biograficzne Dynastia Unrochingowie Państwo {{{państwo}}} Urodziny 850-860 Śmierć 7 kwietnia 924 Ojciec Eberhard z Friulu Matka Gizela Żona 1. Bertila ze Spoleto 2. Anna Berengar I z Friulu, Berengariusz I z Friuli (ur. 850–860, zm. 7 kwietnia 924) – margrabia Friulu, król Włoch od 888, cesarz od 915. Pochodził z dynastii Unrochingów. Był synem Eberharda z Friulu i Gizeli, córki cesarza Ludwika Pobożnego. W 888 został królem Włoch, jednakże już w następnym roku po przegranej bitwie nad Trebbią stracił koronę na rzecz Gwidona ze Spoleto. Po śmierci jego i jego następcy Lamberta w 898 odzyskał władzę. Po klęsce z Węgrami w 899 roku jego pozycja znacznie osłabła. W lutym 901 roku Benedykt IV koronował na cesarza Ludwika Ślepego, konkurenta Berengara I. W sierpniu 902 roku Berengar I zdołał wygnać nowego cesarza. We wrześniu 915 w Bazylice św. Piotra Berengar został koronowany na cesarza przez papieża Jana X, jednakże mimo to autorytet jego władzy spadał. Ostateczny cios przyniosła klęska w bitwie pod Fiorenzuola d’Arda z wojskami Rudolfa Burgundzkiego króla zachodniofrankijskiego w 923 roku. W konsekwencji Berengar został zamordowany w 924 roku w Weronie. Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była poślubiona około 880 roku Bertila ze Spoleto, drugą nieznanego pochodzenia Anna. Przypisy Bibliografia Brandenburg E., Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 2. McBrien Richard P., Leksykon papieży, Warszawa 2003, s. 109, 111-112. Morby J. E., Dynastie świata, Kraków 1995, s. 163.