Węgierski rajd na Hiszpanię: Różnice pomiędzy wersjami
(→3) |
(→4) |
||
| Linia 45: | Linia 45: | ||
== 4 == | == 4 == | ||
| − | + | <blockquote><cite> | |
| + | <small>Gdy wróg Boga, Ramiro Ordóñez, dowiedział się o pojawieniu się Turków podczas marszu na Léridę i strachu przed muzułmanami z tego regionu, usiłował osiągnąć zysk – łamiąc obietnice, które uroczyście złożył biskupom i mnichom , [w ten sposób] ograniczając preteksty, jakie mógł mieć przed dostojnikami własnej religii – wysyłając władcę Kastylii [[''Qaštlīya''], Fernána Gonzáleza [''Ibn Gundišalb''], z wyszkoloną armią wspierającą zięcia Garcíę Sánchez, pan Pampeluny, w wojnie z muzułmanami.<ref>Martínez Díez 2005, p. 373.</ref></small> | ||
| + | </blockquote></cite> | ||
| − | + | W rzeczywistości hrabia [https://en.wikipedia.org/wiki/Fern%C3%A1n_Gonz%C3%A1lez_of_Castile Fernán González, który dowodził przygranicznym regionem Kastylii, współpracował z [https://pl.wikipedia.org/wiki/Garcia_I_(kr%C3%B3l_Nawarry) Garcíą Sánchezem I], królem Nawarry z Pampeluny, w wojnie tego ostatniego z kalifatem już w kwietniu, na kilka miesięcy przed przybyciem Węgrów. Prawdziwą motywacją Ramiro było prawdopodobnie zapobieżenie utracie twarzy, ponieważ był żonaty z [https://en.wikipedia.org/wiki/Urraca_S%C3%A1nchez_of_Pamplona Urracą], siostrą Garcíi<ref name=Martínez>. | |
| − | |||
| − | |||
| − | + | Gdzieś między 939 a 943 r. [[Ermengol]], najstarszy syn [https://pl.wikipedia.org/wiki/Sunyer_I Sunyera], hrabiego Barcelony, „zginął bezdzietnie w bitwie pod Baltargą” (''apud Baltargam bello interfectus sine filio'') według XII-wiecznego ''[https://en.wikipedia.org/wiki/Gesta_comitum_Barcinonensium Gesta Comitum Barchinonensium]. Historycy Albert Benet i Clará zasugerował, że ta bitwa, skądinąd nieznana, musiała być toczona przeciwko Węgrom.<ref>Benet i Clará 1982, pp. 639–40.</ref> | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
==Notes== | ==Notes== | ||
Wersja z 16:49, 15 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Błąd przy generowaniu miniatury: Map of the Hungarian invasions of Europe. Spain is on the lower left corner. Węgierski rajd na Hiszpanię miał miejsce w lipcu 942 r. Był to najdalej najdalszy na zachód wyprawiony rabunkowy Węgrów w okresie ich migracji do Europy Środkowej; chociaż podczas wielkiego najazdu w latach 924–25 Węgrzy splądrowali Nîmes i być może dotarli aż do Pirenejów. Jedyną współczesną wzmianką o Węgrach przekraczających Pireneje do Hiszpanii jest Al-Masudi, który napisał, że „ich najazdy rozciągają się na ziemie Rzymu i prawie do Hiszpanii”.[1] Jedyny szczegółowy opis najazdu z 942 roku został zachowany przez Ibn Ḥayyāna w jego Kitāb al-Muqtabis fī tarīkh al-Andalus (Ten, który szuka wiedzy o historii al-Andalus), która została ukończona na krótko przed jego śmiercią w 1076 r. Jego relacja o Węgrach opiera się na utraconym żródle z X wieku.[2] Według Ibn Ḥayyāna węgierska grupa najazdowa przeszła przez Królestwo Longobardów (północne Włochy), a następnie przez południową Francję, walcząc po drodze. Następnie najechali Thaghr al-Aqṣā („Najdalszy Marsz”), północno-zachodnią prowincję graniczną kalifatu Kordoby. 7 lipca 942 r. główna armia rozpoczęła oblężenie Lleidy. Wszystkie miasta Lleida, Huesca i Barbastro były rządzone przez członków rodziny Banū aṭ-Ṭawīl. Dwoma pierwszymi rządził Mūsa ibn Muhammad, podczas gdy Barbastro był pod kontrolą jego brata Yaḥyā ibn Munammada. Oblegając Lleidę, węgierska kawaleria napadła aż do Huesca i Barbastro, gdzie 9 lipca zajęła Yaḥyę. Spis treści1
2Ibn Ḥayyān wymienia również siedmiu węgierskich „przywódców” - słowo amīr jest ogólnym określeniem władcy lub gubernatora: „Posiadali siedmiu wodzów. Wśród nich największy godność nazywał się Djila. Ecser podążył za nim, po nim Bulcsú, potem Bashman, Alpár, Glad i w koncu Harhadi. ”[3] [d] Zaproponowano, że byli to dowódcy siedmiu kontyngentów, które tworzyły armię inwazyjną[4][5], ale jest znacznie bardziej prawdopodobne, że Ibn Ḥayyān jest po prostu odnotowując siedmiu wodzów plemion węgierskich. Być może opiera się na źródle bizantyjskim.[3]Elter 1981. W późniejszej tradycji Alpár i Glad zostali zapamiętani jako pokonani wrogowie Węgrów. György Györffy argumentuje, że „przetasowanie władzy” po 942 roku spowodowało, że zostali w ten sposób zapamiętani[3]. Informacje o położeniu Węgier, ich przywódcach i trasie armii najeźdźczej mogły pochodzić od pięciu schwytanych Węgrów, którzy według Ibn Ḥayyāna przeszli na islam i zostali wcieleni do straży kalifa. Yaḥyā zapłacił duży okup i został wypuszczony 27 lipca. Następnie udał się do Kordoby, aby oddać hołd kalifowi ʿAbd ar-Rahmān III an-Nasir: 3
Z braku zapasów żywności i braku paszy Węgrzy po kilku dniach wycofali się. Według Ibn Ḥayyāna, to wieści o najazdach i strachu, jaki szerzyli wśród muzułmanów, zainspirowały Ramiro II, króla Leónu, do odrzucenia traktatu, który zawarł z kalifem rok wcześniej (941):[6] 4
W rzeczywistości hrabia Fernán González, który dowodził przygranicznym regionem Kastylii, współpracował z [https://pl.wikipedia.org/wiki/Garcia_I_(kr%C3%B3l_Nawarry) Garcíą Sánchezem I, królem Nawarry z Pampeluny, w wojnie tego ostatniego z kalifatem już w kwietniu, na kilka miesięcy przed przybyciem Węgrów. Prawdziwą motywacją Ramiro było prawdopodobnie zapobieżenie utracie twarzy, ponieważ był żonaty z Urracą, siostrą GarcíiBłąd rozszerzenia cite: Brak znacznika zamykającego NotesCitationsBibliography
|
|
