Bebek II. Domokos: Różnice pomiędzy wersjami
m (Zastępowanie tekstu - "funkcja – okres" na "funkcja - okres") |
m (Zastępowanie tekstu - "dewiza – j. polski" na "dewiza - j. polski") |
||
| Linia 64: | Linia 64: | ||
|herb = | |herb = | ||
|dewiza = | |dewiza = | ||
| − | |dewiza | + | |dewiza - j. polski = |
|faksymile = | |faksymile = | ||
|opis faksymile = | |opis faksymile = | ||
Wersja z 09:51, 2 wrz 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Pelsőci Bebek Domokos (pol. Domokos II Bebek Pelsőci)* nieznana, † 31 października 1374 w Nagyvárad), węgierski szlachcic, duchowny, biskup Csanád (1360–1373), a następnie biskup Várad (23 lutego 1373 – 31 października 1374). ŻyciorysSyn Dominika I, założyciela rodziny Pelsőci rodu Bebek.[1] W 1349 r. kanonik w Ostrzyhomiu, a następnie za zgodą papieża Klemensa VI, także kanonik w Egerze. W 1352 r. Domokos został przełożonym klasztoru św. Tomasza w Ostrzyhomia, w 1357 r. proboszczem w Szepes (Spiszu), a od 1360 r. był biskupem Csanádu. Został wybrany arcybiskupem Kalocsa w 1367 roku. Jego imię pojawia się tylko raz w tytule Ludwika Wielkiego, ale papież go nie wymienia i pozostaje biskupem Csanádu. Od 1372 r. biskup Váradu, gdzie naprawił naruszenia prawa kapituły przez swojego poprzednika, biskupa Demetera i również wydał podstemplowany certyfikat. Za jego rządów kapituła zaczęła redagować własne chartularium[2]. Zmarł 31 października 1374 r.[3] Jego prochy spoczęły pod ołtarzem kaplicy w Nagyvárad. Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||