Főispán: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
[[Kategoria:1w]]
+
[[Kategoria:2w]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z węgierskiej Wikipedii]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z węgierskiej Wikipedii]]
 
{{Uwaga|
 
{{Uwaga|

Wersja z 07:58, 26 wrz 2020

Főispán

Od początku XVI wieku [ispán]] był powszechnie znany jako supremus i stawał się coraz bardziej dziedziczny.[1]

 A 16. század elejétől az ispánt általánosan főispánnak (supremus comes) hívták és egyre inkább örökölhető pozícióvá vált.

We ówczesnej administracji węgierskiej obowiązki naczelnika i zastępcy rzecznika były rozdzielone. Podczas gdy ten pierwszy został mianowany przez króla i reprezentował króla (a po kompromisie rząd), pod-rzecznik był urzędnikiem wybranym przez publiczność hrabstwa szlacheckiego, a od 1870 r. Pełnił funkcję pierwszego oficera jurysdykcji. Oprócz siedziby powiatu 1870: XLII. tc. następnie w 1886: XXII. tc. prawa thj. mianował także kapitanów miast. Nazywano ich wolnymi wodzami królewskimi. Byli przedstawicielami rządu w administracji miasta.[2] Był nawet tytuł wiecznego głównego rzecznika, ale był to tylko tytuł.

 Az újkori magyar közigazgatásban a főispán és az alispán tisztsége elvált egymástól. Míg az előbbit a király nevezte ki, és a királyt (illetve a kiegyezés után a kormányt) képviselte, addig az alispán a nemes vármegye közönsége által választott tisztségviselő volt, és 1870-től a törvényhatóság első tisztviselőjeként működött. A megyei főispánok mellett az 1870: XLII. tc. majd az 1886: XXII. tc. törvények a thj. városok élére is főispánokat nevezett ki. Őket nevezték szabad királyi városi főispánnak. Ők voltak a kormány képviselői a városi közigazgatásban. Létezett még az örökös főispáni cím is, ez azonban csak egy titulus maradt, s többnyire valamely magas egyházi vagy politikai pozícióval járt együtt, illetve egyes családok bizonyos ágai kapták (igaz nem automatikusan, hanem királyi kinevezéssel). 

Przypisy

  1. szerk.: Kristó Gyula (főszerk.), Engel Pál, Makk Ferenc: Korai magyar történeti lexikon (9-14- század). Akadémiai Kiadó, Budapest, str. 662. (1994). ISBN 963-05-6722-9
  2. Pécs lexikon I. (A–M). Főszerk. Romváry Ferenc. Pécs: Pécs Lexikon Kulturális Nonprofit Kft. 2010. 243. o. ISBN 978-963-06-7919-0