Urban VI: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | '''Urban VI''' ([[łacina|łac.]] ''Urbanus VI'', właśc. '''Bartolomeo Prignano''' | + | '''Urban VI''' ([[łacina|łac.]] ''Urbanus VI'', właśc. '''Bartolomeo Prignano''' (* ok.1318 w Neapolu, † 15 października 1389 w Rzymie)<ref name="Kelly">John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 317-319. ISBN 83-06-02633-0.</ref> – [[papież]] w okresie od 8 kwietnia 1378 do 15 października 1389<ref name="Wollpert">Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 113-114. ISBN 83-7006-437-X.</ref>. |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| Linia 75: | Linia 75: | ||
|data pontyfikatu = 8 kwietnia 1378 | |data pontyfikatu = 8 kwietnia 1378 | ||
|grafika 2 = | |grafika 2 = | ||
| − | |opis grafiki | + | |opis grafiki 2 = |
|odznaczenia = | |odznaczenia = | ||
|commons = Category:Urbanus VI | |commons = Category:Urbanus VI | ||
| Linia 85: | Linia 85: | ||
|} | |} | ||
| − | {{SORTUJ:Urban 06}} | + | {{SORTUJ:Papieże, Urban 06}} |
[[Kategoria:Papieże]] | [[Kategoria:Papieże]] | ||
Wersja z 10:05, 15 sty 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Urban VI (łac. Urbanus VI, właśc. Bartolomeo Prignano (* ok.1318 w Neapolu, † 15 października 1389 w Rzymie)[1] – papież w okresie od 8 kwietnia 1378 do 15 października 1389[2]. ŻyciorysUrodzony w Neapolu Prignano, był specjalistą prawa kanonicznego i arcybiskupem Acerenzy, a następnie Bari[1]. Od 1376 roku był kierownikiem kancelarii papieskiej[1]. Kiedy po śmierci Grzegorza XI, rozpoczęło się konklawe (8 kwietnia 1378), na ulicach Rzymu trwały protesty i apele, by nie wybrano Francuza[2]. Zebrany tłum żądał wyboru Rzymianina lub Włocha, gdyż obawiał się powrotu papiestwa do Awinionu[2]. Tego samego dnia, lud wtargnął do pałacu papieskiego i z trudem udało się go stamtąd usunąć[2]. Po tym wydarzeniu, kardynałowie postanowili niemalże jednogłośnie wybrać arcybiskupa Prignano, który przyjął imię Urban VI[1]. Bartolomeo Prignano był ostatnim z papieży, który w chwili wyboru, nie należał do kolegium kardynalskiego[2]. Urban był niepopularny wśród duchowieństwa, jak i wśród Rzymian, głównie ze względu na swoją agresję i wybuchowość[1]. Jego planem była gruntowna reforma Kurii Rzymskiej i uproszczenie życia kardynalskiego[1]. Kiedy usłyszał propozycję powrotu do Awinionu, Urban zagroził, że mianuje tylu włoskich kardynałów, by podporządkować francuską większość[1]. Doprowadziło to do tego, że 2 sierpnia część kardynałów uznała elekcję Urbana za nieważną i zaproponowali papieżowi by ustąpił[1]. Wkrótce potem kardynałowie udali się do Fondi i tam 20 sierpnia wybrali Roberta z Genewy na antypapieża[1]. Urban i Klemens zaczęli wówczas rozsyłać listy do głów państw europejskich zapewniając, że to oni są właściwymi papieżami[1]. Obaj także nałożyli na siebie wzajemnie ekskomuniki[2]. Francja, Szkocja, Burgundia i Neapol stanęły po stronie Klemensa, natomiast Niemcy, Anglia, część Włoch i większość krajów środkowoeuropejskich uznały Urbana (Hiszpania zachowała neutralność)[1]. Doprowadziło to do walk w samym Państwie Kościelnym, gdzie w bitwie pod Marino w kwietniu 1379, wojska Urbana pokonały armię Klemensa, po czym antypapież musiał uciec do Awinionu[1]. Te wydarzenia zapoczątkowały tzw. wielką schizmę zachodnią[2]. Po wyjeździe Klemensa, walki w Państwie Kościelnym trwały nadal[1]. Papież, za poparcie Klemensa, złożył z tronu i ekskomunikował królową Neapolu Joannę I, a także ingerował w sprawy jej następcy, Karola III[1]. W konsekwencji król Karol w porozumieniu z kilkoma kardynałami, opracował plan ustanowienia rady regencyjnej nad papieżem[1]. Gdy Urban się o tym dowiedział uwięził sześciu kardynałów, torturował i skazał na śmierć[2]. Został za to oblężony w Nocerze, lecz udało mu się zbiec do Genui, a następnie do Lukki i do Pizy[1]. Po powrocie do Rzymu, był opuszczony przez stronników i zmarł 15 października 1389; możliwe, że na skutek otrucia[1]. Za pontyfikatu tego papieża, 15 lutego 1386, Władysław II Jagiełło przyjął chrzest oraz rozpoczął chrystianizację Litwy[2]. Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
