Karol I Andegaweński

Karol I Andegaweński — Z Bożej łaski król Sycylii, Jerozolimy i Albanii, hrabia Prowansji, Forcalquier, Andegawenii i Maine, regent Achai, zwierzchnik Tunisu, senator Rzymu — Plik:Karl von Anjou.JPG Król Sycylii Okres od 6 stycznia 1266 do 4 września 1282 Poprzednik Manfred Hohenstauf Następca Piotr I Wielki Król Neapolu (oficjalnie nadal król Sycylii) Okres od 4 września 1282 do 7 stycznia 1285 Poprzednik – Następca Karol II Kulawy Dane biograficzne Dynastia Andegawenowie Państwo {{{państwo}}} Urodziny marzec 1226 Miejsce nie wiem Śmierć 7 stycznia 1285 Miejsce Foggia Przyczyna otrucie Miejsce spoczynku nie wiem Ojciec Ludwik VIII Lew Matka Blanka Kastylijska Żona Beatrycze Prowansalska Dzieci Beatrycze Sycylijska Karol II Andegaweński Filip Andegaweński

Karol I Andegaweński, fr. Charles I^er d’Anjou, it. Carlo I d’Angiò (ur. w marcu 1226, zm. 7 stycznia 1285 w Foggi) – król Sycylii, Neapolu, Jerozolimy i Albanii, książę Achai, hrabia Andegawenii, Maine, Prowansji i Forcalquier, syn króla Francji Ludwika VIII Lwa i Blanki Kastylijskiej, córki króla Alfonsa VIII Szlachetnego. Jego starszymi braćmi byli król Ludwik IX Święty, hrabia Robert I d’Artois i Alfons z Poitiers.

Dzięki poparciu papiestwa uzyskał koronę Sycylii. Dążył do opanowania basenu Morza Śródziemnego i podboju Bizancjum. Jego ambitne plany zniweczyły nieszpory sycylijskie z 1282 roku, które doprowadziły do utraty Sycylii i wieloletniej wojny z Aragonią, która ciągnęła się jeszcze wiele lat po śmierci Karola.

Wczesne lata życia

Karol dorastał w czasach, gdy jego matka była regentką w imieniu jego starszego brata, króla Ludwika IX. Blanka, poświęcająca większość swojego czasu poskramianiu niesfornych baronów, nie miała dużo czasu dla swoich dzieci. Była bliżej związana tylko z królem Ludwikiem, który jej całkowicie ufał. Pozostałym dzieciom, w tym Karolowi, który był najbardziej podobny do matki, nie okazywała głębszych uczuć.

Równie chłodne były relacje Karola z jego najstarszym bratem. Ludwik był surowy w obejściu z braćmi, jeśli ci przekroczyli granicę jego pobłażliwości. Na początku faworyzował najstarszego ze swoich młodszych braci, hrabiego Roberta. Gdy ten zginął podczas krucjaty egipskiej, w 1250 roku, jego miejsce u boku Ludwika zajął kolejny z braci, Alfons (hrabia Tuluzy), który po śmierci Blanki w 1252 stał się jednym z najbliższych doradców Ludwika.

Nie rozpieszczany przez bliskich Karol nauczył się liczyć tylko na siebie. Był wysoki i dobrze zbudowany. Miał oliwkową cerę, odziedziczoną po przodkach matki i wydatny nos, cechę charakterystyczną rodu Kapetyngów. Odebrał gruntowne wykształcenie i przez całe życie wykazywał upodobanie do sztuk pięknych i poezji. Był bardzo ambitny, wytrwale dążył do osiągnięcia każdego celu jaki przez sobą postawił. Był człowiekiem surowych obyczajów i pobożnym, aczkolwiek jego pobożność służyła bardziej realizacji jego własnych ambicji. Wypływała ona z przekonania, że jest wybranym instrumentem w rękach Boga.