|
Sirokai Miklós (pol. Mikołaj Sirokai, rum. Nicolae Sirokai) († 1355/8), wojewoda Siedmiogrodu za panowania króla Węgier Ludwika I.
Miklós Sirokay de Siroka (), in Romania known as (? - 1355/58) was a voivode of Transylvania under the King of Hungary.
Jego rodzina wywodzi się, podobnie jak 18 innych, z węgierskiego szlacheckiego klanu Aba. Są to: Báthory de Gagy, Bethlen de Iktár, Lipóczy, Nekcsey, Keczer, Kompolthy, (Chyrke), Csobánkafy, Berthóty, Rhédey (Cente), Vendéghy, Hedry, Karácsonyi, Sirokay, Somosy, Omód i Vitézy.
His family descends, like 18 others, from the Hungarian noble clan of Aba (Genus Aba). They are: Báthory de Gagy, Bethlen de Iktár, Lipóczy, Nekcsey, Keczer, Kompolthy, (Chyrke), Csobánkafy, Berthóty, Rhédey (Cente), Vendéghy, Hedry, Karácsonyi, Sirokay, Somosy, Omód and Vitézy.
Będąc członkiem starego węgierskiego arystokratycznego klanu Aba z linii Szalác, Miklós, syna Petőcza (współcześnie: Petőc), pojawił się po raz pierwszy w historiografii w 1338 roku jako adwokat królewski. W tym samym roku zostali Panem zamku Diósgyőr.
Being a member of the old Hungarian aristocratic family Aba of the Szalác-line, Miklós Sirokay, son of Petőcz (modern: Petőc), appears for the first time in historiography in 1338, as Royal Advocate. In the same year he becomes Lord of Castle of Diósgyőr.
W 1342 r., oo awansie do szambelana królewskiego, został także wojewodą siedmiogrodzkim. Jednak w 1344 roku Ludwik I Wielki pozbawił go tego tytułu, lecz Miklós nadal cieszył się zaufanie króla. Pojawia się później w historii jako członek królewskiego trybunału sprawiedliwości. W 1348 r. wymieniony jest jako baron.
In 1342, after his promotion to the King's Chamberlain, he was also made Voivod of Transylvania. In 1344, though, Louis I the Great stripped him of this title but Miklós Sirokay still remained in his favour. He reappears later in history as a member of the King's court of justice. In 1348, he is mentioned as Baron.
Przypisy
Literatura
- ÁLDÁSY, ANTAL:[1] Monumenta Hungariae Heraldica, Magyar Czimeres Emléknek, III. Füzet, Magyar Tudományos Akadémia támogatásával kiadja a Magyar Heraldikai és Genealogiai Társaság, 1926, pg. 48-50.
- HÓMAN, BÁLINT[2]/SZEKFÜ, GYULA:[3] Magyar Történet, II. Kötet, Budapest, Királyi Magyar Egyetemi Nyomda, 1936.
- JÄGER-SUNSTENAU, HANNS: General-Index zu den Siebenmacher'schen Wappenbüchern. 1605-1961, Graz, Akademische Druck- u. Verlagsanstalt, 1964, p. 495.
- MARKÓ, LÁSZLÓ: A Magyar Állam Főméltóságai. Szent Istvántól Napjainkig. Életrajzi Lexikon, Budapest, Magyar Könyvklub, 2000, p. 292.
- SIEBMACHER, JOHANN:[4] Siebmacher's Wappenbuch, Bd. IV, Abt. 15, Adel von Ungarn IV. Der Adel von Ungarn sammt den Nebenländern der St. Stephans-Krone, Nürnberg, Verlag von Bauer & Raspe, 1891, Taf. 245.
- TÖRÖK, GYÖNGYI: Matthias Corvinus und die Renaissance in Ungarn, Schallaburg 1982, pg. 92-93.
Źródła
|
|
